Mdou Moctar - Afrique Victime (2021)

Het eerste album van Mdou Moctar bij zijn nieuwe label Matador Records,. Voor mij een interessant label met enkele prima releases, dus een mooie stap in de carrière van Mdou Moctar wat mij betreft. Heb hem ontdekt bij de release van het vorige album en was meteen onder de indruk van zijn gitaarspel.

De singles, Chismiten en Tala Tannam zijn al te beluisteren. Vooral eerstgenoemde bevalt me goed en staat hier regelmatig op!

Chismiten is ouderwets het gaspedaal erop, erg lekker. Maar het bezwerende Tala Tannam is wellicht zelfs nog beter. Psyched!

Mdou Moctar - Afrique Victime

Deze klinkt ook weer zeer smakelijk

Zo op het eerste gehoor niks nieuws onder de zon. Wel weer vertrouwd lekker. Ik heb echter al genoeg van deze muziek in de kast staan, dus blind aanschaffen doe ik nog ff niet.

vorige is beter

Volledige recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mdou Moctar - Afrique Victime - dekrentenuitdepop.blogspot.com

De Afrikaanse muzikant Mdou Moctar vindt aansluiting bij de smaakmakers binnen de “woestijnblues” met een meeslepend en bezwerend album dat ook nog eens uitblinkt door geweldig gitaarwerk

De muziek van de uit Niger afkomstige Mdou Moctar was me tot dusver ontgaan, maar het deze week verschenen Afrique Victime is echt een geweldig album. Het is een album vol met de woestijnblues zoals die ook door een band als Tinariwen wordt gemaakt. Het is muziek vol verwijzingen naar de muzikale tradities van de Tuareg en het is muziek vol geweldige spanningsbogen en bijna hypnotiserende passages. Bij woestijnblues hoort geweldig gitaarwerk en daar weet Mdou Moctar wel raad mee, want hij strooit met geweldige akkoorden en fenomenale solo’s. Liefhebbers van het genre hebben er met Afrique Victime van Mdou Moctar een topalbum bij.

dit album knalt werkelijk uit je boxen! Ik was een beetje uitgekeken op de zogenaamde woestijnblues maar dit laat weer een frisse wind waaien (ik hoor u denken) door dit genre.

Mdou Moctar is een begenadigd singer-songwriter, dito autodidact gitaarbouwer en virtuoos gitarist die zich vanuit zijn geboorteland Niger met z'n Toearegwoestijnblues/woestijnrock uit de Sahara internationaal bekend maakte. Werd ie onlangs door de Vlaamse Radio 1 in Niger opgebeld n.a.v. het verschijnen van deze plaat, gebruikte Mdou vurig bijna heel de zendtijd om het vooral over de moeilijke toestand in zijn thuisland te hebben en hoe hij het bij uitbreiding met hand en tand voor heel het Afrikaanse volk opneemt. Ook in zijn dorp, heel letterlijk, waren er die dag problemen met de waterputten... De problematiek komt zeker terug in zijn songs, getuige ook de plaattitel. Maar net zoals elders zingt men ook daar graag over liefde en geluk, maar hier dus ook over eigenwaarde en bovenal : onderdukking en onrechtvaardigheid. De titelsong, koninginnenstuk, is in dit verband een niet te missen, pakkend en episch strijdbaar hymne, dat muzikaal in prachtrock uitwaaiert als een regelrechte Nigerese 'Child In Time'. Maar de plaat van Mdou en z'n band is in zijn geheel sowieso opnieuw één lange onweerstaanbare bron van primair borrelende energie. Weidse soundscapes out of Africa, gedragen door die fantastische repetitieve gitaar, z'n iele zang en die betoverend spontane african style harmonieën. En ook dansbaar als wat! Desert blues en de meermaals onvervalste desert rock hier, de stijlen blijken verrassend steeds meer aan te schurken bij die van onze eigen gitaaridolen. Mdou straks de grote Desert Jimi ? Onduidelijk, momenteel drukt diep op hem het grote onrecht. Bestrijd het met je muziek! Indien niet, evenveel groot respect, dappere man uit Niger.

Pfff, wat is ie heerlijk zeg...

Mooi stuk, henrie! Helemaal mee eens.

Wat een groovefest! Zit nog na te stuiteren.

Ik heb vluchtig wel eens iets beluisterd van deze artiest, maar nooit echt intensief. Een artikel in De Volkskrant maakt me weer nieuwsgierig.

Woestijnrocker Mdou Moctar uit Nigeris de Jimi Hendrix van zijn tijd. De wereld ligt aan zijn voeten
DPG Media Privacy Gate - volkskrant.nl

Fijne plaat, de eerste ooit voor mij uit Niger. Lekkere psychedelische grooves op Afrikaanse klanken. Lekker. Al snap ik ook dat mensen hier nerveus van kunnen worden.

Zo. 17 april 2022 in 'Roosje. Mee?

Ja bestel maar, wil daar wel heen

Lekkere plaat. Heb deze leren kennen uit de Volkskrant. Vind het veel lijken op Bombino, ook uit Niger, ook zingend in het Tamasheq. Vond het wel raar dat ik die associatie nergens zag, vooral omdat ze in de Volkskrant allebei 'de Afrikaanse Hendrix' zijn genoemd. Enfin, voor wie dit leuk vind, check bijv. Bombino - Deran (2018).

Lekkere plaat, tjokvol desertgrooves, chants en psychedelisch gitaarriffs. De titelsong steekt er wat eenzaam bovenuit, maar ook de andere songs kunnen me bekoren. Spetterend, bij momenten, maar ingetogen als dat welgekomen is (dan doel ik bijvoorbeeld op de afsluiter).

4 sterren

Ja, wel een logische link. In de hoek van 'touareg-rock' kom je al snel uit bij bands als Bombino, Imarhan en Tinariwen. Ik ben helemaal gek op dit soort muziek, dus ook dit album van Mdou Moctar spreekt me zeer aan. Toch vind ik dat dit door de hiervoor genoemde bands een stuk beter is gedaan. Met alle respect, maar het titelnummer van dit album klinkt voor mij als een oké cover van Bombino.

Toch gun ik dit album nog wat extra luisterbeurten voordat ik overga op een definitief oordeel.

En dan ligt het volgende album van Bombino eigenlijk nog meer in lijn met de sound van Mdou Moctar: Nomad. Heerlijk met Dan Auerbach achter de knoppen.

Heerlijk, opzwepend. Een album dat mij gelijk wel pakt.

Bij track 1 en track 8, de meest up-tempo-nummers, ga ik helemaal uit mijn dak. Bij de iets minder snellere nummers kun je slecht zeggen dat er niet genoeg variatie inzit, en toch geven de herhalende ritmes mij dat gevoel.