Erwin van Ligten - Baboe (2023)

Door allerlei oorzaken heb ik pas sinds kort dit album van Erwin van Ligten in huis. Hij brengt regelmatig albums uit en het is verrassend hoe hij met zijn prachtige gitaartechniek de luisteraar overrompelt met een verzameling goeie songs en instrumentals. Hij produceert zijn albums grotendeels zelf en het geluid is altijd alsof hij in je huiskamer staat te spelen.
Op dit grotendeels instrumentale album wil hij meer van zijn Indische roots laten horen en ook in zijn theater optredens is de hang naar zijn achtergrond aanwezig. Zijn laatste optreden heette “Stille Kracht” en daarin vertelt hij over zijn familie, samen met zangeres Astrid Seriese en Victor Lekranty, de percussionist op dit album, die ook hùn herinneringen ophalen. Zonder twijfel is zijn grote muzikale vakmanschap en inspiratie door zijn afkomst bepaald.
De nummers zijn zeer gevarieerd en hij wordt door goede muzikanten ondersteund. Een aantal begeleiden hem bij zijn optredens en op zijn albums. Wat opvalt is dat weemoed de sfeer op het album bepaalt, wat niet inhoudt dat dit album treurig klinkt. Integendeel.
De titelsong Baboe (kindermeisje) is een ode aan al die Indonesische vrouwen die, vooral onzichtbaar, maar onmisbaar waren bij de zorg voor kinderen in veel Nederlandse gezinnen.
In Beware een mooi nummer met een spannend intro door verschillende gitaren, waarin zijn slide gitaar naast de viool de hoofdrol heeft.
BIL is een lekker uptempo nummer, waarop je zo zou kunnen dansen.
Er staan 2 songs op Baboe; het melancholieke You’re not home en in One Way Back hoor je de invloed van Jackson Browne.
Hij heeft een signature song genaamd Sunrise, dat op YouTube staat samen met de Alessy Brothers en op zijn album Sun (2016). Maar ook op dit album staat een signature song, My Way, wat ik prachtig vind. Schitterend, alsof je Albatros hoort van Peter Green's Fleetwood Mac, op English Rose (1969). Vooral die hoorn klinkt zo mooi met zijn gitaar. Alles wat de muziek Erwin van Ligten zo goed maakt, hoor je in dit nummer.
Hidden Power is weer een uptempo stuk.
Eloy is opgedragen aan zijn zoon.
Bengawan Solo, een traditonal. Ook te beluisteren op zijn album Krontjong Baru (2011), maar nu in een andere uitvoering.
The End Of The DutchEast Indies is een impressie. Veel Indische mensen werden gedwongen Indonesië te verlaten, omdat zij gewerkt hadden voor Nederlandse bedrijven. De zogenaamde Bersiap periode aan het begin van de Indonesische vrijheidstrijd.

Zij medemuzikanten op de tracks van dit album
1. Baboe - Michael Peet, bass. Victor Lekranty, drums.
2. Beware – Erwin van Ligten, bass drums percussie. Aili Deiwiks, viool.
3. BIL - Michael Peet, bass. Victor Lekranty, drums. Erwin van Ligten, percussie
4. You're Not Home - Erwin van Ligten, percussie.
5. Aloha Oe - Michael Peet, bass. Victor Lekranty, drums.
6. Wah - Michael Peet, bass. Victor Lekranty, drums. Erwin van Ligten, percussie. Willem Swikker, Hammond.
7. My Way - Michael Peet, bass. Victor Lekranty, drums. Ruud Breuls, hoorn. Erwin van Ligten, percussie. Willem Swikker, Hammond.
8. Hidden Power – Leo te Voortwis, contrabas. Theun Supheert, drums. Aili Deiwiks, viool. Erwin van Ligten, percussie.
9. One Way Back - Erwin van Ligten, zang,bass drums percussie. Willem Swikker, piano. Aili Deiwiks, viool.
10. Eloy...isn't He Lovely - Michael Peet, bass. Victor Lekranty, drums. Erwin van Ligten, percussie. Willem Swikker, Hammond.
11. Bengawan Solo
12. The End of Dutch East Indies - Michael Peet, bass. Victor Lekranty, drums. Willem Swikker, Hammond.

Op alle tracks speelt Erwin van Ligten elektrische en akoestische gitaar.
Alle songs zijn gecomponeerd door Erwin van Ligten. Track 4 en 9 schreef hij samen met de Alessi Brothers.

Het is zeker de moeite waard om zijn 'stille kracht' ook terug te horen in zijn voorgaande solo albums.

De prachtige hoorn in het nummer My Way wordt bespeeld door Ruud Breuls.