Mdou Moctar - Funeral for Justice (2024)

Titeltrack:

Funeral for Justice

Funeral for Justice had even tijd nodig om te landen, maar bij Imouhar is het direct raak. Heerlijk die versnelling in die track.

Afro Psychedelica (in de brede zin) is een genre waar ik de afgelopen jaren veel plezier aan beleef en al snel kom je bij deze band uit. Ze worden zowat geprojecteerd als de hedendaagse vertegenwoordigers van het genre.

Toch moet ik helaas constateren dat ik er juist niets mee heb. En aan deze nieuwe single te horen, lijkt het nog verder in de negatieve richting te evolueren. Het klinkt allemaal nog meer 'Westers' dan op de vorige albums en neigt zelfs wat naar stadium-rock.

Wat een lage score hier vooralsnog. Ben hier erg in mijn nopjes mee, wat een heerlijk swingende gitaren weer. Topplaat!

Plaat is oké, fijne gitaarliedjes weer. Weinig nieuws onder de zon, maar erom malen doen we niet met dit weer. Het venijn zit 'm (ongeveer) in het midden: Imajighen en Tchinta zijn voor mij de betere nummers. Ik mis wel een beetje de speelsheid van een Tala Tannam of een Bismilahi Atagah van Afrique Victime. Ergo, Funeral for Justice haalt het niet bij de voorganger.

Ik ben best een beetje fan van Bombino, heerlijk die woestijnblues, vooral lekker om zelf op je gitaar wat mee te pingelen als het op staat. Landgenoot Mdou Moctar kende ik nog niet, wel van naam maar ik had nog geen album van hem gehoord. Erg lekker album, een stuk steviger dan Bombino en doet mij vaker aan Tinariwen denken maar het swingt de pan uit. Geen idee waar hij over zingt maar bij dit soort muziek vind ik dat ook niet heel belangrijk, het gaat mij om het gitaarspel, het ritme, de sfeer...

Ik heb nog zo'n tien jaar aan albums van hem te ontdekken, leuk vooruitzicht voor de komende zomer.

Mdou Moctar is een band uit Niger die bekend staat om hun unieke mix van traditionele Tuareg-muziek en moderne rockinvloeden. Hun nieuwste album, "Funeral for Justice", uitgebracht in 2024, weerspiegelt hun kenmerkende geluid en maatschappelijke betrokkenheid. De muziek van Mdou Moctar is doordrenkt met ritmische gitaarlijnen en hypnotiserende melodieën die de luisteraar meenemen op een muzikale reis door Afrika.

Het album opent met de titeltrack 'Funeral for Justice', een indrukwekkende introductie die direct de aandacht grijpt. De krachtige gitaren en ritmische drums zorgen voor een meeslepende start, waarbij de luisteraar meteen wordt ondergedompeld in de rijke muzikale texturen.

Vervolgens komt 'Imouhar', dat begint met een ingetogen en mysterieus geluid voordat het zich ontvouwt tot een opzwepende compositie. Het gitaarspel van Mdou Moctar is hier fenomenaal, met ingewikkelde riffs die de luisteraar betoveren en vasthouden.

'Takoba' volgt daarna, een wat langzamer nummer maar minstens zo aanstekelijk. De ritmes zijn hypnotiserend, en de melodieën hebben een bijna meditatieve kwaliteit die uitnodigt tot introspectie.

'Sousoume Tamacheq' is een nummer waarbij stilzitten vrijwel onmogelijk is. Het temperamentvolle karakter van dit lied brengt een explosie van energie, met ritmische patronen die de ziel roeren en uitnodigen tot dans.

Met 'Imajighen' biedt de band een rustiger intermezzo, een welkom moment van bezinning. De serene klanken en kalme melodieën geven de luisteraar de kans om even op adem te komen en zich te verliezen in de eenvoud en schoonheid van de muziek.

'Tchinta' brengt het tempo weer terug omhoog. Dit nummer is opnieuw opzwepend en energiek, met dynamische ritmes en levendige gitaren die de luisteraar in beweging brengen.

'Djallo #1' is een kort niemendalletje van slechts 24 seconden, maar biedt een interessante overgang tussen de intensere nummers. Het fungeert als een muzikale ademhaling, een korte pauze voordat de volgende track begint.

'Oh France' is allesbehalve een conventioneel Frans nummer. Het zit boordevol temperament en charme, met een heerlijk ritme en melodie die de luisteraar moeiteloos meeneemt op een muzikaal avontuur.

Het album sluit af met 'Modern Slaves', een minder energieke maar toch boeiende track. Het biedt een reflectief einde aan een dynamische muzikale reis, met diepe teksten en een bedachtzame melodie die nog lang na de laatste noot blijft resoneren.

Al met al is 'Funeral for Justice' een meesterlijk werk van Mdou Moctar. Het album toont de veelzijdigheid en het talent van de band, met elk nummer dat een unieke en onvergetelijke ervaring biedt. Een album dat zowel de geest als het hart raakt, en een must-listen is voor iedereen die geïnteresseerd is in muziek die grenzen overschrijdt en betekenisvolle boodschappen overbrengt, Kortom, Mdou Moctar bewijst wederom waarom ze een van de meest invloedrijke bands uit Niger zijn en blijft trouw aan hun missie om muziek te maken die zowel vermaakt als aanzet tot nadenken.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Deze week gezien in Paradiso. Voor mij was dit het live niet helemaal. Er werd eigenlijk alleen maar op hoge intensiteit gespeeld, met weinig dynamiek of variatie, waardoor het op een bepaald moment bijna vermoeiend werd. Het geluid was ook niet geweldig: zang en slaggitaar waren niet goed te horen, drums erg hard. Waarschijnlijk een bewuste keuze dat de basdrum voortdurend enorm sterk en dreunend aanwezig was, en elk nummer four-to-the-floor speelde, alsof het een housefeest was. Dat maakte het voor mijn gehoor vermoeiend, en deed veel van de ritmische subtiliteit van deze muziek teniet, alle nummers leken op elkaar. Doordat de basdrum zo dreunde, was de bassist eigenlijk nauwelijks te horen. Overigens was de rest van het publiek erg enthousiast.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Mdou Moctar - Funeral For Justice - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Mdou Moctar - Funeral For Justice
Mdou Moctar heeft met zijn album Funeral For Justice heel veel aansprekende jaarlijstjes gehaald en dat is alleen al vanwege het behoorlijk stevige gitaarwerk op het album volkomen terecht

Ik had in 2024 wat minder met woestijnblues dan in de jaren er voor en dat was de belangrijkste reden dat ik Funeral For Justice van Mdou Moctar heb laten liggen. Nadat ik het album zag opduiken in nogal wat jaarlijstjes heb ik het nog een keer opnieuw geprobeerd met het album van de muzikant uit Niger en dit keer viel het kwartje wel. Funeral For Justice is een album dat past in het hokje woestijnblues, maar het is wel woestijnblues van het stevige soort. Het gitaarwerk op het album had niet misstaan op een gemiddeld hardrock album, maar het is ook geweldig gitaarwerk dat het album van Mdou Moctar voorziet van heel veel kracht en energie.

In heel veel jaarlijstjes kom ik het album Funeral For Justice van Mdou Moctar tegen. Het is een album dat ik ook meerdere keren heb overwogen, maar ik gaf telkens de voorkeur aan andere albums. Het is op zich bijzonder, want ik was in 2021 wel heel enthousiast over Afrique Victime, het vorige album van de muzikant uit Niger. Het is een album dat ik roemde vanwege de hoge spanningsbogen en vooral vanwege het werkelijk geweldige gitaarwerk, dat de woestijnblues van Mdou Moctar net dat beetje extra gaf om op te vallen.

Ook Funeral For Justice maakt makkelijk indruk met het wervelende gitaarwerk van de muzikant uit Niger, dus aan de kwaliteit van het album heeft het niet gelegen. Ik was misschien wel wat uitgekeken op het genre, dat de afgelopen jaren flink is uitgedijd en ook wel wat gelijkvormig begon te klinken. De liefde voor de woestijnblues werd vorige week echter weer aangewakkerd door het album van Aziza Brahim, waarna ik toch ook weer ben gaan luisteren naar het laatste album van Mdou Moctar, dat overigens over een kleine twee maanden alweer een opvolger krijgt met Tears Of Injustice, dat alternatieve versies van de songs op het Funeral For Justice bevat.

Eerst echter aandacht voor Funeral For Justice, dat afgelopen voorjaar werd bedolven onder de uiterst positieve recensies. De critici waren het album vorige maand nog niet vergeten, waardoor Mdou Moctar een vaste gast was in heel veel jaarlijstjes. In de herkansing begrijp ik dat wel, want Funeral For Justice is een album met heel veel energie.

Die energie komt in eerste instantie vooral van het gitaarwerk, dat behoorlijk stevig is. Als je de muzikant uit Niger te keer hoort gaan in de openingstrack van zijn album zou ik de muziek van Mdou Moctar eerder woestijnhardrock dan woestijnblues noemen. Voor het gitaarwerk in de openingstrack zou menig hardrockgitarist uit de jaren 70 zich niet geschaamd hebben en dat geldt voor het overgrote deel van het gitaarwerk op Funeral For Justice dat heerlijk uit de bocht vliegt.

Omdat ook het bas en drumwerk stevig is aangezet komt er een ongelooflijke hoeveelheid power uit de speakers. Dat Mdou Moctar uit Niger komt hoor je eigenlijk vooral in de zang, die het album toch weer de Sahara in sleurt. Wanneer het gitaarwerk wat meer ingetogen is en de ritmes wat bezwerender kruipt Mdou Moctar weer wat dichter tegen de woestijnblues aan zoals die vijfentwintig jaar geleden werd geïntroduceerd door Tinariwen, maar door de veel stevigere songs heeft Funeral For Justice ruim voldoende onderscheidend vermogen.

Ik vond woestijnblues altijd muziek voor de zomer, maar het nieuwe album van Mdou Moctar biedt ook flink wat tegenwicht aan de grauwe, stormachtige en regenachtige dagen van het moment, waardoor er even ruimte is om te fantaseren over hoge temperaturen en broeierige momenten.

Omdat de meeste instrumenten op Funeral For Justice behoorlijk zwaar zijn aangezet en ook de zang op het album vooral intens is, kan de muziek van Mdou Moctar overkomen als een ondoordringbare muur van geluid, maar ik hoor ook wel degelijk de nuance op het album. Die nuance gaan we nog beter horen op Tears Of Injustice dat unplugged versies van de songs op Funeral For Justice laat horen. Ik ben heel benieuwd. Erwin Zijleman