Paul Weller - 66 (2024)

Weller wordt 66. Noel Gallagher, Bobby Gillespie e.a. doen mee op dit album.

Soul Wandering

Wat ik nooit begrijp: je brengt een gloednieuw album uit. MET bonustracks.

Jij hebt het liefst dus een album zonder de bonustracks? Ik begrijp je punt niet helemaal
of bedoel je dat ze de songs dan beter als "normale" tracks op het album hadden kunnen plaatsen ipv onder de naam "bonus tracks"?

Als je een album presenteert, kies je de nummers die samen een sterk album maken. Waarom zou je daar tracks aan toe voegen die dat album niet hebben gehaald?
Dat je dat later bij een reissue een keer doet is tot daar aan toe, maar bij de eerste uitgave? Vreemd.

Ja dat is al van allertijden. Je hebt normale edities en je hebt deluxe uitgaves in het begin. Volgens mij is het vinyl zonder de bonustracks bijv, dacht ik. Keuze is aan jezelf altijd dus.

Vroeger werden de nummers die nu de bonus tracks vormen gebruikt als B-kantjes van de (fysieke) singles. Maar aangezien die zowat uitgestorven zijn, worden ze aan het album toegevoegd.

Vervelend wordt het pas voor de echte fans als er verschillende versies zijn (of komen) met verschillende bonus nummers.

De eerste single Soul Wondering was best oké. Maar de opvolger Rise Up Singing is echt een voltreffer. Hij krijgt al wat airplay op radio 2. Zelfs op radio 5 heb ik hem al voorbij horen komen. Ik begin nu wel aardig uit te kijken naar deze release.

Rise Up Singing is inderdaad een pracht nummer. Jammer dat het zo abrupt is afgelopen. Had wel wat meer in gezeten.

Is het de lelijkste hoes van het jaar? Toch zeker een kanshebber!

Ik heb Weller een bepaalde periode vrij intensief gevolgd, zo tot en met As Is Now, daarna wat uit het oog verloren omdat ik zijn platen niet meer zo boeiend vond
Deze toch weer eens een kans gegeven en ik vind m goed!
Wat rustige, sfeervolle plaat maar niet te gezapig

Soul Wandering doet me echt denken aan begin 2000 Bowie, en Burn out ook.

66 is een relaxed album geworden. Af en toe is het net alsof je naar een Jack Johnson plaat zit te luisteren. Hij begint zeer rustig met Ship of Fools, wat een fraaie plaat is. Vanaf hier wordt het tempo langzaam opgeschroefd met het drukste werk op Jumble Queen. "Rockeriger" dan Jumble Queen wordt het eigenlijk niet. Hierna belanden we bij Nothing. De derde single van het album. Anders, maar interessant. Tegen de loungemuziek aan met die lome keys en dat blaaswerk. Na de trage My Best Friend's Coat komen we bij (wat mij betreft) het beste nummer van dit jaar, so far. Rise Up Singing. Prachtig orkestrale plaat.

Vanaf I Woke Up lijkt het album op de autopilot te gaan. Over het algemeen is alles wel aangenaam om naar te luisteren, maar toch wordt het moeilijk om de aandacht erbij te houden. Op A Glimpse Of You laat het orkest zich wel nog eens van haar beste kant zien. De stijlbreuk op Soul Wandering komt eigenlijk te laat.

Naast de 3 singles nog wat mooie nummers ontdekt zoals Ship Of Fools, I Woke Up en A Glimpse Of You. Maar had stiekem toch meer van het album verwacht. Een krappe 3,5 tot zover.

Weller is uiterst productief, de beste man brengt met de regelmaat van de klok albums uit, waarbij opvalt dat Paul uiterst zelfverzekerd uit de hoek komt.
Met een dergelijke staat van dienst heb je uiteraard een bak aan ervaring opgebouwd, desalniettemin waakt hij voor gemakzucht.
Weller is een artiest die zichzelf blijft uitdagen. Of het nu gaat om het toevoegen van elektronica, psychedelica, folk, soul, blues of funk, Paul draait zijn hand er niet voor om.

66 bestaat uit overwegend rustige songs hoewel Jumble Queen wat energieker van aard is.
Weller toch al nooit vies van invloeden uit andere genres - ook hij staat immers op de schouders van reuzen - haalt zijn inspiratie ditmaal uit eind jaren 60/begin jaren 70.

De warme productie, de weldadige arrangementen, de soulvolle zang, de blaasinstrumenten en hier en daar enkele keyboard stukken; alsof je een dikke halve eeuw terug gaat in de tijd.
Paul waakt echter voor teveel nostalgie en kopieergedrag, weliswaar gaan de jaren verstrijken, hij staat toch echt met beide benen in het heden.

66 vormt geen logisch vervolg op voorganger Fat Pop, die plaat was energieker en diverser van aard. 66 ligt veel meer in het verlengde van True Meanings, een album dat ook al zo soulvol in elkaar stak.
66 is een fijne plaat die echt aanvoelt als een geheel, waar veel zorg aan is besteed en geen enkele slechte song bevat. Desalniettemin bekruipt mij het gevoel dat een aantal tracks op den duur wat inwisselbaar zijn, mede ingegeven door het feit dat de strijkersarrangementen en koortjes wel erg vaak ingezet worden.
Alsof de nummers in uitgeklede vorm niet teveel op zichzelf konden staan.
Dat maakt 66 niet slecht, integendeel, het is een hele degelijke plaat waar elke rechtgeaarde nieuwe singer-songwriter blindelings voor zou tekenen.
Op bepaalde punten had Weller er in mijn ogen beter voor kunnen kiezen om spaarzamer voor de dag te komen, de plaat had dan aan kracht gewonnen.
Tot die tijd vermaak ik mij echter wel degelijk met zijn laatste worp, solide nummers die ook weer genoeg details bevatten om te blijven intrigeren. Een hele dikke voldoende derhalve.

Albums met een croonende zanger komen niet zo veel aan bod anno 2024. Als er dan 2 gepresenteerd worden in dezelfde releaseweek mag je vergelijken.
Paul Weller & Richard Hawley - In This City They Call You Love
Overeenkomsten: 2x lelijke hoes & ter afwisseling ook songs met electrische gitaren,
beide heel pretig luisterbaar songmateriaal. Maar na paar luisterbeurten kies ik vol voor Paul Weller.
Daar waar Hawley de songs heel sec op de plaat zet, gaat Weller vol voor een ruim gevulde orchestratie en blazers. ik ben ik vrij snel uitgeluisterd, versus een aanhoudende luistertocht naar fijne details.
Zo simpel kan het zijn.

Hans Brouwer wordt op 12 augustus ook 66 jaar.

En brengt die dan ook een plaat uit? Of gaat die dan uit z'n plaat?

Zag laatst bij Jools Holland een tweetal nummers van dit album voorbij komen, dat klonk prima, vind Weller live doorgaans beter dan in de studio.

En wederom een liedje over ‘the Ship of Fools’. Vorige week heb ik tijdens Greatest Hits of World Party al enige context en historie over deze allegorie gegeven. Flarden Plato ter omlijsting. Wel fijn dat Paul dat zo snel oppakt en er een nieuwe versie aan toevoegt

Een plaat vol met vrolijke, positief ingestelde liedjes waarbij iedereen in zijn of haar waarde wordt gelaten. Ik denk zomaar dat die plaat binnen no time op de eerste plaats van de MuMe album top 250 staat...
Ik weet niet indien je 66 jaar jong word of dat een reden is "om uit je plaat te gaan". Voor Paul Weller kennelijk wel....