Inter Arma - New Heaven (2024)

De rest van het album blijkt een stuk beter te zijn dan de eerste single, tevens het openingsnummer. Helaas zijn er geen 10 minuten durende stroperige verdoemenis nummers terug te vinden, daar vind ik Inter Arma normaliter wel het beste uit de verf komen. De 'sludge' is op dit album zelfs spaarzaam aanwezig en de verdoemenis is niet zo donkergrijs als voorheen. Qua composities bouwen de nummers goed op, maar voelt het alsof de grote climax ontbreekt. De melancholiek is aanwezig, zelfs in een bluesy setting op de afsluiter, maar laat geen verpletterende indruk achter. Het zwakke drumgeluid is daar medeschuldig aan, met name de dubbele basdrum heeft meer weg van een typemachine. Dit album blijft steken op niet meer dan oké.

Dat viel nog niet mee, deze New Heaven. De geblakerde zachthardslugde van Sky Burial en Sulphur English was intens en organisch. Hier is het tegenovergestelde waar. 'Geforceerd' is wellicht een woord dat past. De cleane zang is maar matig charmant, met Gardens in the Dark en de afsluiter als dieptepunten. Openingsnummer New Heaven is waarschijnlijk het interessantste nummer, echter zelfs hier hoor je een duidelijk gebrek aan overtuiging. Helaas.

Als opener en titelnummer New Heaven begint, lijkt dit album een uitdagende exercitie te worden voor de luisteraar. De dissonante gitaren klinken kil en afstandelijk en nergens lijkt het nummer op gang te komen. Een erg moeizame opener waarbij menig luisteraar wellicht zal ofhaken. Gelukkig verandert dat op het opzwepende en bezwerende Voilet Seizures, dat veel black-invloeden ken en grotendeels in hoog tempo door de speakers raast. Halverwege wordt even gas terug genomen om de luisteraar op adem te laten komen, maar voordat je het goed en wel beseft wordt je alweer opgeslokt door de razende riffs in dit nummer.

Desolation’s Harp is het eerste hoogtepunt van dit album. Dit is een waanzinnig gaaf nummer waar de band achter de zwartgallige razernij eigenlijk een bijzonder muzikaal nummer heeft verstopt. Kant A sluit af met het instrumentale Endless Grey, dat klinkt als The Allman Brothers of Doom, met Cliff Burton op bas.

Het doomy Gardens In The Dark laat een heel andere kant van de band horen en is wat mij betreft het tweede hoogtepunt op dit album. Een simpel opgebouwd postmetalnummer met een enorm dreigende sfeer en cleane zang. The Children the Bombs Overlooked klinkt net zo macaber en neerslachtig als je op basis van de titel mag verwachten en heeft enorme Triptykon-vibes.

Concrete Cliffs is een smerige slugdy doomtrack, het terrein waarop de band toch wel het beste excelleert. Ook hier bedient men zich in de refreinen van cleane zang en dat pakt verrassend goed uit. Ten slotte is Forest Service Road Blues een wat a-typische country-achtig nummer dat het album afsluit.

Het heeft mij ettelijke luisterbeurten gekost om dit album te doorgronden. Aanvankelijk had ik de neiging om het album af te schrijven, maar gaandeweg vielen de puzzelstukken op hun plaats. Het meesterlijke Sulphur English overtreft het niet, maar New Heaven in een bijzonder intrigerende en interessante plaat geworden.

Op Desertfest was het voor hen die op het late uur nog aanweizg waren in de kleine zaal van Trix een waar festijn. Ongelooflijk hoe strak ze de nummers van deze plaat ten gehore brachten. Die zanger is een ware klasbak en die drummer is niet te stoppen (erg fraai was ook de 'battle' tussen hem en de man achter de theramin).
Meteen deze plaat gekocht op 'metallic silver glitter' vinyl (blijkbaar was dit een Roadburn exclusive). De kortere speelduur past wel bij dit album. Kant A is redelijk 'razend' en kant B laat een wat meer doomy kant van de band horen. Maar even 4* om mee te beginnen.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.



Bij herbeluistering merk ik dat er weer even tijd nodig heb om 'in' het album te komen. Ik blijf nieuwe dingen ontdekken. Geen plaat om even casual op te zetten.

Score: 80/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

INTER ARMA "New Heaven" NYC Record Release Show

Dan kan ik je deze aanraden. Hier klinkt de band een stukje fijner dan op de plaat.