Cindy Lee - Diamond Jubilee (2024)

Ik heb eindelijk maar eens de stoute schoenen aangetrokken en de handen uit de mouwen gestoken, want begon er toch wel erg naar te verlangen dit meestwerkje eens te beleven zonder youtube-reclames tussendoor. Dus ik downloadde de wav-files, brandde die via een externe schijf op ceedees, deed ze in een dubbelceedeedoosje die ik via een obscure Duitse site had besteld, printte het hoesje stiekem op mijn werk, knipte en vouwde het naar behoren, deed de ceedees opnieuw in de externe schijf om ze weer als mp3's op mijn telefoon te krijgen en ze zo ook onderweg op koptelefoon te kunnen beluisteren.

Tja, je moet er wel wat voor overhebben, maar dan heb je ook wat. Namelijk meer dan twee uur aan perfecte popmuziek uit een ander universum: waar romantische klanken uit de jaren '50 en '60 samenvallen met spookachtige noise op een bizar vanzelfsprekende manier. Voor zo'n breed uitwaaierend project is het vooral opmerkelijk hoe weinig vulsel er tussenstaat, zelfs de meest fragmentarische tracks bevatten nog een onweerstaanbare melodie die ze tot bijna-vergeten klassiekers uit een parallel universum hadden gemaakt.

Geregeld moet ik aan de klanken van Ariel Pink denken, die (toen je hem nog goed 'mocht' vinden) als geen ander een zelfde spel met herkenning en bevreemding kon spelen, maar waar ook vaak een zappiaanse ironie aan kleefde die hier geheel ontbreekt. Ook denk ik zo nu en dan aan Bradford Cox van Atlas Sound en Deerhunter, maar waar diens droomklanken geregeld in meespelende nachtmerries konden omslaan, daar blijft het hier bij zo nu en dan een dreiging. En natuurlijk blijft Women in gedachten, de legendarisch noiseband waar we Cindy Lee (toen nog in herenkostuum als Patrick Flegel) oorspronkelijk van kennen, maar met elke Cindy Lee-plaat worden de gitaarerupties en horrorsynths zeldzamer (hoewel niet minder effectief). Die eerdere platen intrigeerden mij wel, hielden me even in de ban, maar zouden me nooit bereid hebben gekregen tot alle handelingen die er nu voor zorgen dat ik deze diepe trip reclamevrij tot mij kan nemen.

Enige minpunt wel is dat op de tweede schijf een hoop nummers nogal abrupt stoppen. Juist zonder reclames valt dat nu des te meer op, het is mij ook onduidelijk in hoeverre dit intentioneel is (eerst dacht ik dat er bij het omzetten van de files iets was misgegaan, maar ik heb de tracktijden gecheckt en die kloppen) of dat Cindy bij het online pleuren van deze files domweg niet al te secuur is geweest. Jammer vind ik het wel, want dit is voor mij bij uitstek muziek om helemaal bij weg te dromen en nu schrik ik toch elke keer even wakker. Hopelijk als dit album ooit (ondanks de charme van al dit omslachtige geknutsel) de vinylboxsetrelease krijgt die het dubbel en dwars verdient, worden deze onvolkomenheden weggepoetst (een kleine fade-out aan het eind van die tracks zou al voldoende moeten zijn). Aan de rest moet zeker niet gesleuteld worden, want dit fascinerende kunstwerkje is misschien wel de wonderschoonste plaat van het jaar om eindeloos in te blijven verdwalen.

Heeft er een tijdje op gestaan, maar is inderdaad weer verdwenen.

Why was Diamond Jubilee removed from Spotify?
Unauthorized Uploads. The reason for the removal was quickly clarified. The uploads to Spotify were not official releases authorized by Superior Viaduct, Cindy Lee's label. They were likely unauthorized uploads that were taken down due to copyright infringement.

Werkelijk fantastisch. Wat een geweldige plaat. Helemaal in m’n straatje.