Richard Hawley - In This City They Call You Love (2024)

Mijn voorliefde voor goede zangers en zangeressen kreeg ik lang geleden mee van mijn vader. Artiesten als Frank Sinatra werden mij met de paplepel ingegoten. Heel toevallig ontdekte ik Richard Hawley pas in 2009 samen met mijn vader toen hij te zien was in het tv-programma De Laatste Show op de VRT. Ter promotie van Truelove’s Gutter zong hij toen het nummer Open Up Your Door. Allebei waren we toen meteen overtuigd van mans kwaliteiten en schafte ik het album direct aan, net als de twee voorgangers.

De twee wat avontuurlijkere opvolgers van Truelove’s Gutter bevielen me net zo goed, op Standing at the Sky’s Edge borrelde zelfs zijn fascinatie voor jeugdliefde Jimi Hendrix wat naar boven. Helaas beviel zijn laatste album Further mij wat minder. Gelukkig wordt dat nu volledig gerevancheerd met In This City They Call You Love waar hij weer volledig zijn geweldige croonerkwaliteiten botviert. Het album kan absoluut wedijveren met Truelove’s Gutter, bovendien heeft het album een verslavende uitwerking op mij. Wie trouwens niet genoeg krijgt van dit soort crooners zou zeker ook eens het prachtige, vorige maand verschenen Kingdom of Mine van Timo de Jong kunnen proberen. Hopelijk komt de man snel naar Nederland voor optredens!

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Have Love is muzikaal een mix tussen Tequila en White Wedding? Speaking of, ik zou hem absoluut niet vergelijken met ol' blue eyes maar Idol wel een beetje af en toe, maar dan wel goed.
Geinig plaatje met aardig wat Amerikaanse vintage elementen.
Heavy Rain had so door Dusty Springfield gezongen kunnen worden I'll Never Get Over You door Tom Waits, mooie nummers. Hear That Lonesome Whistle Blow - verwijzing naar Williams Sr. lijkt me? - is mooi voor 's avonds op de prairie bij een kampvuurtje en ook Deep Waters geeft ook zo'n lekkere nostalgische Amerikana gevoel. Do I Really Need to Know? is een gaaf crooner tune en 'Tis Night is een mooie afsluiter met een klassieke structuur die je vaak hoort in 50's/60's ballads (I vi ii V).
Gaaf plaatje hoor.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Richard Hawley - In This City They Call You Love - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Richard Hawley - In This City They Call You Love
Richard Hawley haalde de afgelopen twaalf jaar maar zelden het niveau van zijn beste albums, maar de Britse muzikant herpakt zich op zijn nieuwe album, dat laat horen dat hij nog altijd behoort tot de beste crooners

Richard Hawley laat ook op zijn nieuwe album In This City They Call You Love weer incidenteel horen dat hij kan rocken, maar de Britse muzikant doet dit keer vooral waar hij goed in is. De meeste songs op het album zijn voorzien van ingetogen klanken en laten de Britse muzikant vooral als crooner horen. Dat beheerst Richard Hawley zoals zijn idolen uit het verleden dat deden, waardoor In This City They Call You Love goed is voor flink wat nostalgie. En voor flink wat melancholie, wat het album voorziet van een bijzondere sfeer. Richard Hawley was zijn topvorm even kwijt, maar hij heeft hem weer gevonden op zijn uitstekende nieuwe album, dat niet onder doet voor zijn beste albums.

Richard Hawley maakte in de jaren 90 deel uit van de niet heel succesvolle Britpop band Longpigs en stond later op het podium met het veel succesvollere Pulp. De Britse gitarist had echter hogere ambities en wilde in de voetsporen treden van zijn jeugdhelden Roy Orbison en Elvis Presley, van wie hij de muziek thuis in Sheffield met de paplepel kreeg ingegoten. In 2001 debuteerde Richard Hawley met een zeer goed ontvangen titelloos mini-album, waarop de Britse muzikant voor het eerst liet horen dat hij niet alleen een prima gitarist maar ook een getalenteerd crooner is.

Er volgde een serie uitstekende albums, waartussen ik maar lastig kan kiezen. Lowedges (2003), Coles Corner (2005), Lady's Bridge (2007), Truelove's Gutter (2009), Standing At The Sky's Edge (2012) en Hollow Meadows (2015) zijn allemaal uitstekende albums met een karakteristiek geluid, dat over de albums flink kon variëren. Als ik echt moet kiezen kies ik voor Truelove’s Gutter, waarop de instrumentatie nog net wat mooier en origineler was en de stem van Richard Hawley nog beter uit de verf kwam, maar groot zijn de verschillen tussen deze albums niet.

Sindsdien is het echter wat kwakkelen met de Britse muzikant. Het in 2019 verschenen Further kon maar lastig kiezen tussen stevige rocksongs (die overigens ook te vinden waren op het psychedelische Standing At The Sky's Edge ) en songs waarin de crooner Richard Hawley centraal stond en hoewel het zeker geen slecht album was, schat ik het toch lager in dan de serie voorgangers. Sindsdien maakte de Britse muzikant een soundtrack en een musical, maar voor de echte opvolger van Further moesten we tot deze week wachten.

In This City They Call You Love is net als het inmiddels vijf jaar oude Further een album met twee gezichten, maar ik schat het nieuwe album van Richard Hawley veel hoger in. Het nieuwe album van de Britse muzikant bevat een beperkt aantal wat stevigere songs en een flink aantal meer ingetogen songs. In de wat stevigere songs hoor je dat Richard Hawley nog prima uit de voeten kan op zijn gitaren, maar zijn kunsten als crooner bewaart hij vooral voor de wat meer ingetogen songs op het album, waarin het gitaarwerk overigens ook zeer fraai is.

Wanneer ik In This City They Call You Love vergelijk met zijn voorganger is er in muzikaal en vocaal opzicht niet eens zo heel veel veranderd, maar de songs op het nieuwe album vind ik een stuk beter. Het zijn songs die zich kunnen meten met die op de beste albums van de muzikant uit Sheffield, die in eigen land terecht een grootheid is.

Zeker wanneer Richard Hawley zich manifesteert als de romantische crooner tekent hij op In This City They Call You Love voor prachtige songs, maar ook de wat stevigere songs, die sterk in de minderheid zijn dit keer, spreken zeer tot de verbeelding. Crooners als Richard Hawley zijn helaas een wat uitstervend ras, maar luister naar de mooiste songs op het album, zoals het wonderschone Heavy Rain, en je weet dat er altijd behoefte zal zijn aan zangers als Richard Hawley, die in het genre inmiddels al ruim twintig jaar mee kan met de allerbesten.

Het inmiddels vijftien jaar oude Truelove’s Gutter is nog altijd mijn favoriete Richard Hawley album, maar In This City They Call You Love komt heel dicht in de buurt en is nog zeker niet uitgegroeid. Richard Hawley maakt al met al een glorieuze comeback en dat is heel goed nieuws. Erwin Zijleman

Wat een wonderschone toevoeging aan een steeds klassieker wordend oeuvre dit weer. De misleidende magie van Hawley is dat alles aan hem - stem, muziek, teksten - zo’n intens ouderwetse klasse ademt, dat je het te makkelijk als gegeven kan beschouwen, en niet hoort hoe verduiveld goed dit allemaal in elkaar steekt, hoe zeer hij van al die vertrouwde elementen toch iets volstrekt welgemeends en zeer eigens weet te brouwen. Dit album is een stuk basaler, minder weelderig, dan eerdere werken, meer Cash of Campbell dan Walker of Hazlewood, met zo nu en dan een snufje Everly Brothers, al blijft de eeuwige Orbison toch ook nooit ver weg, en voor een hedendaagsere vergelijking hoor ik met enige regelmaat de bezwerend desolate kraak van wijlen Mark Lanegan er doorheen klinken. Het zou allemaal zo makkelijk in een potpourri, een act, kunnen verzanden, maar daar weet Hawley al negen albums verre van te blijven en ook hier kan je er van de eerste tot de laatste noot niet omheen dat het hem Menens is. Romantische, weemoedige, tijdperkoverstijgende Menens. Om met een kop koffie of glaasje whisky heel lang mee uit het raam te staren, perfect voor deze miezerige lentedagen.