Vanden Plas - The Empyrean Equation of the Long Lost Things (2024)

De hoes en de titels hadden al een waarschuwing moeten zijn. Puur omdat ik Vanden Plas een warm hart toedraag en er fijne herinneringen aan heb, heb ik deze geprobeerd. Ik moet zeggen het was een lang uur, waar ik weinig van heb genoten.

Om te beginnen is de plaat erg lelijk en lawaaiig geproduceerd. Het lijkt wel of op de mixdesk alle schuiven zijn opengezet. Het is overdonderend en de instrumenten zijn nauwelijks van elkaar te onderscheiden. Daarbij klinken de snare- en bassdrum vreselijk. Veel te veel reverb en veel te hard.

Te tweede gaat Andy steeds slechter zingen; zijn stem is erg geknepen en nog nasaler dan ooit. Om zijn beperkte kracht wat te verdoezelen is de zang veel gedoubletrackt en zelfs gemultitrackt.

Ten derde lijkt elke song een gerecyclede song, in die zin dat alles waar de band hier mee komt, al op eerdere platen is gedaan. Ik noem dit zelfplagiaat, de band is behalve weinig vernieuwend dus ook ideëen-moe. Elk nummer lijkt een kopie van een eerder nummer.

Nieuwe toetsenist (Gunther is de band uitgestapt in 2023) is Allessandro Del Vecchio, een toetsenist van Frontiers die in 100 melodieuze bands zit en ook 1000 nummers per dag schrijft (die allemaal op elkaar lijken). Dat helpt ook niet om de band naar voren te duwen. Zijn gelickte synthdekentjes maken de sound alleen nog maar lelijker. Günther had heel vaak nog wel virtuoze solo's, maar die ontbreken hier totaal.

De staccato riffs en houterige drums staan me ook erg tegen. Het lijkt wel of drummer Andreas Lill sinds Far Off Grace niets nieuws heeft geleerd. Ik vind zijn stijl erg lui en gemakzuchtig. Dat de drums zo lelijk klinken zal niet zijn schuld zijn

Het is niet allemaal kommer en kwel, ik denk dat een gemiddelde liefhebber van progressive metal hier wel wat mee kan. Maar voor mij is de koek echt op. Progressive metal is voor mij wel het meest beperkende genre wat ik ken. Na 30 jaar lijkt echt alles op elkaar en is alles allang een keer gedaan. Ik merkte dat al bij de laatste plaat van Threshold.

Voor mij is het in elk geval echt klaar met progressive metal en Vanden Plas. Dit moet wel de grootste teleurstelling zijn van het jaar 2024 voor mij.

Een beperkt genre als progressieve metal kan blijkbaar we nog zorgen voor de grootste teleurstelling van 2024 voor je Ergens snap ik je wel een beetje aangezien Vanden Plas nooit echt vernieuwend bezig is en de dik aangezette refreinen vaak een beetje op elkaar gaan lijken. Dat laatste nummer is eigenlijk een minuut of 10 te lang.Toch kan ik er nog steeds prima naar luisteren hoor. Zo beroerd is het ook weer niet.

Ach, misschien verandert mijn eindoordeel nog. Er zijn ook mensen op de site die bij een nieuwe plast direct een 5* uitdelen. Maar ik was in dit geval wel teleurgesteld, terwijl het aan de andere kant ook wel weer kundig is ingespeeld. Ik mis wel echt Günther Werno in de muziek.

Vanden Plas maakt oerdegelijke en oersaaie progressieve metal en dat al ruim 30 jaar lang.

Ja maar....

Toen The God Thing uitkwam, was dat voor mij op de juiste tijd. Ik luisterde toen best veel progressive metal, en Vanden Plas raakte bij mij wel de goede snaar. Ik heb wel zo'n 10 jaar de band wel gevolgd, al zat er wel veel tijd iedere keer tussen de albums. Nou ja, ooit vond ik het wel echt te gek.

Deze duitse progressieve metalband levert hier zoals altijd vakwerk af, maar ook ditmaal had het songmateriaal wel wat meer mogen vlammen. Avontuurlijk wordt het ook zelden. Het afsluitende March Of The Saints klokt een kwartier, maar bij beluistering heb je niet het gevoel naar een epische track te luisteren maar naar drie losse nummers die min of meer zijn samengevoegd. Het is allemaal wat gezapig en vlak, met de zang sporadisch op het nasale af. Het vakmanschap van de muzikanten zorgt evenwel nog steeds voor een dikke voldoende.

Het is bij Vanden Plas steeds maar meer van hetzelfde. De pogingen om bombastisch te klinken zijn echt veel te doorzichtig. Daarnaast missen de nummers vuur en elan. Bij het oudere werk ging mijn hart nog wel sneller kloppen, maar de band is op alle fronten al ingehaald door recentere bands met veel meer creativiteit. The Empyrean Equation of the Long Lost Things is een albumtitel, die het ergste doet vermoeden. Dat komt helaas nog uit ook.

Mijn review op Zware Metalen:

Het is maar weinig bands gegeven om dertig jaar na het debuutalbum nog altijd in dezelfde bezetting actief te zijn en dan ook nog eens elke drie jaar een uitstekend album uitbrengen. The Empyrean Equation Of The Long Lost Things is het eerste album van de Duitse progmetallers van Vanden Plas sinds het debuut uit 1994 waarop toetsenist Günter Werno niet meer te horen is. Zijn plaats achter het keyboard is overgenomen door Allesandro Del Vecchio, de multi-instrumentalist, componist en producer die zo’n beetje op elk album dat door het Frontiers label wordt uitgebracht te horen is geweest.

Veel impact op het bandgeluid heeft de Italiaanse toetsenist nog niet. Niet gek als je bedenkt dat Del Vecchio nog maar kort bij de band zit en geen tijd heeft gehad om mee te schrijven aan de nummers. Zijn invloed is beperkt gebleven tot wat nuanceverschillen in het toetsengeluid ten opzichte van eerdere albums.

Net zoals op eerdere albums zijn Stephan Lill en Andy Kuntz verantwoordelijk voor de muziek en de teksten voor de zes composities op The Empyrean Equation Of The Long Lost Things. Ook op dit elfde album laat de band zijn uit duizenden herkenbare geluid horen, dus episch klinkende progressieve metal met veel aandacht voor melodie, dynamiek en grootse refreinen.

Het album opent met het grotendeels instrumentale titelnummer, dat qua opbouw een haast ouverture-achtig karakter kent met vele thema’s die in acht minuten de revue passeren en waar met name gitarist Stephan Lill toetsenist Allesandro Del Vecchio de ruimte nemen om hun indrukwekkende spel ten gehore te brengen.

Het stevig rockende My Icarian Flight, met zes minuten het kortste nummer op dit album, is meer recht-toe-recht-aan (voor Vanden Plas-begrippen dan, hé) en laat horen dat de stem van Andy Kuntz, ondanks zijn 61 jaren nog geen slijtage laat horen. Zijn markante, uit duizenden herkenbare zangstem zet de toon op dit nummer met sterke melodieën, als krijgt de rest van de band in de instrumentale middensectie ook de ruimte om hun kunnen te etaleren.

Toch vind ik de band het meest genietbaar in de langere composities, waarin de band de ruimte neemt voor symfonisch grandeur en met meer dynamiek speelt in de nummers. Het dreigende Sanctimonarium is hier een prachtig voorbeeld van. In dit epische nummer word je als luisteraar opgezogen in het nummer dankzij de constante afwisseling en de rijke instrumentatie, waar Del Vecchio regelmatig zijn stempel drukt. Op het afsluitende March Of The Saints gaat de teller zelfs voorbij het kwartier, maar ondanks de sterke momenten in dit nummer klinkt het geheel hier soms net wat te fragmentarisch. Met name de manier waarop het thema uit de overture weer is verwerkt in de afsluiting van dit nummer, klinkt erg gezocht.

Waar de band het vooral zoekt in groots opgezette nummers met veel instrumentaal geweld, laat de band in de powerballad They Call Me God een meer subtiele kant horen en krijgt zanger Andy ruimte om de meer ingetogen kant van zijn stem te laten horen. Gaandeweg wordt de gain-knop wel weer opengedraaid en wordt toegewerkt naar een bombastische finale.

Op hun nieuwste worp verkent Vanden Plas geen nieuwe paden, maar levert binnen hun kenmerkende stijl wel weer een bijzonder sterk album dat zich prima kan meten met de The Ghost Experiment– en Chronicles Of The Immortals-tweeluiken.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Dit album passeert nog met enige regelmaat de revue en is een van de betere progmetalreleases van dit jaar wat mij betreft. Het gaat me net te ver om mijn waardering naar 4,5 op te schroeven maar de 4 sterren zijn wel vier helle dikke sterren.

Score 84/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Ik ben echt veel beter gewend van Vanden Plas.

Ik wist niet dat caroline ook muziek maakte in de tweede kamer, snel checken.