Dalton Mills - Good Place to Hide (2024)

Bij het debuutalbum van Dalton Mills in 2020 vroeg ik mij af of ik dit na een aantal jaren nog altijd goed zou vinden. N.a.v. dit nieuwe album kan ik mijn eigen vraag bevestigend beantwoorden. Ja, dit is een blijvertje, want dit nieuwe album is zelfs nog beter.

Mocht je een liefhebber zijn van grootheden zoals Townes van Zandt, John Prine, Chip Taylor en Guy Clark dan zal dit album van Dalton je zeker bevallen. Fijne muziek en een aangename stem. Maar vooral de songs zijn zonder uitzondering goed tot erg goed. En een goede song is voor mij erg belangrijk.

De referentie Guy Clark komt niet uit de lucht vallen. Shakespeare in Boots is namelijk een hommage aan deze songschrijver. Het fraaie Redbirds ademt de geest van John Prine. En Flyin is een fijne instrumental in de geest van Anji van Paul Simon. Een nummer dat Paul maakte tijdens zijn Londonse folky periode. Toen hij samenspeelde met types als Ralph McTell en Al Stewart. En dus vlak voordat hij beroemd werd.

Ook erg folky is Margaret Allen, een heuse murderballad. Het zou een nummer van Townes van Zandt kunnen zijn. Maar het doet ook denken aan Matty Groves van Fairport Convention. En zelfs zou het een meer hedendaagse uitvoering kunnen passen in de geest van Go Dig My Grave van Lankum.

Met al deze verwijzingen lijkt het welhaast alsof Dalton een soort copy cat is. Maar dat is niet zo. Dalton heeft een duidelijke eigen signatuur en een verrijking voor het genre.

aangezien de post van Tonio mijn aandacht trok, heb ik geprobeerd dit album fysiek aan te schaffen, maar als ik het goed begrijp is deze alleen via Bandcamp beschikbaar

Inmiddels al flink wat luisterbeurten verder. Maar blijft indruk maken.

Het is pas halverwege het jaar, maar ligt samen met Richard Thompson - Ship to Shore, John Moreland - Visitor en Reinhard Mey - Nach Haus (ik weet het, beetje vreemde keus in dit rijtje) op pole-position voor plaat van het jaar.