Angus & Julia Stone - Cape Forestier (2024)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Angus & Julia Stone - Cape Forestier - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Angus & Julia Stone - Cape Forestier
De muziek van Angus & Julia Stone dreigde de afgelopen jaren definitief om te slaan richting pop, maar op Cape Forestier klinken de Australische broer en zus weer ouderwets folky en verrassend geïnspireerd

Cape Forestier, het nieuwe album van Angus & Julia Stone is een aangename verrassing. Het Australische duo keert op dit album terug naar het geluid van haar eerste albums en combineert invloeden uit de folk en de country met een subtiel en aangenaam laagje pop. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal bijzonder lekker en ook de wat dromerige stem van Angus Stone komt goed uit de verf. Van de stem van zijn zus Julia moet je houden, maar als je vatbaar bent voor haar meisjesachtige maar op een of andere manier ook ruwe stem valt er op Cape Forestier veel te genieten. Angus & Julia Stone waren door menig folkie al afgeschreven, maar laten horen dat ze nog altijd prima albums kunnen maken.

Er zijn inmiddels zeventien jaren verstreken sinds Angus en Julia Stone opdoken met het bijzonder verpakte debuutalbum A Book Like This. De Australische broer en zus hebben inmiddels flink wat muziek uitgebracht. Naast de albums die ze met zijn tweeën maakten, waren er de soloalbums van zowel Julia als Angus en laatstgenoemde bracht ook nog eens albums uit onder de namen Lady Of The Sunshine en Dope Lemon.

Hoewel mijn zwak voor de muziek van het Australische tweetal nooit helemaal is verdwenen, is de kwaliteit van het werk van broer en zus Stone over de jaren naar mijn mening en smaak wel wat ingezakt. Buiten het laatste soloalbum van Julia Stone wisten zowel Angus als Julia altijd wel een acceptabel niveau te bereiken, maar zeker de wat meer pop georiënteerde albums van Angus & Julia Stone zijn voor mij objectief bezien eerder ‘guilty pleasures’ dan in muzikaal opzicht hoogstaande albums.

Ik had dan ook bescheiden verwachtingen met betrekking tot het nieuwe album van het Australische duo, maar Cape Forestier is een verrassend goed album. Op hun nieuwe album keren Angus en Julia Stone deels terug naar het vooral door folk(rock) beïnvloede geluid van hun eerste albums en dat pakt uitstekend uit. Het betekent overigens niet dat de twee de invloeden uit de pop helemaal zijn vergeten, want in meerdere tracks duikt een aangenaam laagje pop op, wat fraai samenvloeit met de lagen folk en country en wat zorgt voor songs die lekker in het gehoor liggen en makkelijk de aandacht trekken en vasthouden.

Lang niet iedereen kan tegen de stem van Julia Stone, maar ik heb zelf altijd een zwak gehad voor haar bijzondere zang. De Australische muzikante beschikt over een nogal meisjesachtige stem, die zwoel en verleidelijk kan klinken, maar die op een of andere manier ook wel wat ruws en doorleefds heeft. Ondanks mijn voorliefde voor vrouwenstemmen kan ik niet ontkennen dat Angus een mooiere stem heeft dan zijn zus en het is dan ook niet zo gek dat hij in vocaal opzicht het voortouw neemt op het album.

De zang van Angus wordt wat mij betreft echter flink opgetild door de harmonieën met zijn zus, die prima zingt op Cape Forestier en een belangrijk aandeel heeft in het zo herkenbare Angus & Julia Stone geluid. Ook wanneer Julia Stone in vocaal opzicht de lead neemt vind ik de zang overigens prima klinken.

Cape Forestier is een over het algemeen een redelijk laidback album, dat het uitstekend doet bij de zomerse temperaturen van de afgelopen week. Het klinkt allemaal erg aangenaam, maar in muzikaal opzicht vind ik Cape Forestier een stuk interessanter dan zijn voorgangers. Met name het gitaarwerk is mooi en subtiel, maar ook de rest van het geluid heeft iets aangenaam dromerigs en zonnigs, is zeer smaakvol en blijft ver verwijderd van het ‘guilty pleasure’ gevoel dat ik had bij de muziek die de Australische broer en zus, al dan niet samen, maakten de afgelopen jaren.

Cape Forestier klinkt als een album dat ook decennia oud zou kunnen zijn en het is een album dat bijdraagt aan een zorgeloos gevoel. De songs van het Australische tweetal konden in het verleden ook wel eens snel vervliegen, maar ook nu ik Cape Forestier meerdere keren heb gehoord ben ik nog steeds erg gecharmeerd van het album. De conclusie dat Angus & Julia Stone op hun nieuwe album het hoge niveau uit hun jongere jaren aantikken lijkt me dan ook gerechtvaardigd. Erwin Zijleman

viel mij bij eerste beluistering ook tegen deze nieuwe worp van Angus en Julia Stone, maar na meerdere luisterbeurten ben ik toch om.

voornamelijk goede songs, sterke melodieën, fraai uitgevoerd zonder gekke escapades in de van hen bekende folky, country pop stijl met instrumentatie die nergens "over the top" gaat en fraaie harmoniezang. niet alle nummers overtuigen, zoals de door Julia gezongen tracks "City of Lights" en "Wedding Song" waar ik haar vocalen minder goed trek, de zwakke melodie van "No Boat, No Aeroplane" en het op zich van een fraaie melodie voorziene, maar mierzoete "Sitting In Seoul".

ervaar vanaf track 6) "City of Lights" wel een groot verschil in de kwaliteit met het sterke kwintet aan songs (tracks 1 t/m 5) op de eerste helft, een niveau dat zij op het tweede helft van dit album meestal niet halen, waar bij mij de aanstekelijke cover van het Dylan nummer "I Want You" er bovenuit steekt.

een stuk beter dan zijn voorgangers "Snow" en "Life is Strange" waarna ik de neiging had af te haken bij de muziek van dit Australische duo, maar het gaat mij te ver om te stellen dat de kwaliteit van dit album kan tippen aan hun debuut "A Book Like This" en het 5-sterren album "Down The Way".

al met al toch wel een soort "return to form" dit zesde album van dit niet al te productieve duo (6 albums in 17 jaar tijd), maar het is tevergeefs zoeken naar pareltjes als "Santa Monica Dream", "Draw Your Swords" of "The Devil's Tears" van het DTW album, maar zo'n album zullen ze ook maar 1 keer in hun leven maken. overigens herken ik geen folk (rock) in hun muziek, ook niet op hun eerste 2 albums.

nu maar hopen dat er ook bij het Nederlands voetbalelftal een "return to form" zal plaats vinden , maar dat terzijde.