Adrianne Lenker - I Won​'t Let Go of Your Hand (2024)

Wonderschoon, Adrianne die in je woonkamer een potje zit te improviseren. Of 'improviseren' is eigenlijk niet het juiste woord, dan denk ik eerder aan eindeloos meanderend getokkel, wat in haar geval ook prachtig kan zijn, zie Instrumentals. Maar dit zijn daadwerkelijk songs met een kop en een staart (of nou ja, toch behoorlijk kop-en-staart-achtig) die ter plekke 'ontstaan' en niet eens zo heel veel verschillen van haar laatste paar reguliere soloplaten, daarbij het vermoeden bevestigend dat die slechts een aantal takes na hun 'conceptie' op tape zijn gekwakt. Dit gaat dus nog een stapje verder. Bij menig artiest zou zo'n benadering zelfgenoegzaam kunnen overkomen, maar van Adrianne pik je het zonder meer omdat bij haar de magie altijd grotendeels bestaan heeft uit wat het moment aandient en haar hypersensitieve openheid naar dat moment. Zeker wie haar live aan het werk heeft gezien (met Big Thief, maar nog vele malen meer in haar uppie) kan dat alleen maar bevestigen. Eergisteravond vormde deze EP voor mij ieder geval een prima 'voorgerechtje' op haar nieuwe album, het eerste nummer daarvan sloot zo mooi aan op het laatste nummer van deze dat het bijna zo bedoeld leek. Ten slotte natuurlijk fantastisch dat zij dit maakt voor zo'n goed doel. Het verbijstert me best wel hoe weinig artiesten zich durven uit te spreken tegen de genocide in Gaza, maar zoals ook uit dit interview blijkt is zij een persoon die niet alleen kritisch naar de wereld kijkt maar ook naar haar plek hierin. Al met al een bijzonder toffe toevoeging dit aan haar betoverende oeuvre.