Cindy Lee - Diamond Jubilee (2024)

Moeilijke plaat om een eerste indruk over te formuleren. Duurt sowieso echt veel te lang, een dikke 2 uur maar liefst, maar er kwam in die 2 uur wel van alles voorbij waar mijn oren ontzettend vrolijk van werden. Geen torenhoge uitschieters als een I Want You To Suffer of Heavy Metal, maar meer dan genoeg om in een fijne flow te geraken als luisteraar, waarin de tijd plots, jawel, voorbij vloog zonder dat ik er erg in had. Tot ik bij die laatste vijf, zes nummers toch echt het gevoel kreeg dat ik aan het OD'en was.

Wellicht trekt dat gevoel bij na meerdere luisterbeurten. Maar langs de andere kant, ik heb het doorgaans meestal te druk om albums van 2+ uur de tijd te geven die ze ongetwijfeld verdienen.

Wordt dus misschien wel, misschien niet vervolgd. Maar dat Cindy Lee nog altijd de beste girl group van de Black Lodge te Twin Peaks is, staat sowieso buiten kijf.

Een 9.1 van Pitchfork. Tijd geleden dat daar een 9+ is uitgedeeld dus ben benieuwd. Album is in elk geval (bewust) op geen enkele streamingdienst te vinden maar kan enkel worden aangeschaft.

Ik zit er ongeveer een uurtje in en ga er straks nog even volledig doorheen, maar wat is dit al een heerlijk lo-fi genot tot nu toe.

Het album is hier overigens integraal te beluisteren, maar wil je de hoge kwaliteit wavjes hebben, moet je op deze prachtige retro website zijn - en liefst de gevraagde $30 doneren aan de artiest via Paypal (wat ik gegarandeerd nog ga doen).

Het eerste nummer dat ik hoor klinkt al vrij geniaal. Heel bijzonder in ieder geval en smakend naar meer. Ben inmiddels over de helft en val van de ene verbazing in de andere. In a very good way. Geweldige clash van stijlen, de ene nog fraaier dan de andere. Album spat zowat uit elkaar van de kwaliteit. Zo veel fraais, deze zal ik zeker nog vele malen gaan draaien!

Speciaal weer eens ingelogd om mijn liefde te betuigen aan deze fantastische plaat! Elke keer als ik het luister ontdek ik weer een nieuwe favoriet. Een beetje dezelfde ervaring die ik had bij The White Album van The Beatles. De creativiteit spat ervan af op eigenlijk elk moment. Is het een te lange plaat? Misschien. Maar er staat zoveel moois op dat ik moeite heb om tracks aan te wijzen die ik weg zou laten.

Als ik een lijstje met must-listens zou moeten samenstellen:
1. Diamond Jubilee
2. Glitz
3. Dreams of You
4. All I want is You
5. Always Dreaming
6. Flesh and Blood
7. Demon Bitch
8. I Have My Doubts
9. Realisk Heaven
10. Stone Faces
11. Dracula
12. Lockstepp
13. Government Check
14. If You Hear Me Crying
15. What's it Going To Take
16. Crime of Passion

En het mooie is dat voor iemand anders die lijst helemaal anders kan zijn, gewoon lekker 2 uur laten dus!

Ja, wat is dit voor idioot goede plaat? Het is een beetje irritant dat ie alleen op Youtube staat (kan niet wachten tot de vinyl als die ooit komt), maar hij staat al dagen achter elkaar op hier en iedere keer vallen er weer andere liedjes op.

Ik mis alvast Olive Drab in je lijstje, Obscure Thing

Flesh and Blood is zo een motherfucking lekkere oorwurm, die blijf ik maar draaien. Héérlijk nummer! Ondertussen blijf ik me maar verwonderen over dit album. Het heeft iets heel uitzonderlijks, iets heel bijzonders. Iedere keer ontdek ik weer nieuwe, wonderbaarlijke momenten. Iedere keer weer popt er een ander nummer naar boven. Tis op de een of andere manier ook niet te peilen en dat is echt superfijn. Ik kan hier voorlopig een hele lange tijd mee vooruit!

Het is het ogenschijnlijk simpele lo-fi gitaarspel. Stiekem is het best virtuoos met allemaal weirde loopjes en rifjes. Het enorm creatieve gitaarspel maakt deze plaat zo goed. Het heeft iets ongrijpbaars.

Kingdom Come is ook een briljante oorwurm. Ik blijf maar terugkomen bij dit album.

Had zo langzamerhand ook wel wat meer reacties verwacht bij dit album. Niet dat dat verder boeit. Een hype zal het niet worden en dat moet het ook niet worden, daar is het veel te goed voor. Voor mij is het uitzonderlijke plaat, zo eentje waarvan ik nu al weet dat ik over een jaar of tien nog precies weet hoe bijzonder ik 'm vind. A one of a kind. #prayforvinyl

Ligt denk ik ook aan het feit dat het niet te streamen is. Ik luister gros van nieuwe muziek toch op Spotify, en niet op youtube. Ik vind het ook wel interessant klinken, maar 'vergeet' het daardoor wel op te zetten. Gelukkig wordt er af en toe iets gepost hier, dan denk ik er weer aan

Dat zal zeker van invloed zijn Grizzly Bear en dat draagt ook bij aan het 'mysterie' rondom dit album. Ik heb 'm gedownload en speel 'm geregeld op mijn werk af. Werkt enigszins verslavend omdat je iedere keer weer nieuwe dingen blijft ontdekken!

Wat is nu eigenlijk de reden voor de vreemde releasevorm van deze plaat? Heb ik niks over kunnen vinden (maar misschien niet goed genoeg gezocht). Ik heb ieder geval hetzelfde als wat hierboven wordt beweerd, dat ik 'm daardoor 'vergeet'. Terwijl dit toch echt behoorlijk mijn muziek is.

Wat een weergaloos album is dit, vandaag tijdens het reorganiseren en doorspitten van m'n platencollectie beluisterd en het bleek zowaar een soort van dwarsdoorsnede van diezelfde collectie.

Eindlijstmateriaal van het fijnste kaliber en zwaar verslavend. Gaat dit beluisteren mensen!

Gewoon niet vergeten. Al heb ik deze (nog) niet fysiek, ik blijf er maar naar teruggrijpen, ook al heb ik daar enige moeite voor moeten doen. Dit is er eentje uit de hors catégorie!

What's Tonight To Eternity, voor mij hun beste album, staat gelukkig wel gewoon op Spotify! Iets duisterder en hoekiger dan deze plaat, maar ook erg mooi.

Naar deze grijp ik ook niet zo vaak terug als ik zou willen. Heb niet altijd de tijd om twee uur na elkaar naar muziek te luisteren, en als ik dat wel heb dan draai ik liever meerdere plaatjes. Hopelijk tijdens de zomermaanden wat meer tijd voor deze!

Ik heb eindelijk maar eens de stoute schoenen aangetrokken en de handen uit de mouwen gestoken, want begon er toch wel erg naar te verlangen dit meestwerkje eens te beleven zonder youtube-reclames tussendoor. Dus ik downloadde de wav-files, brandde die via een externe schijf op ceedees, deed ze in een dubbelceedeedoosje die ik via een obscure Duitse site had besteld, printte het hoesje stiekem op mijn werk, knipte en vouwde het naar behoren, deed de ceedees opnieuw in de externe schijf om ze weer als mp3's op mijn telefoon te krijgen en ze zo ook onderweg op koptelefoon te kunnen beluisteren.

Tja, je moet er wel wat voor overhebben, maar dan heb je ook wat. Namelijk meer dan twee uur aan perfecte popmuziek uit een ander universum: waar romantische klanken uit de jaren '50 en '60 samenvallen met spookachtige noise op een bizar vanzelfsprekende manier. Voor zo'n breed uitwaaierend project is het vooral opmerkelijk hoe weinig vulsel er tussenstaat, zelfs de meest fragmentarische tracks bevatten nog een onweerstaanbare melodie die ze tot bijna-vergeten klassiekers uit een parallel universum hadden gemaakt.

Geregeld moet ik aan de klanken van Ariel Pink denken, die (toen je hem nog goed 'mocht' vinden) als geen ander een zelfde spel met herkenning en bevreemding kon spelen, maar waar ook vaak een zappiaanse ironie aan kleefde die hier geheel ontbreekt. Ook denk ik zo nu en dan aan Bradford Cox van Atlas Sound en Deerhunter, maar waar diens droomklanken geregeld in meespelende nachtmerries konden omslaan, daar blijft het hier bij zo nu en dan een dreiging. En natuurlijk blijft Women in gedachten, de legendarisch noiseband waar we Cindy Lee (toen nog in herenkostuum als Patrick Flegel) oorspronkelijk van kennen, maar met elke Cindy Lee-plaat worden de gitaarerupties en horrorsynths zeldzamer (hoewel niet minder effectief). Die eerdere platen intrigeerden mij wel, hielden me even in de ban, maar zouden me nooit bereid hebben gekregen tot alle handelingen die er nu voor zorgen dat ik deze diepe trip reclamevrij tot mij kan nemen.

Enige minpunt wel is dat op de tweede schijf een hoop nummers nogal abrupt stoppen. Juist zonder reclames valt dat nu des te meer op, het is mij ook onduidelijk in hoeverre dit intentioneel is (eerst dacht ik dat er bij het omzetten van de files iets was misgegaan, maar ik heb de tracktijden gecheckt en die kloppen) of dat Cindy bij het online pleuren van deze files domweg niet al te secuur is geweest. Jammer vind ik het wel, want dit is voor mij bij uitstek muziek om helemaal bij weg te dromen en nu schrik ik toch elke keer even wakker. Hopelijk als dit album ooit (ondanks de charme van al dit omslachtige geknutsel) de vinylboxsetrelease krijgt die het dubbel en dwars verdient, worden deze onvolkomenheden weggepoetst (een kleine fade-out aan het eind van die tracks zou al voldoende moeten zijn). Aan de rest moet zeker niet gesleuteld worden, want dit fascinerende kunstwerkje is misschien wel de wonderschoonste plaat van het jaar om eindeloos in te blijven verdwalen.

Heel leuk stukje! En herkenbaar.

Ik heb ook de wav. bestanden gedownload nu en ik kan ze nu in hoge kwaliteit via mijn koptelefoon luisteren via de telefoon. Iets minder nostalgisch dan een gebrand ceedeetje, maar ik ben er wel verdomde blij mee. Ik ga over anderhalve week roadtrippen door de Balkan, ik kan niet wachten om deze op de autospeakers te zetten toerend door de mooie natuur . Hopelijk is mijn reispartner net zo geïntrigeerd.

Met brat en Diamond Jubilee gaan we, met hopelijk nog beter weer, een geweldige (muzikale) zomer in. Beiden zomers op hun eigen manier. Beiden kwalificeren voor beste albums van dit decennium. En beiden hebben, zoals Kaaasgaaf aangeeft hierboven, af en toe een nummer die abrubt stopt.

De sfeer is er zeker op dit album, maar ik kan niet ontkennen dat ik onderdeel uitmaak van het kamp "inkorten had geholpen". De songwriting is over het algemeen vrij simpel, wat begrijpelijk is sinds de 60's-invloeden, maar het maakt het geheel wel vrij lastig doorheen te worstelen. Het helpt niet mee dat de rafelrandjes die Cindy Lee's eerdere werk karakteriseerden grotendeels weg zijn, waardoor ik na zo'n veertig minuten wel verzadigd raak met alle compositorisch en sfeertechnisch vergelijkbare nummers. Vrij degelijk allemaal, maar het nodigt niet uit tot doorluisteren voor mij, met uitzondering van de paar toppers die dit album wel degelijk kent - Kingdom Come is misschien wel Cindy's beste nummer.

Ik heb eindelijk een keer tijd gevonden het album te downloaden, de nummers naar mp3 te converteren en ze als lokale bestanden aan Spotify toegevoegd (ja, het is wat rustiger op het werk). En ik geef toe, dat heb ik niet voor niets. Fascinerende luistertrip dit. Wel een lange zit, maar daardoor ook veel te ontdekken. Sound en sfeer is heerlijk, maar of het voldoende beklijvende songs bevat vind ik nog lastig in te schatten. Ik start met 3,5*

Zeer positieve reacties hier. Zo net If You Hear Me Crying voorbij horen komen (nog ouderwets als tip via YouTube). Wat een retegaaf nummer, hier moet ik zeker achteraan.

Het album wordt iets toegankelijker gemaakt: Cindy Lee to Release Diamond Jubilee on Vinyl | Pitchfork

Ik heb hem al besteld!!! Via Aguirre Records, 45 euro en 5 euro verzendkosten.

Nu nog even wachten tot hij binnen is, maar man, wat wordt dat genieten.

Thanks voor de tip Snoeperd, dit is tenminste een betaalbare prijs. Verzendkosten zijn alleen 9,90 en geen 5 euro. Maar dat mag de pret niet drukken, zo blij dat deze uiteindelijk toch op vinyl is uitgebracht.
Album van het jaar!

Als je in België woont is het maar vijf hehe.

Ouwe snoeperd!

De terechte #1 in de jaarlijst van Pitchfork. Sowieso weer eens een vrij acceptabele lijst, na jaren van dikwijls bizarre keuzes. Wat net zoals eerdere in jaren wel bijzonder blijft, is het ontbreken van veel platen die het Best New Music-stempel hebben gekregen.

Ja, en een Astrid Sonne kreeg dan weer geen BNM en staat vervolgens wel in top 10.. .
CindyLee kom ik toch niet echt doorheen, moet dat echt in stukken kunnen luisteren omdat het zo veel is geloof ik, en hoor momenteel weinig onderscheid tussen de nummers.

Bright, maakt er dit van, ook MM wordt genoemd.

Het 'beste album van 2024' staat niet op Spotify én ligt niet in de platenzaak - bright.nl

Een heel leuke verrassing, dit licht psychedelische popalbum!

Ik had nog nooit van Cindy Lee gehoord, maar kwam de naam tegen bij een rondgang langs de jaarlijstjes. Niet op Spotify, maar in zijn geheel te beluisteren op Bandcamp.