Steve Harley + Cockney Rebel - The Best Years of Our Lives (1975)

Tsja, na de toch wat excentrieke platen The Human Menagerie en The Psychomodo achtte Steve Harley het kennelijk tijd om een gelikte popplaat af te leveren. Je kan veel over deze cd zeggen, maar in die opzet is hij geslaagd.
Persoonlijk vind ik The Mad Mad Moonlight en Make Me Smile de beste nummers van deze plaat. Mr. Raffles is ook leuk. Verder kan deze plaat me niet echt bekoren.

Deze CD was destijds wat toegankelijker dan de eerste 2, mede door de track "make me smile" kwam dit album wel in de album top 100. Het prachtige "The best years of our lives " werd in GB een hitsingle. "Mr Raffles" idem. Je moet er van houden, dan heb je ook wat. Deze cd wordt nog zeer regelmatig beluisterd door ondergetekende.
Aardigheidje, Steve Harley had deze periode een relatie met Yvonne Keely ofwel Yvonne Paay.

Hee crew. Jullie zijn een zwart randje vergeten te laten verbeteren

Je kan hem corrigeren als je wilt
Steve Harley & Cockney Rebel - The Best Years of Our Lives (1975)

Kweetnie, ben er niet helemaal van onder de indruk. Het klinkt soms allemaal een beetje weird en heeft ietwat een 'clockwork orange' gevoel over zich. Tevens heeft het ook wel wat weg van een Bowie uit die periode, alleen daar waar Bowie zonder moeite met flink wat weirdness weg kon komen, zit het hier tegen de irritatiegrens aan. Het weet me niet te overtuigen. Naast de vergelijking met Bowie, heeft de stem van Steve Harley er regelmatig ook wel wat van weg, alleen ook hier weer; daar waar Bowie met zijn stem flexibel wist te stoeien, zit die van Harley tegen de irritatiegrens aan en halverwege het album er ramweg eroverheen.
Met de hakjes over de sloot.

Weird?? Weet je zeker dat je het over deze plaat hebt?

Gezien het feit dat op deze plaat o.m. het fijne Make Me Smile (Come Up and See Me) lijkt mij dit een typisch Schoonenberg-geval.

Test is gratis

16 juni komt er een 3 cd/1 dvd van dit album uit.
The Best Years Of Our Lives (Definitive Edition): Amazon.co.uk: Music

Steve Harley & Cockney Rebel The Best Years Of Our Lives (DEFINITIVE EDITION/3CD+1DVD/DD) | Spin CDs - spincds.com

Eigenzinnig album van een eigenzinnig man.

Make me smile was één van mijn lievelingshits in 1975 maar ik kan mij bij dit album ook prima vinden in It wasn't me en Back to the farm.

Het was in het jaar zelf een opmerkelijke verschijning, er was geen peil op te trekken en Harley was maar moeilijk te vangen en in te delen bij een genre of groep. Als het dan moet, gaat hij de kant op van de artrock, in een club met David Bowie en Roxy music.

Hij maakte albums als deze maar had ook net zo gemakkelijk hits die in de Top 40 kwamen. Vaak goede nummers en ze bleken op de één of andere manier prima tussen de rest te passen, omdat ze ook echt thuishoren in de tijd.

Make me Smile alleen zou bij mij op 5***** komen, maar niet alles loopt even gemakkelijk als deze compositie op The Best Years of our Lives, moet ik voor mezelf ook erkennen. Maar geen album dat anoniem vergeten gaat worden.

Fijn album met lekkere nummers als The Mad Mad Moonlight, Panorama en het heerlijke Make Me Smile (Come Up and See Me).

Dat Steve Harley vanaf dit album zijn naam voor die van Cockney Rebel plaatste had een verklaring.
Afgezien van de drummer, waren de overige leden opgestapt vanwege heibel over bijdragen in composorische zin, die kennelijk niet werd erkend.
Dan zo maar - om wellicht duidelijk te maken om wie het echt draaide.
Een vrijwel nieuwe band dus, waar ook Jim Cregan deel van uitmaakt.
Deze geweldige gitarist is een jaar of 2 later te bewonderen in de Rod Stewart Band.
Tot zover de achtergrond feitjes.

Weer een goede plaat deze opvolger van Psychomodo.
Een tikje toegankelijker en weer vol met catchy songs met de typerende Harley kenmerken.
Het valt misschien niet overal echt op, maar de nummers zitten weer bijzonder goed in elkaar.
Natuurlijk is Make Me Smile ( Come Up And See Me ) sowieso zo'n track die over 100 jaar nog steeds tot de verbeelding spteekt.
De perfecte single ook en de acoustische gitaarsolo van Cregan is magisch.
Maar het restand blijft interessant.
Originele vondsten, al is het niet overal even memorabel.
Harley kon ook wel eens te lang blijven hangen in slimmigheidjes en meligheid.
Maar liedjes als Mr.Raffles, Back To The Farm en de titelsong, zijn wellicht wat vergeten pareltjes.
Ik denk ook dat hij altijd met Sebastian en Make Me Smile gelinkt zal worden.
Typische kenmerkende hits, niets om je voor te schamen trouwens.
Maar jeetje, er is zoveel meer moois.
Neem nu Ritz van Psychomodo.....meesterwerkje.

Weer een coherente plaat en na deze bleven de hits uit en begon het muzikale landschap zo zachtjes aan te veranderen.
Niet ten goede voor Harley.
Maar hij bleef nog even in beeld.
Meer als een artiest die nog wel wat te vertellen had, maar het publiek stond inmiddels ergens anders voor aan.

Het intro en het daaropvolgende 'The Mad Mad Moonlight ' vind ik maar matig.
Mr. Raffles valt al beter in de smaak.
'It Wasn't Me' is een typisch Harley/Rebel nummer. 'Panorama' haalt net een voldoende.
'Make Me Smile (Come Up and See Me)' behoeft geen toelichting. Prachtig nummer. '49th Parallel' vind ik weer minder spannend, waarna het titelnummer weer een fraaie song is.
Het album sluit af met het degelijke 'Another Yourney'

In het jaarlijstje van Oor over 1975 gedeeld 53e.
Van mij 3,5*

Eigenlijk altijd een beetje langs mij heen gegaan dit. Ik kende het wel , maar nooit in verdiept . Nu ik ouder en wijzer (ahum) aan het worden ben grijp ik terug op dingen die ik vroeger aan me voorbij heb laten gaan en daar is dit er 1 van. Fijn album met aanstekelijke deuntjes . Harley is zeker geen wereldzanger , maar heeft een ontwapenende aanstekelijkheid in zijn stem die ik wel kan waarderen. Leuke koortjes ook. 3 en halve ster voor deze.

Blijft een heerlijk album; lekkere nummers en alles uitstekend opgenomen.

Daarstraks in de auto stond NPO Radio 1 op, waar Make Me Smile werd gedraaid. Bij thuiskomst bleef ik zitten om het liedje uit te luisteren, om vervolgens de presentator te horen vertellen dat zanger Steve Harley vandaag is overleden. Gelijktijdig zie ik een berichtje binnenkomen van een vriend met hetzelfde nieuws.
Ik ontdekte het liedje pas nadat het een hit was geweest. In april '75 reikend tot #5 in de Nationale Hitparade, luisterde ik toen nog niet actief naar popmuziek. Dan moest je het eind jaren '70 dus hebben van de radio, al denk ik dat het kwartje pas in de jaren '80 viel.

In de jaren '90 kocht ik de elpee voor een prikkie (inmiddels weer "kwijt" ) om te constateren dat het liedje voor mij hét hoogtepunt van de plaat was. De rest viel wat tegen. Ik had het meer Bowie-achtig of Roxy Musicish verwacht, maar op kant 1 staat na een bijzondere introductie vooral mainstream pop. Eerst het uitbundige The Mad, Mad Moonlight, daarna wordt het kalmer. Een vleugje reggae in Mr. Raffles en het met blazers georkestreerde Panorama als andere kleine hoogtepunten.

Kant twee begint met de hit, die niet alleen bijzonder is door de zangstijl van Harley, maar ook dankzij de akoestische gitaarsolo, doordat het nummer enkele stiltes kent én omdat ik ontdekte dat 'onze" Yvonne Keeley hier achtergrondzang deed. Haar leerde ik kennen van die hit met Scott Fitzgerald If I Had Words, een nummer dat zelfs mijn ouders konden waarderen, op de bank zittend en TopPop meekijkend.

Met Back to the Farm dient zich evenwel het tweede nummer aan in het hoekje van artrock en wederom een fraaie solo op de Spaanse gitaar. Daarna verrassend funk in 49th Parallel, waarna het titelstuk ondanks een sirene in het begin kalm afsluit.

Steve Harley, rust in vrede.

The Best Years of Our Lives is opnieuw uitgebracht in een 2025 Alan Parsons dolby atmos, 5.1 dts en stereo mix. Klinkt erg mooi!