The Decemberists - As It Ever Was, So It Will Be Again (2024)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Decemberists - As It Ever Was, So It Will Be Again - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Decemberists - As It Ever Was, So It Will Be Again
De kwaliteit van de albums van The Decemberists zakte het afgelopen decennium wel wat in, maar op het fraaie As It Ever Was, So It Will Be Again presteert de Amerikaanse band weer op de toppen van haar kunnen

Colin Meloy schreef de afgelopen drie bijzondere boeken (verzameld als Wildwood Chronicles), maar ging vervolgens weer aan de slag met zijn band The Decemberists. Ook As It Ever Was, So It Will Be Again bevat mooie verhalen, maar ook in muzikaal opzicht is het ruim een uur durende nieuwe album van de band uit Portland, Oregon, zeer de moeite waard. Ook op haar nieuwe album is de band niet vies van Britse folk(rock), maar de songs van The Decemberists staan dit keer bol van de invloeden. Het zijn invloeden die een plek hebben gevonden in een serie zeer aansprekende songs. Het was lang stil rond The Decemberists, maar de band is gelukkig weer helemaal terug.

De Amerikaanse band The Decemberists maakte tussen 2002 en 2018 een achttal uitstekende albums. Het zijn albums waarop de band uit Portland, Oregon, in eerste instantie vooral haar liefde voor Britse folk(rock) liet horen, maar naarmate de jaren vorderden werd de muziek van de band rond voorman Colin Meloy steeds veelzijdiger. De albums van The Decemberists waren stuk voor stuk van hoog niveau, maar op een of andere manier bleef de band redelijk onbekend, al zou ik het persoonlijk geen cultband noemen.

De afgelopen zes jaar hoorden we niet veel van The Decemberists, in de tussentijd schreef Colin Meloy wel een drietal succesvolle boeken, maar deze week keert de Amerikaanse band terug met een nieuw album. Op As It Ever Was, So It Will Be Again pakt de band meteen flink uit, want het album bevat ruim een uur muziek. In dat ruime uur passen slechts dertien tracks, waaronder het negentien minuten durende epos waarmee het album afsluit.

Colin Meloy produceerde het nieuwe album van The Decemberists samen met de gelouterde producer Tucker Martine, met wie de band ook in het verleden werkte, en haalde verder een aantal gastmuzikanten naar de studio, onder wie James Mercer van The Shins en R.E.M.’s Mike Mills.

As It Ever Was, So It Will Be Again opent met een rijk ingekleurde song, die direct laat horen dat The Decemberists zich al lang niet meer alleen laten beïnvloeden door Britse folkrock. De gitaarlijnen doen denken aan de muziek van R.E.M., de koortjes aan The Beach Boys en als er dan ook nog wat blazers opduiken sleept de band uit Portland er nog wat meer invloeden bij.

As It Ever Was, So It Will Be Again klinkt als een album dat met minstens één been in het verleden staat, maar wat klinkt het ook lekker. De laatste twee albums van de Amerikaanse band vond ik persoonlijk net wat minder dan zijn voorgangers, maar op haar negende album heeft de band de goede vorm weer gevonden.

Na de Amerikaans aandoende openingstrack duiken invloeden uit de Britse folkrock op in de tweede track, al geven de wat exotische ritmes en blazers een bijzondere draai aan de song. De sfeer zit er direct goed in, de zon schijnt uitbundig eigenlijk laat alleen de buitentemperatuur het nog even afweten.

Colin Meloy liet op de vorige albums van zijn band al horen dat hij een uitstekend verhalenverteller is en ook As It Ever Was, So It Will Be Again staat vol prachtige verhalen. Het zijn verhalen die zijn verpakt in uitstekende songs. Het zijn songs die citeren uit de folkrock en Westcoast pop van weleer, maar de meeste songs op het album hebben ook een zeer aangename R.E.M. vibe en zo sleept de band er nog wel wat invloeden bij, om uiteindelijk toch weer vooral als The Decemberists te klinken.

Ruim een uur muziek is meestal te veel van het goede, maar door de kwaliteit van de songs, de verschillende invloeden en het veelkleurige geluid houdt het album makkelijk de aandacht vast. As It Ever Was, So It Will Be Again is op vinyl een album met vier plaatkanten en die klinken allemaal wat anders. De ene keer wat uitbundiger, de volgende keer grotendeels akoestisch en meer folky, dan weer wat veelzijdiger, om te eindigen met een prachtig, indrukwekkend en bijna proggy epos over Jeanne d’Arc. Sterk album weer van de Amerikaanse band. Erwin Zijleman

Een ijzersterk album dat per draaibeurt groeit en groeit. Steeds meer geweldige details komen als het ware vrij. Ik begin te neigen naar hun beste plaat tot op heden. Dat betekent concurrentie met 'The Hazards Of Love'. Ik ben heel plezierig verrast door wat toch bijna een comeback album kan worden genoemd.

The Decemberists verstaat al ruim twintig jaar de kunst om tijdloze muziek te maken. Albums die niks in hun kracht verliezen en altijd een genot zijn om te draaien. Frontman Colin Meloy bezit het vermogen om de liedjes van beeldende verhaaltjes te voorzien, een eigenschap die hij ook gebruikt om kinderboeken te schrijven. Na het onverwachte succes van de roman Wildwood volgen er nog een aantal verhalenbundels en is de terugkeer in het muziekgebeuren een onzeker gegeven. Dan komt in de lente van 2023 het bericht naar buiten dat er serieuze plannen voor een negende studioplaat zijn, die de hoopvolle As It Ever Was, So It Will Be Again titel draagt.

In de ruim negentien minuten durende Joan in the Garden aankondiging van het te verschijnen nieuwe materiaal komt alles samen. Paisley Underground psychedelica met een voorliefde voor het betere sixties werk. Hemelse onaardse engelenzang, en waterval heldere akoestische gitaarakkoorden. Bombastische kerkklokken die de tragiek van de huwelijkse voorwaardes aankondigen. Een muur aan geluid die het nummer dichtmetselen totdat alle ruimte opgevuld is. Dramatische wendingen en een emotionele Colin Meloy die zich er bovenuit schreeuwt. Geweldig dat persoonlijke R.E.M. held van de band Mike Mills zijn medewerking verleent, op de achtergrond meezingt en de zwartwit toetsen opwarmt. Hoe krijgen ze het voor elkaar om in het serene werkveld van de folk te starten om vervolgens in symfonische metal te eindigen.

En dan heb ik het nog niet over de krankzinnige Bijbelse verwijzingen gehad. De hulpvraag van de hoofdpersoon die moedeloos met afkerende blik het verval van het wereldse imperium in zich opneemt, en concludeert dat de mensheid niet meer te redden is. Joan in the Garden staat voor de moedige verzetsstrijder Joan d’Arc die haar leven opoffert om de vrijheid van Frankrijk te verzilveren. Een garantie die niet vanzelfsprekend is en waarmee ze alle krachtige vrouwen uit de geschiedenisboeken symboliseert. Ja, en dat wekt terecht je nieuwsgierigheid. Wat heeft The Decemberists ditmaal in petto. Nou, heel wat dus. Joan d’Arc is niet de enige historische persoon die aangehaald wordt. William FitzWilliam verwijst naar de metgezel van Koning Henry VIII van Engeland. Niet de meest frisse beschermheer die verschillende doden op zijn conto heeft staan.

De aanloop naar dit epische eindoordeel begint in het aan The Byrds refererende Burial Ground. Een voorliefde die ze met James Mercer van The Shins delen. Niet vreemd dus dat hij medecomponist van deze openingstrack is en zelf ook zijn vocale en sprankelende gitaar stempel op de song drukt. Prachtige melodieuze samenzang waarbij de twee zangers elkaar volledig in hun waarde laten en elkaar slechts adembenemend aanvullen. Het is de trompet van Beirut bandlid Kelly Pratt die er eigenwijs bovenuit tettert en probeert om de aandacht op te eisen. Een waarde die zich vervolgens in een handvol aan nummers laat gelden.

Zijn aandeel wordt geprezen en zo siert hij vervolgens het zomerse beweeglijke Oh No! op. Broeierig warm als het ophitsende Zuid Amerika met de Latin exotica en de ritmische Bossanova invloeden. Zo vieren ze daar een huwelijksvoltrekking, met veel dans en duivelse verlokkingen die binnen de gesloten slaapkamerdeuren hun doel treffen. Liefde leidt tot ontrouw en verraad, en ondanks dat het vrolijke countrynummer Long White Veil anders doet vermoeden komt er hier een einde aan de gelukkige tijden. Een murder ballad met een misleidende omlijsting, zonder berouw. Dat de liefde ook mooi kan zijn, blijkt wel in het kleingehouden lieve beminnende All I Want Is You. Het onthaastende Never Satisfied is het besef dat we onszelf voorbij rennen, en we de tijd aan nutteloosheid verspillen. Een volle agenda aan onzinnigheden. Eventjes aarden om te relativeren.

The Decemberists romantiseert zijn geschiedvertellingen in landelijke slidegitaar countryfolk. Als rondtrekkende troubadournomaden nemen ze de omgeving in zich op, filteren deze, totdat er een prachtig songresidu overblijft. In de duistere bossen van Kansas City gebeuren taferelen die het daglicht niet kunnen aanschouwen. Het grimmige Don’t Go to the Woods is te herleiden tot de opkomst van de rassenhaat, alweer ruim honderd jaar geleden. The Black Maria voedt zich als een zwarte weduwe met de angst van haar slachtoffers, zuigt ze zodanig leeg dat de ziel zielloos achter blijft. Kelly Pratt is hierbij het treurende geweten die zijn laatste adem uitblaast. In de America Made Me soulpiano stamper houdt de Amerikaanse Droom juist Colin Meloy wakker. In deze haat liefde relatie met de Verenigde Staten is schaamte de heersende factor, al is het moeilijk om die achtergrond te verloochenen. Het groovende Tell Me What’s on Your Mind is de opluchtende openbaring, eventjes alles eruit gooien wat je dwars zit.

Het ontwakende The Reapers herplaatst je naar de woeste verwilderde boerderijgronden waar slaven hun treurliederen zingen en een plan beramen om zich met die blues te bewapenen. Hier is het Midlake kameraad Jesse Chandler die al fluitend de nodige hand en spandiensten verricht en er een retro twist aangeeft. Born To The Morning is het indirecte vervolg hiervan, een hedendaagse psychedelische blues rocker met de nodige vervreemdende elektronica. Colin Meloy voorziet zijn verhalen van filmische beelden die de luisteraar er zelf maar bij moet bedenken. Hij is de aangever die het basismateriaal aanlevert. Wat fijn dat The Decemberists weer helemaal terug is, en dat ze de moeite nemen om ons op zoveel moois te trakteren. Een glorieuze comeback van deze vergeten idolen. We hebben ze gemist!

The Decemberists - As It Ever Was, So It Will Be Again | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com