Fontaines D.C. - Romance (2024)

Tja....waarom eigenlijk niet? Muziek moet me raken en mijn smaak is heel breed. Deze band was lang mijn smaak niet en als de fans hier dit album mainstream vinden hou ik blijkbaar van mainstream.
Muziek blijft gewoon een kwestie van smaak en mainstream is een etiket waar iedereen weer een ander mening over heeft. Ik haal dit aan om een beetje te prikkelen. Zelf denk ik niet in termen van mainstream; meer of ik het goed vind of niet. Mainstream en "goede muziek" is allemaal een kwestie van smaak.

Je moet het nu ook niet kapot relativeren. Heb je de laatste Coldplay single al gehoord of Oscar & The Wolf. Vrij zielloze dance pop die allemaal hetzelfde klinkt. Terwijl die artiesten hun potentie wel bewezen hebben.

Maar goed, terug over het album.

Het prikkelen kwam voort uit jou uitspraak. Mainstream radio rock

Lees dus je eerdere uitspraken maar terug.

Die staat op repeat en dat beloofd voor mij veel goeds. Stem nog niet, daarvoor is het te vroeg. Aangenaam verrast!

Angel Face is juist geweldig!

Een post die me gaat achtervolgen omdat ik die 4e single snel en zeer instinctief na 1 vage luisterbeurt 's nachts beoordeeld heb.

Omdat ik me bevestigd voelde in de richting die ze uitgaan. Al is de plaat gelukkig wel meer...dan enkel de singles.

Toegegeven, ik was hier te scherp. 1 ding is duidelijk, de band is absoluut een andere richting opgegaan. Tijd zal leren of ik er nog van ga houden of plezier in hebben.

Ik ben geen fan van het 1e uur. Ik ben al oud, weet je. Toen shame hun debuut uitkwam, zat ik niet te wachten op een volgende postpunkgolf. Hoe kon die beter zijn dan die van de nillies? (Bij shame, idles en fontaines dc kwam de waardering stuk voor stuk later, tijdens corona of hun 2e plaat.)

Maar het gebeurde uiteindelijk! Shame, IDLES, deze band, black midi, BCNR, Squid! En last but not least, The Murder Capital, die laatste plaat vind ik geweldig en live werd het een buitengewone ervaring.
Meeste van die bands zijn artistiek zelfs interessanter gebleken dan bepaalde nillies bands. En konden volgens mij nooit zo groot worden wegens te dwars. Maar zie nu. IDLES en Fontaines DC.

Dit was een reactie op JUUL. Zijn post is helaas weg.

Ik heb dit album nu een paar keer geluisterd, maar dit pakt me veel sneller dan een Skinty Fia. Is het iets gelikter? iets meer zang? iets meer poppy? Ja, dat zeker! Slecht daardoor? Nee!
Ik ben een sucker voor goede hooks, en uit het ruizige moeras van harde rockmuziek klimmen om enige structuur of kapstokjes in je song te verweven heeft meer bands (óók creatief) geen windeieren gelegd. Één van mijn favoriete bands had anders nooit een langer leven gekregen. Blijf je jezelf en heb je je ziel goed vast? Ik denk dat je dat deel wel aan Chatten kan overlaten. Enorm puike plaat tot dusver.

Ik vind Bug een heerlijk vreemde eend in de bijt. Lekker catchy en vrolijk. Wel heel erg Oasis en Blur.

Ik hoor liever deze "geliktere" Fontaines DC dan het in mijn oren zoveelste postpunkbandje dat ze op de voorgaande platen waren. Favourite is mijn favoriet, leuk liedje!

Niet slecht en heel anders dan de vorige werpsels, ze mikken duidelijk meer op een mainstage dan op het postpunktentje bij deze. Niet slecht want je kan de weg plaveien met postpunkbandjes. Maar dit is nu ook niet mijn ding.

Verhoogd naar de volle mep!
Vind hem nog ietsje beter als skinty fia!

Dit album klopt van begin tot eind.
NU AL ZOVEEL ZIN IN HET CONCERT!

Deze gaat ook zeker op vinyl gekocht worden!

Vaak de neiging om bij Britpop af te haken, deze keer hou ik het nog een tijdje on hold. De sound vind ik interessant genoeg om het een aantal keren te beluisteren. Past goed in het smaakpatroon van menig liefhebber van Britpop, zie ook hier op de site. Ik heb daar wat meer reserve in, niet onmiddellijk my cup of tea.

Pitchfork: Ze hebben de rauwe post-punk van Dogrel en A Hero's Death vervangen door een Frankenstein-assemblage van Britpop, gothic Americana en alt-rock uit de jaren 90.

Ik hoor van alles! Midge Ure, Echo & the Bunnymen, Pixies, The Church, The Stranglers, Blur, Depeche Mode en meer... maar allemaal fantatisch verpakt en steeds weer anders uitgepakt. Opzich wel orgineel en goed gedaan!
Ik kan er we van genieten. Nu maar zien of het kan beklijven... (want eerlijk is eerlijk de urgentie ontbreekt wel)!

Ik heb het geprobeerd omdat de peer pressure zo groot is. Ik weet ook wel dat inventief zijn in het genre rock moeilijk geworden is.. maar ik mis ook ander zaken. Intensiteit. Dus uiteindelijk kom ik op zelfde punt uit. Ik heb het nu echt wel geprobeerd, hoor...maar niet 1 song heeft tijdloze waarde voor mij... En joa, Starbuster viel als leadsingle wel op. Iets anders, maar dat wil nog niet zeggen dat ik die geweldig moet vinden.

Deze plaat is het niet voor mij. Haak er bij af.

Zoals mijn voorganger met een mooi woord zegt. Urgentie. Die ontbreekt ook hier, inderdaad.

O, wat blijf ik toch vaak plakken bij het trio Motorcycle Boy, Sundowner en Horseness Is The Whatness. Het ademt nostalgie!

Laat het concert maar komen!

Het is misschien niet het meesterwerk waar we op gehoopt hadden maar in vijf jaar tijd is dit hun vierde album. Dan vind ik het toch knap dat ze weer gewoon opnieuw kwaliteit leveren.

Nostalgie is niet meteen iets wat ik wens in muziek.
Dat wat geweest is..opnieuw oproepen. Ik zoek nog altijd nieuwe artiesten die iets unieks toevoegen aan wat al bestaat. Eigenheid hebben, belangrijk voor mij.

Hun artistieke top is voor mij tot nu toe duidelijk Skinty Fia. Of waarvan denk je dat die enorme hype van nu vandaan komt? Omdat hun live performances in 2022 overal opgemerkt zijn. (versterkt door post corona-honger). Met veel songs van Skinty Fia.

Nee, uiteraard ga ik zaalconcert van de band in deze fase van hun bestaan overslaan. En dan zeker omdat het in Vorst is. Vergelijk dat eens met het moderne AFAS in Nederland waar ik Tame Impala zag. Ik weet wat te kiezen..

Ik denk dat ik weet wat je bedoelt, gerre. Zou je het misschien nog… een keer kunnen uitleggen?

WEL, hahah.

Weer een band die mij ontgoochelt na een piek of classic. Na Arcade Fire, Bloc Party in een al heel ver verleden. Maar ook al kleine ontgoochelingen bij Tame Impala, (favo band), War On Drugs, The National, Sigur Ros (laatste niet eens beluisterd). Het overkomt iedereen. Arctic Monkeys bij AM ook..maar daar ben ik op teruggekomen. Turner is een genie die laatste 2 platen totaal iets anders doet. Na de genre-oefening pop, gelukkig weer iets anders.
Misschien ligt de volgende plaat van Fontaines DC me weer wel..

En nu zwijg ik.
Post normaal nog heel zelden iets. Behalve nu alles tegelijk omdat het over een belangrijke plaat gaat...en ik gangbare enthousiasme totaal niet deel.

Nou.. Ten tijde van Skinty Fia heb ik mijn whisky in de koelkast gezet, mijn Tommy Shelby cap aan de kapstok gehangen. De afgelopen weken heb ik mij langzaam uit de wervelende Mosh Pit teruggetrokken en mezelf eens rustig op een stoel gezet. Een paar nummers gehoord en nog wat twijfelend en tegen mezelf gezegd dat ik eerst maar eens het volle album moet beluisteren voor ik echt kan gaan beoordelen en misschien wel reviewen. Het laatste echte hoogtepunt was toch echt Nabokov voor mij en zie dat nog maar eens te bereiken..

Dus ik zet het album op en een dik half uur later weet ik dat dit album klopt. Een geheel. Maar nog niet, zelfs na een paar keer beluisteren, geheel te bevatten. Daarvoor gebeurt er teveel. Bij het intro van Romance kom ik in een filmische setting terecht die ook een soort opening is van een film zelf. Een beetje te vergelijken met het begin van Once Upon in a Time in America waarbij Robert de Niro volledig verdoofd in een opium hol zichzelf uit de wereld smookt. Epische opening.

Gooi er daarna bij het tweede nummer een mellotron achteraan en ik ben verkocht. Maar wacht even, die opener Romance.. Even terug, lijkt wel alsof Chatten zangles heeft gehad ? Zou het ? En waarom is de stijl van dat nummer zo anders ? Waar zijn de gitaren ? Synths ? Nog een keer opzetten.

De nummers waar ik (een tijdje geleden hier) kritisch op was passen nu als puzzelstukken in het gehele album. Ik moest er echt aan wennen want mijn culturele hokjesgeest kon deze niet meer passen in het hokje waar ik de band geplaatst had. Het is anders maar het is wel Fontaines D.C. En het zijn Ieren die niet die Nederlandse hokjesgeest hebben blijkbaar. Ik had het altijd al wat vreemd gevonden dat een stelletje poëten met zulke rauwe muziek kwamen. En zich in de muziekwereld niet laten plaatsen.

En ik ben nog lang niet klaar met het ontdekken van dit album. Ik kan nog niet reviewen.

Ik zit dus de aankomende weken zeker nog steeds op die denkbeeldige stoel. Te luisteren. Zonder drank, ergens geen kleren aan, geen beweging, geen dans. Mezelf laten onderdompelen door dit album. Benieuwd hoe ik eruit kom. Er zijn nu nog geen echte woorden. Maar er is één ding wat ik wel zeker weet. Ik ben de afgelopen jaren langzaam maar zeker van deze band gaan houden.

Dat is wat muziek met een mens kan doen! Mooi die verwondering, het onderdompelen en analyseren. Vanuit een hele andere invalshoek (ken de band veel minder goed) doe ik mee.

Wat een plaat is dit. Deze band wordt iedere plaat indrukwekkender en weet ondanks de enorme druk, die er onderhand toch moet zijn, telkens verrassend en beter uit de hoek te komen. Indrukwekkend.

https://m.youtube.com/watch?v=qCPCE0sjUTU&pp=ygUSUm9tYW5jZS4gRm9udGFpbmVz

Deze toevallig wel eens gezien?

Ja ! Ik had hem idd 1 keer gezien. Maar totaal niet bij stil gestaan toen ik het stukje hierboven schreef. Mooi opgemerkt !

Wat mij betreft een goede zaak dat ze de post punk shenanigans wat meer achterwege laten. Dogrel vond ik tof, daarna toch redelijk snel afgehaakt. Dit past iets beter in mijn straatje. Al vind ik wel dat er een groot aantal nummers behoorlijk melodramatisch, zwaar klinken (zoals Desire, In the Modern World en nog een paar anderen). Had iets minder gemogen van mij. Starbuster blijft een topper en steekt er met gemak met kop en schouders bovenuit.

Fijn album voor mij waar ik de afgelopen dagen steeds op terug kom. Voorlopig 4.0 *, maar wie weet is dit een groeibriljant.

Mijn kennismaking met Fontaines D.C. was 'Boys In The Better Land' tijdens een roadtrip enkele jaren terug. Alleen op basis van dat nummer was mijn beeld van de band heel anders dan toen ik bij thuiskomst zowel Dogrel als A Hero's Death uitgebreider ging luisteren. Maar wat een verassing dat ik weer een voor mij nieuwe, interessante band met een diverse sound had gevonden!

Het is natuurlijk mijn persoonlijke mening, maar het pure (post)punk van Dogrel verveelt me net iets te snel, als ze die sound hadden aangehouden was ik al eerder afgehaakt (dat is ook bv. waarom ik niet echt heel erg 'into' een band als IDLES kan komen, ondanks dat die vette individuele nummers hebben). A Hero's Death was toch iets meer mijn smaak, iets duisterdere melancholische rock met wat meer new-wave invloeden. Wel had dat album net iets teveel 'filler' voor mijn gevoel en bleef de spanningsboog niet het hele album behouden. Skinty Fia is de eerste plaat waarvan ik de release bewust meemaakte en die plaat maakte aanvankelijk veel indruk, maar is bij mij uiteindelijk nooit echt emotioneel blijven plakken.

De vierde plaat Romance sprak me vanaf de eerste single emotioneel enorm aan, mede geholpen door de heerlijk weirde arthouse videoclips bij de singles. Dit is geen objectief betoog over de muzikale kwaliteit van dit album, soms spreekt een album je gewoon aan zonder dat je goed kan verklaren waarom je dit zo goed vindt. Muziek is uiteindelijk emotie. Het thema van Romance maakt dat de iets meer theatrale en sferische sound wat mij betreft helemaal toepasselijk is, en het album slingert je goed heen en weer tussen melancholie (bv. Desire) en euforie (bv. Favourite), tussen lekker catchy (bv. Bug) en enerverend (bv. Starburster). Het album voelt voor mij meer intiem, waar Skinty Fia denk ik voor mij meer afstandelijk en daardoor moeilijker te grijpen aanvoelde. Een misschien iets meer 'poppy' sound helpt daar ook bij. En hoewel ik normaliter 36 minuten een tegenvallende tijdsduur voor een album vind, heb ik hier het gevoel dat de tijdsduur maakt dat het boeiend blijft en ben ik juist blij dat er geen filler in zit om het maar richting de drie kwartier te tillen. Dat gezegd hebbende lijkt 'side A' iets sterker dan 'side B' en het moet nog even blijken of deze wel blijft 'plakken', maar dit kan wel eens mijn favoriete album (no pun intended) van de heren worden.

Eerst wat teleurgesteld omwille van het nieuwe, wat toegankelijkere geluid, maar die teleurstelling is al doorgespoeld. Voor mij is het een bijzonder mooie plaat (Sundowner!) in de beste Britpoptraditie.