Inter Arma - New Heaven (2024)

Als opener en titelnummer New Heaven begint, lijkt dit album een uitdagende exercitie te worden voor de luisteraar. De dissonante gitaren klinken kil en afstandelijk en nergens lijkt het nummer op gang te komen. Een erg moeizame opener waarbij menig luisteraar wellicht zal ofhaken. Gelukkig verandert dat op het opzwepende en bezwerende Voilet Seizures, dat veel black-invloeden ken en grotendeels in hoog tempo door de speakers raast. Halverwege wordt even gas terug genomen om de luisteraar op adem te laten komen, maar voordat je het goed en wel beseft wordt je alweer opgeslokt door de razende riffs in dit nummer.

Desolation’s Harp is het eerste hoogtepunt van dit album. Dit is een waanzinnig gaaf nummer waar de band achter de zwartgallige razernij eigenlijk een bijzonder muzikaal nummer heeft verstopt. Kant A sluit af met het instrumentale Endless Grey, dat klinkt als The Allman Brothers of Doom, met Cliff Burton op bas.

Het doomy Gardens In The Dark laat een heel andere kant van de band horen en is wat mij betreft het tweede hoogtepunt op dit album. Een simpel opgebouwd postmetalnummer met een enorm dreigende sfeer en cleane zang. The Children the Bombs Overlooked klinkt net zo macaber en neerslachtig als je op basis van de titel mag verwachten en heeft enorme Triptykon-vibes.

Concrete Cliffs is een smerige slugdy doomtrack, het terrein waarop de band toch wel het beste excelleert. Ook hier bedient men zich in de refreinen van cleane zang en dat pakt verrassend goed uit. Ten slotte is Forest Service Road Blues een wat a-typische country-achtig nummer dat het album afsluit.

Het heeft mij ettelijke luisterbeurten gekost om dit album te doorgronden. Aanvankelijk had ik de neiging om het album af te schrijven, maar gaandeweg vielen de puzzelstukken op hun plaats. Het meesterlijke Sulphur English overtreft het niet, maar New Heaven in een bijzonder intrigerende en interessante plaat geworden.