J. Bernardt - Contigo (2024)

J. Bernardt verrast met de eerste twee singles nergens: het is de kenmerkende sound en de nummers hadden net zo goed op een album van Balthazar kunnen staan. Ik vind Warhaus wat dat betreft een meer eigen sound hebben. Toch hoor je mij niet klagen. Met name Taxi zit weer heel goed in elkaar. In mei ben ik er bij in De Helling om dit live te aanschouwen.

Ik vind de twee singles erg lekker klinken, ik hou wel van zijn sound. Inderdaad had het zo op een Balthazar album gekund maar eigenlijk vind ik dit alleen maar een pluspunt. Overigens vond ik dat ook van het laatste Warhaus album maar als muziek gewoon goed is hoef ik niet zo nodig verrast te worden.

klinkt wel leuk maar de solo projecten van Balthazar klinken wel allemaal een beetje hetzelfde. john lennon sausje op de zang, gainsbourgbas sound, conga's en typische drumritmes

J. Bernardts debuut had wel een enigszins eigen smoel, in mijn herinnering althans.

Running Days leek me wat sterker maar ook dit luistert weer lekker weg

Spagetti western sound is in de mode. Zimmerman en beth gibbons ook al. Nou ben ik er niet vies van dus is een leuke trend ipv elke keer die grappige jaren 80 reissue's

Ik zit al de hele dag naar die van La Luz te luisteren en dat is ook zo

Lekker plaatje dit hoor, dat echter wel zoals sommigen hier ook opmerken minder onderscheidend is ten opzichte van Balthazar dan de eerste Bernardt dat was. Ironisch wel, toentertijd vond ik Jinte's solowerk juist onderscheidender dan dat van Maarten, want hoe tof die eerste twee Warhaus-platen ook zijn vond ik dat toch ook wel behoorlijk dicht tegen het 'moederschip' aanliggen. Maar nu lijken de rollen omgedraaid: want de laatste Warhaus is dan weer (in mijn beleving althans) een stuk opzichzelfstaander. Wat beide platen wel gemeen hebben, en toch een fraai accentverschil geven, is het filmische gebruik van strijkers. En ach, Balthazar's platen kwamen ook wel steeds meer in elkaar verlengde te liggen, dus misschien is het ook wel logisch dat de verschillende leden (ik beperk me nu tot de leadzangers, maar voor een Zimmerman geldt dit ook wel min of meer) hierop blijven voortborduren. Ook al is het allemaal misschien weinig verrassend, dit album klinkt wel weer als een klok en de nummers bevatten veel schwung en sfeer. Prima om op te zetten als je even niet weet wat je op moet zetten, maar zin hebt in iets wat goed in elkaar steekt maar niet teveel aandacht vraagt, en zulke platen zijn toch ook altijd meer dan welkom.

Niks nieuws aan de horizon, maar ik ben toch gewoon een "sucker" voor zijn sound. Je zet het ook altijd heel makkelijk op in veel verschillende situaties.

Ik heb nu wel al een aantal keer meegemaakt dat Balthazar/Warhaus/J. Bernardt niet altijd even goed werkt op een festival. Zeker op "main stage" achtige podia.

Twee dingen;

1. Ik vind dit gewoon heerlijk. Warhaus, Balthazar, OYESONO, Sylvie Kreusch, Bernardt. Dit sausje past mij helemaal en is een no-brainer.
2. Al deze muziek lijkt - logischerwijs - hetzelfde recept, uit hetzelfe pakje of dezelfde fabriek.

Het voert een beetje een tweestrijd, is het dusdanig lekker dat de onorginaliteit wegvalt, of is het op den duur een beetje sneu dat al deze mensen dezelfde sound hebben... Tijd gaat het leren.
Taxi is daarentegen wel heel lekker.

Die afsluiter Free is wel echt intens genieten zeg. Heerlijk nummer.

Zo aalglad dat het direct door je vingers glipt. Er is weinig houvast op deze plaat, weinig haakjes waar je even blijft hangen. Pas bij Matter Of Time en Mayday veer ik even op. De rest stoomt, dampt en glijdt lekker langs je heen. De tragedie van J. Bernardt is dat ik Warhaus al ken, en dit simpelweg de ongepolijste en vooral verwaterde versie daarvan is.

In het 'Balthazar-universum' zitten eigenlijk geen mindere goden, wel is de sound zo specifiek dat het dringen wordt. Contigo sneeuwt dan een beetje onder, terwijl het vakmanschap er zeker is. Contigo en Karaoke Moon is een verschil van dag en nacht. Ik hoor Jinte dan toch liever gewoon met Balthazar.

Tip voor alle fans van deze sound: de onvolprezen EP 'Oh Yes' van OYESONO, (Jasper Maekelberg en Billie Leyers).