Vampire Weekend - Only God Was Above Us (2024)

Ja man, waanzinnige liveband!

Deze band is altijd een beetje langs mij heengegaan, de singles van deze plaat nu wel een paar keer beluisterd en ik vind ze prachtig! De productie is wel bijzonder, effe afwachten hoe dat op een echte stereo uitpakt
Ga dit album iig checken

Wederom een fijn en avontuurlijk album van Vampire Weekend. Het explodeert soms aan ideeën zonder dat het uit de bocht vliegt.
Zo'n beetje een genre op zich.

Ezra Koenig verkondigde dat "sample based music of the 1990s that we grew up listening to" van grote invloed is geweest op dit album. Wu-Tang Clan, Beastie Boys, Cypress Hill. Ze samplen zichzelf op deze plaat die vooral erg gelaagd is. Ga hem straks eens beluisteren.

De hoes is Beastie Boys-meets-Pink Floyd.

Dat geheel eigen geluid en het hypermuzikale heb ik altijd al zeer kunnen waarderen aan de band. Een (soort van) Talking Heads van deze tijd, gelet op atypische songstructuren, plotse wendingen, dwarse zang en 'studentikoze' uitstraling.

Potvolkoffie wat een huzarenstukje hebben de heren er weer van gemaakt. Ik vind het waanzinnig knap hoe Vampire Weekend er keer op keer in slaagt om die eigen sound te bewaren. Ook prettig om te constateren dat ze weer terug zijn gegaan naar het 'album' format (10 nummers, onder de 50 minuten).

Vampire Weekend albums ontsluiten zich altijd pas na een reeks aandachtige luisterbeurten, dus ik ga mij eens rustig terugtrekken en hier goed voor zitten met de lyrics in de hand om hierop te studeren. Pitchfork is in ieder geval alvast heel erg enthousiast: Vampire Weekend: Only God Was Above Us Album Review | Pitchfork

Schitterende plaat!

Vorige album was geen doorkomen aan, maar dit klinkt op het eerste gehoor gelukkig weer een stuk kleurrijker.

Die afsluiter is echt heerlijk in al zijn gelaagdheid. Voor mij een hoogtepunt.

Origineel om bij dit album voor de contrabas te kiezen.

Ze verrassen me toch weer. Groeiplaat 4* voorlopig

Wauw, mooi album. Eerste nummer is ook gelijk even goed binnen komen!

De productie van Rechtshaid is ronduit meesterlijk, echt een aparte vermelding waard. Het stikt van de sonische details, een prachtig uitgebalanceerd hoog/midden/laag, zeer gevarieerd palet instrumentatie en een opvallende ruimtelijkheid, maar tegelijkertijd klinkt het nergens te uitgedokterd of klinisch.

Hier gaat weinig bij in de buurt komen dit jaar.

Ik vind de productie erg zompig klinken en aanvoelen als een poging te verhullen dat de melodieën in mijn oren vaak te makkelijk zijn, ondanks alle orkestrale tierlantijntjes. Ik heb dit allemaal al eerder en vooral beter gehoord van Vampire Weekend. Mispeer wat mij betreft.

Wanneer die drums binnen vallen in Ice Cream Piano, pfoe! Kippenvelmomentje van het soort waarvan ik na het vorige album eigenlijk niet meer had verwacht dat deze band het nog in zijn mars hard.

Virtuoze plaat van begin tot einde met meer kleurexplosies dan een holifestival, maar zonder dat je het gevoel krijgt dat het over the top is of dat het vermoeiend wordt.

Jammer van die lelijke hoes, past niet bij deze band. Hopelijk blijft deze plaat net zo’n lange houdbaarheid hebben als FOTB!

Wow die productie inderdaad, al die lagen komen toch wel het beste tot hun recht op een goede koptelefoon. Misschien wel mijn favoriete VW plaat sinds Modern Vampires of the City.

Ik heb Vampire Weekend altijd zo'n leuke band gevonden, maar wel overrated. Geen albumband voor mij, daarvoor hebben ze teveel irritante nummers gemaakt.
Dit album is danwel niet zo vernieuwend en lijkt niet echt uitschieters te bevatten, het is over de gehele linie degelijk en bevat voor mij maar één storend nummer (Gen-X Cops).
Verder fijne nummers, heel prettig in het gehoor en bij vlagen erg mooi. Goede productie ook. Nice.
Dat ze bij de afsluiter eens flink de tijd nemen kan ook geen kwaad.

Ik kon helemaal niets met Vampire Weekend. De zangstijl en vrolijke riedeltjes vond ik gewoonweg irritant, en vooral met de singles kon ik helemaal niets. Ik heb het nu opnieuw geprobeerd en dat is nog altijd zo. Maar deze plaat is anders. Hier klopt het meeste wel, en staat het mij allemaal niet tegen. Ik merk zelf dat ik deze maar blijf draaien. Misschien is het omdat er geen uitgesproken singles op deze plaat staan? de combi c-c-c is prachtig, the surfer heerlijk zomers en afsluiter hope blijft maar groeien.
Wat de hoes betreft: ik vind het juist een hoes die gemaakt is voor een eigenzinnige, iconische plaat. En deze is eigenzinnig. Iconish denk ik niet, er staan toch ook een paar mindere nummers op.
Maar wat een ommekeer, ik had nooit kunnen denken dat het misschien nog wat zou worden met deze band.

Smaken verschillen, schitterende hoes! Boeiende, licht surrealistische foto van Steven Siegel. De New York-sfeer van de foto vind ik ook juist goed bij Vampire Weekend aansluiten. Zeker door de invloed van 80s/90s hiphop samplen die ik terug hoor op dit album (bijvoorbeeld die bas en pianoloopjes op The Surfer).

Ik vind het muzikaal ook een schitterende plaat, kanshebber voor plaat van het jaar. Veel spannender dan Father of the Bride en steekt wat mij betreft misschien zelfs Modern Vampires of the City naar de kroon als hun beste plaat. Vooral de productie maakt de plaat echt tot een boeiend geheel.

Ik ben het hier misschien wel mee eens! ArthurDZ, wat jij?

Mijn voorzichtige eerste conclusie is dat deze Father Of The Bride wel uit mijn VW-top 3 duwt, maar of Contra en Modern Vampires ingehaald zullen worden? Ach, zeg nooit nooit maar lijkt me een lastige opgave!

Prachtplaat trouwens, Father Of The Bride. En onderschat ook, als ik sommige berichten hier lees. Debuut heb ik nu als enige niet genoemd maar die is ook heel erg tof natuurlijk. Conclusie: deze band maakt naar mijn bescheiden mening geen slechte albums. Euh wat was je vraag ook alweer?

Co-Sign.
Father Of The bridge was een vervelend navelstaarderig album, maar deze is fijn.
Echt een leuk album en die zompige productie vind ik juist heel smaakvol!

https://m.youtube.com/watch?v=eakvpNSsUrk

Mooie uitvoering van Mary Boone

Ik besef dat dit voor velen de nieuwe ok computer is, maar voor mij meer een album voor het hoofd dan het hart. De arpeggios zijn vaak voorspelbaar en een gimmick na het refrein. Het klinkt wat overgeproduceerd. Het wil meer zijn dan het is. En de melodieen van de nummers zijn niet altikd even sterk. Ik weet dat ik mijzelf noet populaor maak hiermee en ik hoop dat ik op musicmeter mag blikven.....

Ik verwachtte hier veel van. Maar ik moet bekennen niet zo veel.

Schitterend zeg

Oef, ik weet niet hoor... Ik neig eerder naar een 'nee'. Wat jullie, jongens (en meisjes)?

Ach, laat die man blikven. Het is hier geen populaoriteitswedstrijd

Mensen kunnen toch gewoon oprecht blij worden van dit album. Heb het woord "klassieker" nog nergens horen vallen?

En dat overgeproduceerde vind ik ook wel mee vallen. Ik merk dat ze een wat volwassener geluid willen brengen maar de speelse kant ook gewoon nog willen tonen. Dan krijg je na elk refrein de kenmerkende viooltjes, en piano/gitaar riedeltjes.
Dat verrast dan inderdaad niet maar het is wel waarom zo veel mensen van deze band houden.
Het eigen smoelwerk blijft behouden.

Wonderlijk wel, ook al vond ik de singles stuk voor stuk hartstikke leuk en wezen die er toch duidelijk op dat dit album mij een stuk meer zou moeten gaan aanspreken dan de voorganger (die voor mij dan ook nogal een bittere teleurstelling was), toch zag ik niet per se enorm uit naar deze plaat. Misschien omdat de band en ik gevoelsmatig toch een beetje uit elkaar waren gegroeid, want hoe obsessief ik indertijd ook verknocht was aan die eerste drie platen, ik voel eigenlijk nooit zo de behoefte meer om ze op te zetten (hoewel, als er iets van voorbijkomt vind ik het wel altijd meteen weer hartstikke goed). Daarnaast zijn er de laatste tijd zo enorm veel platen uitgekomen, zat veel tussen wat mijn aandacht dan een stuk meer trok.

Maar inmiddels is dit tot mijn blijde verrassing van al die releases toch degene die ik het vaakst opzet, en die me van begin tot eind een bijzonder goed gevoel geeft. Zeker nu het zonnetje wat meer gaat schijnen, zijn deze klanken een groot genot voor de oortjes. Vreemd om te bedenken dat Rostam hier niet bij betrokken is, zo vintage VW klinken veel van deze nummers. Het bijzondere is wel dat alle elementen die deze band ooit zo bijzonder maakten stuk voor stuk terug zijn, maar in plaats van dat ze inmiddels te vertrouwd zijn om hetzelfde effect als toen te bewerkstelligen, weten ze juist hun bijzonderheid opnieuw te openbaren en benadrukken. Ik kan er moeilijk de vinger opleggen hoe de band dat doet, het heeft wel iets van toverkunst. Bovendien worden er regelmatig genoeg ingrediënten aan het recept toegevoegd, waardoor dit album toch ook weer behoorlijk op zichzelf staat en als een stapje verder voelt. Neem nou dat laatste nummer, zoiets hadden ze nog niet eerder uitgebracht en je hoort meteen dat dit hun ontwikkeling ons volstrekt logisch daarheen heeft geleid. Ik kan al met al deze band weer volledig in m'n hart sluiten, nu ik ontdek dat die daar nooit helemaal uit verdwenen was.

Enige minpuntje is wel de prijs, waarom moet zo'n plaat 45 euro's kosten? Tja, die prijzen blijven maar stijgen zolang wat we 'normaal' achten ook maar op blijft rekken (zo knipper ik inmiddels al meer nauwelijks van 35, terwijl ik dat nog geen twee jaar geleden ook bespottelijk vond). Maar goed, dat is weer een heel andere discussie natuurlijk.