Dua Lipa - Radical Optimism (2024)

Ik heb weinig met de muziek uit dit genre, maar voor Dua Lipa heb ik altijd een zwak gehad. Het zal een combi zijn van de aanstekelijke catchy songs die me vrolijk stemmen en haar stem die me aanspreekt. Daarnaast vind ik het erg knap dat ze bijna geen slechte songs uitbrengt en vrijwel alles kwalitatief top is. Taylor Swift past muzikaal dan wel meer in mijn straatje, maar op de laatste albums kan ik toch telkens minstens 5 nummers vinden die prima geschrapt hadden kunnen worden. Dat ervaar ik bij deze dame niet. Zo was Houdini weer een schot in de roos en op dit album staan nog veel meer pareltjes. Falling Forever, Watcha Doing en Maria bijvoorbeeld.

Ja, hoor! Dua is het weer gelukt om het perfecte popalbum te maken. Al een liefhebber sinds 'Be The One' uit 2016 en Dua stelt eigenlijk nooit teleur. De gehele sound van Radical Optimism is nieuw en fris en de invloeden van Kevin Parker zijn duidelijk te horen. Het artwork van het album valt nu ook op z'n plek aangezien dit echt een zomeralbum is. Het gehele album, op Houdini na, voelt eigenlijk precies zoals de albumcover en de videoclip van Illusion eruit zien.

Van de niet eerder uitgebrachte singles zijn These Walls, Whatcha Doing en Falling Forever nu mijn hoogtepunten. Vooral op laatst genoemde klinkt Dua beter dan ooit, iets wat sowieso erg opvalt. Vocaal is ze zeker gegroeid. End Of An Era klinkt ook erg goed en is uniek door zijn speelse opbouw en is een mix van 2016 en 2024 Dua. En voor wie denkt dat Dua Lipa enkel luchtige dancenummers zingt, zou ik adviseren de laatste track van het album op te zetten. Prachtig nummer met een nostalgische vibe.

Dua gaat op deze plaat verder waar ze gebleven was na haar debut en Future Nostalgia, maar wel met een nieuwe sound en een verdere groei als artiest. Het enige nadeel van dit derde album is dat het aan de korte kant is. Verder toont Dua met deze plaat dat zij één van de grootste popsterren van het dit decenium is.

De verwachtingen waren hoog gespannen. En na 20 luisterbeurten is mijn conclusie dat dit album het beste maar ook het slechtste uit haar prille oeuvre bevat.

Mijn grootste probleem is dan ook dat ik de plaat niet consistent vind, net als haar debuut eigenlijk. Dus misschien was Future Nostalgia daarin een éénmalige positieve uitschieter.

Verder vind ik sommige nummers echt te glad geproduceerd en te generiek klinken, zoals These Walls en Whatcha Doing, nummers die anderen weer tot hun favoriet uitroepen, zoals hierboven Ik vind de plaat over het geheel teveel klinken als Dua Lipa B.V, inmiddels ook een miljoenenbedrijf natuurlijk. Teveel op safe spelen en teveel het radiopubliek behagen, en te weinig echt onderscheidend als artieste.

Het geheel had dus wat gedurfder gemogen, maar de frisse onbezorgde summer vibe (Potion anyone?) werkt desondanks aanstekelijk, maar wat mij betreft het best met pure en zo min mogelijk bewerkte vocalen. Het is ook tekenend, vind ik, dat de live versies van de singles stuk voor stuk beter klinken dan de studioversies. Ze heeft een hele karakteristieke warme stem die nu helaas te vaak in de productie verloren gaat. Ze zou er naar mijn mening goed aan doen om de volgende plaat gewoon echt live of in ieder geval minder geproduceerd in te spelen en zingen, en dan remixen uit te brengen als singles voor de radio.

Houdini was terecht de lead single en sowieso één van haar sterkste nummers ooit. Daarnaast zijn voor mij End of an Era, French Exit en Maria de absolute uitschieters.

En wanneer de beat in Anything for Love erin knalt hoor ik Michael Jackson in zijn hoogtijdagen. Dat nummer had langer gemogen en verder uitgewerkt!



1. End of an Era 4/5
2. Houdini 4.5/5
3. Training Season 3/5
4. These Walls 2/5
5. Whatcha Doing 2/5
6. French Exit 4/5
7. Illusion 3.5/5
8. Falling Forever 3/5
9. Anything for Love 3.5/5
10. Maria 4/5
11. Happy for You 2.5/5

Gemiddeld: 3.5/5

Ik denk dat het alle 11 stuk voor stuk steengoede popnummers zijn, maar dat er als geheel album te weinig uit is gehaald in de mix. Het verloop van het album is saai, gemakkelijk en gewoon niet prettig om naar te luisteren. Uit de extended version zijn genoeg mooie instrumentale momenten en bridges te halen.
Had er meer een mix van die twee albums gemaakt, dan had dit zomaar (na brat) hét popalbum van de zomer kunnen worden.

Wederom een lekker album van mevrouw Lipa, maar omdat alles zo aalglad geproduceerd en gladgestreken is luistert het geheel wel wat zielloos weg. Er wordt daarnaast qua songmateriaal geen enkel risico genomen. Jammer, maar bij vlagen is de plaat alsnog behoorlijk sterk, getuige aanstekelijke singles als Training Season en Illusion.