King Hannah - Big Swimmer (2024)

Hannah Merrick en Craig Whittle leerde elkaar kennen in de horeca, waar ze toen allebei een bijbaantje hadden. Dat was daarna al snel niet meer nodig, doordat hun EP Tell Me Your Mind and I'll Tell You Mine en debuutalbum I’m Not Sorry, I Was Just Being Me in binnen- en buitenland erg goed ontvangen werden. Het duo uit Liverpool vermengde hun indierock op inventieve wijze met andere genres. Vervolgens toerde het tweetal zo’n twee jaar lang door Europa en Noord-Amerika en deed veel nieuwe inspiratie op tijdens het reizen, door wie men ontmoette, wat men zag of wat men hoorde op de radio (John Prine on the Radio). Sinds het duo samenwerkt hebben ze altijd een duidelijke visie, dit keer wilde men het livegeluid tijdens de langdurige tournee zo goed mogelijk proberen te benaderen, waarvoor men in zee ging met producer Ali Chant (PJ Harvey, Aldous Harding, Perfume Genius).

Big Swimmer is een elftal ijzersterke songs geworden. Soms dromerig, maar soms ook met een onderhuidse spanning. Dynamiek speelt vaak ook een belangrijke rol. Op twee nummers zingt fan van het eerste uur Sharon van Etten mee. Zij schonk bij het uitkomen van de eerste single Crème Brûlée aandacht eraan op sociale media en dat zal ongetwijfeld toen een enorme boost aan de belangstelling voor het duo gegeven hebben. De opnamewijze was overigens opvallend, net als bij Phil Spector werd de band tijdens het opnemen bij elkaar gezet in een kleine (bad)kamer. Eindresultaat een spannend en dynamisch album.

King Hannah live :

08-09 DEN HAAG : Paard
09-09 AMSTERDAM : Paradiso, kleine zaal
11-09 EINDHOVEN : Effenaar
13-09 BRUSSEL : AB
14-09 LUIK : Reflector
15-09 MIDDELKERKE : Leffingeleuren Festival
17-09 GENK : Absolutely Free Festival
18-09 GRONINGEN : Vera

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Prachtige tocht door Amerika. Kinh Hannah zoals we het kennen maar wel weer verder in de ontwikkeling.

Eerste kennismaking met deze band. Doet soms erg psychedelisch en 60’s/70’s aan, wat mij positief stemt. Beetje bedwelmende stem met verrassende variaties van de nummers dat toch weer als een geheel klinkt. Lijkt mij een band dat live nog meer tot zijn recht komt.

Prachtig album, wat ik zeker vaker ga luisteren. Doet me ook wel denken aan Jen Cloher, (en natuurlijk niet zo gek) Sharon Van Etten.

Wat kan ik van deze plaat genieten. In 2022 overleed Mimi Parker van Low en daarmee hield deze band op met bestaan. In de muziek van King Hannah hoor ik veel van Low terug. Of vergis ik mij hier in?

Dat lijkt me enorm compliment , dan ga ik dit ook eens proberen !

De zuidwestelijke woestijnen van New Mexico vormen het ideale decor voor Netflix series over seriemoordenaars, drugslaboratoriums en spaghetti westerns. Het uit Liverpool afkomstige King Hannah schrijft daar de soundtrack van een niet bestaande film gebaseerd op een niet bestaand script. Want zo voelt Big Swimmer namelijk wel aan, als een non-fictie plaat met prachtige ruwe landschapsbeelden. Als de inspiratie in het thuisland niet aanklopt, dan zoek je deze op een andere plaats op. Laten we stellen dat de zandgronden van New Mexico hetzelfde effect oproepen als de geestverruimende Desert Sessions van Josh Homme, met als grote verschil dat daar California de thuisbasis is, met aan de horizon de beroemde The Joshua Tree locatie van de gelijknamige U2 albumhoes.

Hannah Merrick heerst in het land der blinden. Ze eigent zich net zo gemakkelijk dit koninkrijk toe. Craig Whittle vergezeld haar in een dienende rol. Een dreigend uitziende gids welke in het wegdromende The Mattress tripgoth rocker de route verder uitstippelt. Als het neefje van sluipmoordenaar Cortez the Killer benadert hij je Somewhere Near el Paso onwetend verraderlijk van achteren en laat een moordend salvo aan woestijntornado gitaarpatronen op je los. Gemeen bijtend als een sluwe ratelslang, met giftige uithalen en na sissend geweld. Daar ligt zijn kracht, getemd in de handen van Hannah Merrick, gevaarlijk als hij de vrijheid benut en zich dynamisch solerend in slow motion door het epische uitgestrekte Suddenly, Your Hand heen slaat.

Slechts een enkele keer mag hij vocaal aansluiten. In het zeurderige Davey Says klinkt Craig Whittle wat onwennig, en misschien kan hij in het vervolg deze rol beter achterwege laten. Het nomade duo heeft het geluk dat Sharon Van Etten moederlijk en vertrouwd al direct in de traditionele folk en countrygospel beginselen van het Big Swimmer titelstuk hun pad kruist, en ze gedurende het titelstuk vergezeld. Misschien waant de geest van Lou Reed er ook wel rond, halverwege dienen zich psychedelische ruwe gitaarakkoorden aan, die zeker tot het betere werk van deze meester te herleiden zijn. Is het een koortsige luchtspiegeling of drijven we daadwerkelijk op de golven van de openingstrack weg. Sharon Van Etten maakt later haar rentree in het melancholisch schuivelende This Wasn’t Intentional waar ze subtiel klein de tweede stem verzorgd.

Niet alles is doordrenkt door de smerige barbecue geur van verrot vlees. Het stadse New York, Let’s Do Nothing draagt tevens de erfenis van dit Velvet Underground lid, broeierig, nieuwsgierig en dichtbevolkt. We bewandelen de uitdagende wilde kant van het leven, proeven van het leven, leven het leven. Overal kleeft die romantische nachtdieren achtergrond van het tweetal welke het liefste de kroegen bewonen aan. De lo-fi ritmische Milk Boy (I Love You) grunge herplaatst zich als identificerend geheugen bij het straatbeeld geluid van New York, Let’s Do Nothing.

Hannah Merrick bewapend zich met haar dromerige zangpartijen, hypnotiseert de aanvaller, begeert de aanvaller. Dit is voornamelijk een fraai samenspel tussen vocalen en instrument, waar de bekoelde minnaar als winnaar het strijdtoneel verlaat. Het is echt niet zo dat Hannah Merrick een wereldvocalist is. Ze benut haar gemiddelde kwaliteiten met de nodige slimme tact. Soms bijna smekend met een doorleefde countrysnik in het huiselijke John Prine on the Radio, dan weer in een verhalende stadsdichteres rol, mijmerend Suddenly, Your Hand folky en controlerend standvastig in Lily Pad. Big Swimmer voldoet aan de I’m Not Sorry, I Was Just Being Me verwachtingen. King Hannah kijkt niet afkeurend tegen de wijze raad van de recensist aan en wijkt dus begrijpelijk naar de Verenigde staten uit.

King Hannah - Big Swimmer | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: King Hannah - Big Swimmer - dekrentenuitdepop.blogspot.com

King Hannah - Big Swimmer
Het Britse duo King Hannah maakte op haar debuutalbum geen geheim van haar inspiratiebronnen, maar maakt op Big Swimmer indruk met een spannend, gruizig en indringend geluid

King Hannah leverde twee jaar geleden een veelbelovend debuutalbum af, dat herinnerde aan een aantal grote bands en muzikanten, maar dat ook genoeg eigen potentie liet horen. Die komt er uit op het deze week verschenen Big Swimmer dat is geïnspireerd door een lang verblijf in de Verenigde Staten. De invloeden die op het debuutalbum zo’n grote rol speelden zijn nog steeds aanwezig, maar King Hannah is op haar tweede album vooral zichzelf. Hannah Merrick zingt echt prachtig, terwijl Craig Whittle flink tekeer gaat op zijn gitaren. Big Swimmer staat bol van de onderhuidse spanning en houdt je bijna 50 minuten aan de speakers gekluisterd. King Hannah is de belofte inmiddels ver voorbij.

King Hannah, het duo uit Liverpool dat bestaat uit Hannah Merrick en Craig Whittle, debuteerde in het voorjaar van 2022 prachtig met I'm Not Sorry, I Was Just Being Me, dat de belofte van de EP’s die aan het album vooraf gingen volledig waar maakte. Ik omschreef de muziek van King Hannah ruim twee jaar geleden als een mix die bestaat uit gelijke delen Portishead, Mazzy Star en PJ Harvey en dat zijn namen die waarschijnlijk goed gaan scoren als ik ooit mijn lijstje met de beste albums aller tijden ga opstellen (iets dat ik overigens niet van plan ben).

De inspiratiebronnen lagen er soms nog wel wat dik bovenop op I'm Not Sorry, I Was Just Being Me, maar het album liet wat mij betreft ook voldoende een eigen geluid horen. Alle reden om uit te zien naar het tweede album van het Britse duo en dat album is deze week verschenen. Big Swimmer heeft de afgelopen week flink wat aandacht gekregen en was misschien zelfs wel de meest besproken nieuwe release van deze week. Daar valt niet veel op af te dingen, want King Hannah heeft inderdaad een sterk album afgeleverd.

Het is een album dat opent met een verrassend ingetogen en folky passage, waarin de stem van Hannah Merrick prachtig klinkt. Het is een passage die een nieuwe dimensie toevoegt aan het geluid van King Hannah, ook wanneer de gitaren in het tweede deel van de titeltrack van het album wat steviger klinken en zeker in muzikaal opzicht weer iets van Mazzy Star opduikt in de muziek van het Britse duo. Bij beluistering van de openingstrack wist ik ook direct weer wat ik ruim twee jaar geleden zo goed vond aan de muziek van King Hannah.

In New York, Let’s Do Nothing voegt King Hannah nog een nieuwe dimensie toe aan haar muziek en dat is een dimensie waar ik iets minder enthousiast over ben, al is de praatzang van Hannah Merrick mooier dan de gemiddelde praatzang. De muzikante uit Liverpool blijft gelukkig ook gewoon zingen, op de achtergrond begeleid door behoorlijk stevig gitaarwerk, dat af en toe de speakers uit mag knallen.

De invloeden van Mazzy Star en PJ Harvey hebben we in de eerste twee tracks gehad, waarna in The Mattress op zijn minst een vleugje Portishead opduikt. Ik kan me slechtere inspiratiebronnen voorstellen en bovendien heeft King Hannah op haar tweede album een duidelijker eigen geluid dan op het debuutalbum. Het door het touren door de Verenigde Staten beïnvloede album klinkt psychedelischer en vaak ook steviger dan het debuutalbum, terwijl ook invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek hun weg hebben gevonden naar het geluid van King Hannah, dat vaak opvalt door een bijzondere onderhuidse spanning.

In muzikaal valt op dat het gitaarwerk mooier en veelzijdiger is dan op het debuutalbum en ook de zang, vind ik buiten de paar passages met gesproken woord, mooier dan op I'm Not Sorry, I Was Just Being Me. Zeker de wat soberder ingekleurde en zich langzaam voortslepende songs op het album zijn prachtig, zeker wanneer de stem van Hannah Merrick samenvloeit met gruizige gitaarlijnen en een subtiele ritmesectie. Zeker als je het album een paar keer heb gehoord vergeet je het eerder genoemde vergelijkingsmateriaal en hoor je alleen nog maar King Hannah, dat in twee jaar wat mij betreft is uitgegroeid tot een grote band. Erwin Zijleman

Dit is echt een fantastische plaat. Vooral het gitaarwerk maakt dat ik het steeds weer draai.

Geplaagd door de lockdown is ook King Hannah maar vertraagd uit de startblokken kunnen schieten. Maar nu lijkt het oorspronkelijke indiefolkrockduo uit Liverpool toch de aandacht te gaan krijgen die het verdient. Misschien had je ze toen toch al aangestipt bij de release van hun indrukwekkende debuutalbum 'I'm Not Sorry. I Was Just Being Me' bij City Slang, of zelfs nóg eerder, bij hun al even opvallend debuutepeetje met kleppers als 'Crême Brulée' en 'And Then out of Nowhere, It Rained', prille songs die nog steeds staan als een huis.

Maar het gaat ze dus nu gelukkig meer voor de wind en ze kregen door hun eerste 'hit' 'Crême Brulée' nu op hun nieuweling 'Big Swimmer' zelfs de enthousiaste en vocale medewerking mee van Sharon Van Etten in de titelsong en 'This Wasn't Intentional'.

De setting van het schrijversduo is intussen aangevuld met een bassist en drummer. Maar de vocale kunsten van zangeres Hannah Merrick die springen er als vanouds uit: een diepcoole postpunk-spokenwordprésence à la Florence Shaw van Dry Cleaning enerzijds en de gracieus melancholische zangstem van een Melanie Di Biasio of Beth Gibbons anderzijds. Daarmee staat ze er volledig, met altijd relaxed dobberende zanglijnen en nergens vervallend in banale cheesy easy-listening. Ontspannen dus beslist, maar met elf songs die vooral door hun volumewisselingen vaak ook hun bijtende weerhaakjes krijgen. In hun geheel nieuwe dynamiek wringen zich nu vooral de orkestraties van muzikale compagnon de route Craig Whittle een heel stuk meer naar de voorgrond. Met sierlijk en tegelijk vuil Neil Young- tot grunge-verwant improvisatiegitaarwerk brengt hij de nodige diepgang en weet hij Merrick hypnotiserend tot op de huid te omkringelen tot ze wel zwevend de lucht ingaat. Een voortdurend spannende evenwichtsdans op de dunne lijn tussen fragiel en fors, waarin ook Garbage uitblonk, maar nu vernieuwd tot de volstrekt eigen etherische wijze van King Hannah.

Het openingsnummer, regelrechte klapper, is wat dat betreft exemplarisch. Akoestisch ingeleid met bevallige akkoorden en delicaat gezongen, zij en Sharon Van Etten, en dan toch gevuld met puur afschurende energie van zodra Whittle zijn elektrische gitaar omgordt en alles wat voorafging gewoon in een andere kosmos herneemt, hetgeen uiteindelijk leidt tot de schitterende instrumentale break waar een vlekkeloze solo van Whittle hoge toppen scheert en ze tenslotte toch mooi samen musicerend de kerk uitgaan. Nog een klepper van dat kaliber, het zwoel drijvende 'The Mattress' waaraan tijdens de hete onderdelen zelfs Young zich de vingers zou branden. Tal van dergelijke lange nummers zijn er nog op 'Big Swimmer' en ze trekken voorbij als fraaie muzikale landschappen.

Regelrechte reisverhalen meteen die groeiden tijdens het touren doorheen Europa en vooral het fascinerende Amerika, impressies en rauwe feiten als werden ze rechtstreeks vanuit hun tourbus naar binnen getrokken. De nostalgieke hang naar Amerika kwam al tot uiting in olijke single 'Davey Says', waarin ook Whittle - uiteraard met gierende gitaar - mee aan de microfoon staat. Maar wat dacht je verder van het sinistere 'Milk Boy (I Love You)', over de man uit Philadelphia die een wel gruwelijk sadistisch spelletje uithaalt met het kind dat op hem wacht. Verder ook nog de tweede Van Etten-song 'This Wasn't Intentional', met schone samenzang tussen de twee dames, over het medelijden dat kinderen verdienen voor wat ze soms moeten meemaken. Of het schitterend desolate van 'Somewhere Near el Paso'. Inderdaad, je waant je ineens zelf in die hete achterhoek van de VS. Of in metropool New-York in 'New York, Let's Do Nothing', nog zo'n slome grungesong.

Niet verwonderlijk dan ook dat beiden verzot zijn op de grote muzikale verhalenvertellers-inspirators Bill Callahan en John Prine. Daarmee herken je ineens Callahan in veel van Merrick's parlando. Ze maken de diepe buiging ook bijna letterlijk: naar Callahan in de eerste regel van het serene zangstuk 'Suddenly Your Hand' (wat een solo daarin ook weer!) en wat Prine betreft in de huiselijke afsluiter met zijn naam, de sublieme countrysong 'John Prine on the Radio'.

Het duo van King Hannah heeft met 'Big Swimmer' de grote stap voorwaarts gezet, zonder daarbij hun al gevormde identiteit van de begindagen te verloochenen. Terwijl hun meeslepend geluid vrijwel als vanzelf is geëvolueerd, blijven ze met de huidige soundscapes even intiem, ontwapenend en overtuigend. Ze hanteren een frisse quasi-livesound die leunt op groten uit het verleden, van de seventies tot en met indie-garagerock uit de nineties, maar één die heel natuurlijk en elegant inpassing vindt in het eigen sfeervolle King Hannah-universum. De productie staat bovendien met Ali Chant van PJ Harvey en Perfume Genius aan de knoppen op een hoog niveau.

King Hannah slaagt erin om met de vernieuwende sound in 'Big Swimmer' onder de huid kruipen. Merrick en Whittle zijn ongetwijfeld beiden die 'big swimmers' uit de plaattitel. Na nauweliijks twee en een halve slag weten ze al waarvoor groots klinken staat. Een veelbelovende band dus, zonder meer.

Mimi left us, Hannah came....

Ik zit ergens momenteel regelmatig op een stoel bij dat andere album maar soms kom ik van die stoel af om gewoon te liggen op de bank met dit album van King Hannah. Heerlijk ontspannen, uitdagend, de juiste stem, een heerlijke diepere vibe en rust in de tent. Ik kan dit album zeer waarderen.

Kende het niet, kwam het toevallig op Spotify tegen. Klinkt goed!

Afgelopen woensdag wederom gezien in VERA. Live vind ik ze nog beter dan op plaat. Heerlijke show, goede sfeer. Top!

Ik was er ook weer bij in Vera. Live is het nog beter inderdaad. Ik vond het wel jammer dat ze mijn favoriete nummer, the moods that I get in, niet meer deden. Die was vorige keer live erg sterk.

Geweldig nummer ja!

Ik baal enorm deze in mijn thuisclub <VERA>. gemist te hebben, iets dat ik goed moet en zal maken.

Op woensdag 20 november is ze in de Editie 2024 van de Vlaamse Radio 1- Sessies geïnviteerd door Sylvie Kreusch, samen met Gabriel Rios, Warhaus, Tsar B en de live-sensatie Porcelain ID.
Wordt ook live integraal uitgezonden op Radio 1.

Waarom Sylvie Kreusch op haar Radio 1 Sessie King Hannah uitnodigt - Luister Select | Radio 1 - radio1.be

Ik lees vergelijkingen met Low maar dat is toch wat bij het haar getrokken. Het blijft wat gezapig en variatieloos, en in dat opzicht net niet de kwaliteit van een Bill Callahan, Damien Jurado of een Aldous Harding.

Gisteren de VERA-poll gewonnen voor beste concert. Reden voor mij om alsnog dit plaatje op te gaan pakken