Richard Hawley - In This City They Call You Love (2024)

Na vijf jaar weer een plaat van mijn meest favoriete artiest. De eerste single, Two for His Heels, spreekt mij niet direct aan. Het volgt een beetje de lijn van het Peaky Blinders-nummer dat hij een paar jaar geleden maakte, die Bob Dylan-cover. Wat hoger bluesgehalte, met scherpe gitaren. Ik ben meer van het echte croonerwerk.

Peaky Blinders was ook mijn eerste gedachte bij Two for His Heels. Na een aantal luisterbeurten vind ik het nummer toch wel bijzonder fraai in elkaar steken. Voor Hawley's doen best wel enige vernieuwingsdrang, dat juich ik toe.

Heavy Rain is weer heerlijk vertrouwd!

Nummertje hoor Heavy Rain.

Hartverwarmend de crooner romanticus is terug.

Iedereen wil de crooner zo te lezen., ik sluit me daar 100 procent bij aan. Twee concerten van de beste man gezien, hopelijk komt hij snel weer eens naar Nederland want dat is veel te lang geleden.

Ik wil ook die crooner. Hij komt naar de Lokerse Feesten deze zomer. Zelfde avond als Chris Isaak

Prism in Jeans ook weer fantastisch!

Hollow Meadows, het beste van 2 werelden.

Heavy rain is echt prachtig.

Mijn voorliefde voor goede zangers en zangeressen kreeg ik lang geleden mee van mijn vader. Artiesten als Frank Sinatra werden mij met de paplepel ingegoten. Heel toevallig ontdekte ik Richard Hawley pas in 2009 samen met mijn vader toen hij te zien was in het tv-programma De Laatste Show op de VRT. Ter promotie van Truelove’s Gutter zong hij toen het nummer Open Up Your Door. Allebei waren we toen meteen overtuigd van mans kwaliteiten en schafte ik het album direct aan, net als de twee voorgangers.

De twee wat avontuurlijkere opvolgers van Truelove’s Gutter bevielen me net zo goed, op Standing at the Sky’s Edge borrelde zelfs zijn fascinatie voor jeugdliefde Jimi Hendrix wat naar boven. Helaas beviel zijn laatste album Further mij wat minder. Gelukkig wordt dat nu volledig gerevancheerd met In This City They Call You Love waar hij weer volledig zijn geweldige croonerkwaliteiten botviert. Het album kan absoluut wedijveren met Truelove’s Gutter, bovendien heeft het album een verslavende uitwerking op mij. Wie trouwens niet genoeg krijgt van dit soort crooners zou zeker ook eens het prachtige, vorige maand verschenen Kingdom of Mine van Timo de Jong kunnen proberen. Hopelijk komt de man snel naar Nederland voor optredens!

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Hierboven staan Richard Hawley en Frank Sinatra in dezelfde regel. Dat deed mij naar Spotify snellen om meteen iets te gaan luisteren van de mij volslagen onbekende heer Hawley. Ben nu een aantal nummers verder en het is allemaal niet onaardig en muzikaal dik in orde, maar naar mijn bescheiden mening mag hij nog niet eens de zolen van de schoenen van de heer Sinatra poepvrij maken met een boomtakje en keukenrol!!
Dat gezegd hebbende wordt het voor mij nu wel heel lastig om deze artiest op zichzelf te beoordelen. Maar destijds is me dat ook gelukt bij Silversun Pickups, waar ik last had van Smashing Pumpkins vergelijkingen. Ik ga deze nieuwe plaat bij verschijnen eens rustig de kans geven, want muzikaal is het heel aardig!

Hij benoemt Sinatra in de context van zijn opvoeding maar trekt verder geen vergelijking volgens mij.

Dus laat ik dat dan maar wel doen.

Hawley is songschrijver een compleet artiest Sinatra was vooral zanger.

Ben ook liefhebber van Sinatra met zijn markante stemgeluid op onsterfelijke liedjes maar Hawley is als artiest toch wel van een andere orde.

Die louche gokmaffia zweem of anders wel het reactionaire rotary old boys sfeertje, kleven gelukkig niet aan de heer Hawley.

Ik vind dat Cole's corner van Hawley zijn beste is. Daar beginnen.

Is inderdaad wel heel aardig! Moet gauw Sinatra uit mijn hoofd bannen en dit op zichzelf gaan beluisteren.

Off, maar als reactie hierboven; dat louche-randje rond Sinatra vind ik dan wel weer erg interessant .

Vind de raakvlakken met Sinatra ook wel vrij minimaal dus zou me daar zeker niet op blindstaren.

Ik zou hem eerder in één adem noemen met Scott Walker en Roy Orbison.

Maar bovenal natuurlijk gewoon een schitterend opzichzelfstaand artiest met een geheel eigen smoelwerk die zeker een eerlijke kans verdient.

Ben benieuwd, de eerste stemmers geven wel bizar hoge waarderingen. Ik ken Richard sinds het uitkomen van Lowedges (via cdverhuur) en later kocht ik Truelove's Gutter in de uitverkoop, die ik beide vrij saai vond. Genoeg gehoord om klaar met m te zijn. Echter... een soundtrack voor een tv-film ('Love is all' ofzo) toen ik toevallig BBC keek maakte jaar of 10 terug enorm indruk en kocht daarna 'Standing...', die was ook geweldig. Nou, binnenkort eens tijd voor deze nieuwe maken!

Album gaat dan ook sowieso hard knallen.

Vorige was even een inkakmomentje maar deze gaat gewoon weer volop vlammen en zal als de volgende monumentale krachtpatser binnen zijn oeuvre de geschiedenis ingaan.

Het album is niet eens uitgekomen. Hoe kunnen er nu al punten gegeven worden? Slaat nergens op.

Ik leerde de onvolprezen Richard Hawley kennen via de film Brighton Rock waarin hij bij de aftiteling het prachtig opgebouwde There's a Storm A' Comin' zingt, ik werd echt uit mijn stoel geblazen.
Dit nummer staat ook op het vorige jaar verschenen verzamelalbum Now Then.
Een aanrader van jewelste.

Sindsdien kocht ik zijn hele oeuvre en dat is echt 'outstanding'.

Hollow Meadows is denk ik mijn favoriet, maar op elke album staan briljante songs. Ik kijk dan ook reikhalzend uit naar dit nieuwe album.

Steve Lawrence zijn stem komt heel erg in de buurt van Hawley vooral het nummer ive gotta be me.

1ste 3 nummers zijn idd prachtig.

Eerste luisterbeurt zit erop. Nog niet van mijn sokken geblazen.. Prism in Jeans en Heavy Rain waren al sterke singles en Have Love lijkt een derde favoriet. Dan kakt het wat mij betreft een beetje in met People en Hear That Lonesome Whistle Blow. We horen een wat countryachtige en wat minimalistische Hawley en dan wordt het ineens weer hard met Deep Space. Ik mis een beetje dat magische van Prism in Jeans.

Wordt vervolgd.

Mee eens. Ook zn stem zit veel in het hoog alsof hij zingt met een knijper op zn zak.

Dit is toch weer een top album

Have Love is muzikaal een mix tussen Tequila en White Wedding? Speaking of, ik zou hem absoluut niet vergelijken met ol' blue eyes maar Idol wel een beetje af en toe, maar dan wel goed.
Geinig plaatje met aardig wat Amerikaanse vintage elementen.
Heavy Rain had so door Dusty Springfield gezongen kunnen worden I'll Never Get Over You door Tom Waits, mooie nummers. Hear That Lonesome Whistle Blow - verwijzing naar Williams Sr. lijkt me? - is mooi voor 's avonds op de prairie bij een kampvuurtje en ook Deep Waters geeft ook zo'n lekkere nostalgische Amerikana gevoel. Do I Really Need to Know? is een gaaf crooner tune en 'Tis Night is een mooie afsluiter met een klassieke structuur die je vaak hoort in 50's/60's ballads (I vi ii V).
Gaaf plaatje hoor.

Dankzij alle positieve recensies heeft deze vandaag op repeat gestaan. Mooie plaat, maar de nummers zijn me net te simpel zo nu en dan. Of te cliche. Ik weet het niet, maar ben nu weer naar Coles Corner uit 2005 aan het luisteren en die vind ik toch echt wel een heel stukkie beter.

Eerste 4 nummers zijn goed en veelbelovend. Helaas is wat volgt slechts een herhalingsoefening van wat hij ooit beter deed.

Prachtig, ik kende dit helemaal niet maar door de omschrijvingen die worden gegeven toch maar eens geluisterd. Het valt me niet tegen. Zo'n nummer als Heavy Rain heeft een tijdloze schoonheid.
Qua stemgeluid doet meneer Hawley me dan juist weer aan elbow's Guy Garvey denken, dezelde frasering en klankkleur in het lage register.
Mooie ontdekking!

Geweldig mooi album van een ware kunstenaar