Airbag - Century of the Self (2024)

Erase klinkt weer vertrouwd, heb hier wel weer zin in.

Gister vluchtig geluisterd; beetje Steven Wilson achtig, hier en daar...?

Hmm, voor mijn gevoel niet echt ProGNerD. Dit klinkt meer als ik van ze gewend bent dan dat het als Steven Wilson klinkt. Maar goed, ik probeer de 'nieuwe' Wilson dan ook een beetje te vergeten

Zowel "ERASE" als "AWAKENING" vind ik typisch Airbag, de eerste is iets rauwer, experimenteler, de tweede een heerlijke melodische track met prachtig gitaarspel.

Awakening, Meer van dat please!

Altijd leuk een nieuwe Pink Floyd tribute cd!

Interessant. Ik vind ' A Day At The Beach' een hele fijne plaat. Ik heb 'Awakening' trouwens twee weken geleden al eens geluisterd, klonk vertrouwd.

Wederom een zeer herkenbaar Airbag album. Dit ligt mij wel. Geen verrassingen, dus wie van dit geluid houdt, zit ook nu weer goed en kan zich geen buil vallen.

Ik ga helemaal mee met voorganger Leptop. Heerlijk herkenbaar album van deze sympathieke Noren. Variatie op een bekend thema. Wat mij betreft is daar helemaal niks mis mee. Lekkere lang uitgesponnen nummers met die Gilmour touch. Kan David (nieuw nummer van hem staat online op de streamingdiensten) nog wat van leren. Dit is zoveel beter. I luv it. Minpuntje zijn de absurde prijzen van de vinylschijven. Om te janken zo duur. Waarom in hemelsnaam

Mooi album in de sfeer van The Pineapple Thief en bovengenoemden. Draai het album nu al een paar dagen en verveelt geen moment hoor. Broem Ik heb op het label Karisma gekeken en het lijkt er op dat ze bij bijv Plato etc de versie met T-shirt aanbieden maar het niet noemen op hun site. Ik zie het aan het kleine logootje rechtsonder op de albumhoes. Als ik de 'normale' versie bestel via Karisma dan ben ik al een tientje goedkoper uit. (nee heb geen aandelen Karisma)

Ik heb het album ook op de site van Karisma zien staan. Kon alleen zo snel niet zien hoeveel verzendkosten er nog bij komen. Splattered red vinyl voor de zekerheid maar bij JPC besteld. Ben benieuwd hoe het album op vinyl klinkt. Moet zeggen dat de eerdere vinylversies van hun albums niet uitblinken in geluidskwaliteit. Maar och...fraaie aanwinst.

... schreef ik bij The Greatest Show on Earth.

En de bovenstaande quote geldt in meer of mindere mate ook voor deze Century of the Self.

Ik vind het Airbag geluid nog altijd even mooi, de muziek meeslepend zonder al te veel tempowisselingen en andere ingewikkelde poespas en toch - of misschien wel juist daarom - moet ik mijzelf dwingen de aandacht erbij te houden. Dit maakt dat deze muziek - wat mij betreft - wellicht beter tot zijn recht komt op de stillere momenten van de dag. Of nog beter: gewoon met de koptelefoon op. Kan ook.

Daarnaast valt mij op dat ik de klankkleur van Asle Tostrup's stem regelmatig niet mooi vind en dat zijn zang voornamelijk om die reden mij niet of nauwelijks raakt. Of althans... niet op de goede manier. Dat laatste is ook weer niet zo vreselijk storend dat ik deze Airbag dan maar meteen en het liefst zo snel mogelijk onder die enorme denkbeeldige stapel cd's terugstop. Nee, dat nu ook weer niet.

Verder hoor ik nauwelijks (meer) een muzikale link met die welbekende en zeer populaire groep uit een ver verleden of het moet de fraaie, al dan niet Gilmour-achtige gitaarsound van gitarist Bjorn Riis zijn. Maar dat maakt van Airbag toch nog geen tributeband?

Of wel?

Ik dacht het niet...

Deze plaat een paar keer beluisterd en ben tot de conclusie gekomen dat ik het een saaie plaat vind. Onverwacht, A Day At The Beach vond ik misschien wel hun beste, maar dit gaat geen liefde worden.

De nummers bevatten telkens best een aardige momenten, maar zijn als geheel te saai. En de tekst van Dysphoria....ben het er niet mee oneens, maar het voelt een beetje als schoolplein opstandigheid.

Het ergste is misschien wel dat ik de toegevoegde waarde van Airbag t.o.v. Bjorn Riis eigenlijk niet zie door deze plaat. Sterker, volgens mij levert hij solo betere platen af.

Net vluchtig geluisterd op het werk; typische vertrouwde Airbag sound die lekker wegluistert, maar ook nergens meer verrast of echt piekt.

Ik laat het hier even bij voor nu met nog zoveel mooie (ver)nieuwe(nde), interessante releases nog op de plank en in het verschiet...

ProGNerD, maak dan maar een notiitie in je agenda op vrijdag19 juli 2024: "=1".

Eerste dag van het (laatste) Night of the Prog festival op Loreley, maar dat zul je wel niet bedoelen...

Nee, ik heb in mijn agenda staan dat op 19 juli 's werelds beste rockband een nieuw album uitbrengt.

Na dit "onderonsje" tussen ProGNerd en ondergetekende zou het hier nu weer over Airbag's "Century of the Self" kunnen gaan.

De tijd dat ik Airbag albums blind kocht liggen achter me. Altijd bovenmodale kwaliteit, maar niet meer het niveau van weleer. Ook dit lijkt een beetje een herhalingsoefening waarbij krampachtig wordt geprobeerd dat oude niveau te halen. En als dat dan niet zo is, dan stelt het teleur.
De ingrediënten zijn er wel, maar het is niet meer raak bij mij. Ik beoordeel het een beetje zo; stel dat er morgen een Best of Airbag album wordt uitgebracht, staat er dan iets van dit album op? Van mij een duidelijke ‘neen’. Versta me niet verkeerd; het is zéker niet slecht, maar ónder het niveau van wat ik van Airbag verwacht en gewend ben. En dus jammer…

Ik heb pek en veren al klaargezet voor je Zie ik je bij The Delines in Eindhoven binnenkort? Make my day

Awakening vind ik erg mooi! Zit enigszins een ‘snik’ in de prachtige zang.

De korte conclusie die ik uit het album haal is dat het eigenlijk niets toevoegt aan hun oeuvre. En daardoor eigenlijk ook weinig motiveert om veel te beluisteren. Maar dat als die dan eenmaal aanstaat het toch weer een heerlijk stukje muziek is. En ze mij makkelijk weer mee weten te nemen in het muzikale landschap.
Een cijfer erop plakken vind ik dan ook lastig merk ik. Verder is het wel een typische Airbag plaat geworden.

Zo is het. Voegt weinig toe en is desondanks fijn om naar te luisteren. Niks mis mee!

Halfje erbij. Dit album heeft blijkbaar zijn tijd nodig. Ik ga vanavond alle Airbags beluisteren.

Dit album heeft inderdaad tijd nodig. Eens met mijn voorganger. In eerste instantie dacht ik.. mm meer van het zelfde. Maar sinds een paar luisterbeurten ben ik echt om. Prachtige muziek. Het beste nummer van het album vind ik Tear it down. De gelaagdheid, tempo wisselingen, opbouw naar het einde is gewoon prachtig. Terwijl ik deze mening deel staat het nummer op. En vraag ik mij af.. zou men nog de moeite kunnen opbrengen om naar een nummer zoals dit te luisteren. dank je wel airbag dat jullie dit nog uitbrengen in 2024!

Ik dacht laat ik eens iets gaan luisteren wat niet direct mijn voorkeur heeft of meteen in mijn straatje past. Ik moet zeggen dat ik dit best mooi vind. Prachtig uitwaaierend gitaarwerk en mooie psychedelische synths. Normaal luister ik voornamelijk naar (nieuwe) gothic rock/postpunk bands uit de Scandinavische landen, wat me opvalt is de kwaliteit van de bands daar, ongeacht het genre. Dat geldt voor deze band ook. Als liefhebber van Pink Floyd spreekt me dit natuurlijk ook aan. Zoals al gezegd hier; daar lijkt het wel op maar dat is zeker geen (negatieve) kritiek. Ik ben aangenaam verrast!

Prima Pink Floyd tribute cd weer!

Prima album van Airbag. Hoewel Pink Floyd nooit ver weg is heeft Airbag inmiddels een eigen geluid gekregen. Eerste nummer is meteen 1 van de betere met een fantastische bas die een prominente rol speelt. Dit is inmiddels nummer 4 die ik in bezit heb en behoord wat mij betreft bij de betere (hoewel ook genietbaar vond ik de vorige, A day at the Beach, wat tegenvallen). Cijfer een 4,5

Airbag is een Noorse rockband die in 2004 is begonnen. Ze zijn bekend om hun rustige en sfeervolle muziek, die invloeden heeft van progressieve rock en elektronische klanken. Veel mensen vergelijken hun muziek met die van bands zoals Pink Floyd en Porcupine Tree. Dit komt vooral door hun lange, dromerige nummers en de melancholische gevoelens die hun muziek vaak oproept. De teksten van Airbag gaan vaak over persoonlijke problemen, gevoelens en de menselijke natuur. Door de jaren heen heeft Airbag een grote groep trouwe fans gekregen, vooral binnen de progressieve rockwereld.

In 2024 bracht Airbag hun nieuwste album uit, The Century of the Self. Dit album gaat over moderne thema’s zoals de invloed van technologie op ons leven en hoe mensen op zoek zijn naar hun identiteit in de wereld van vandaag. De muziek op het album heeft nog steeds die kenmerkende melancholische sfeer, met nummers die langzaam opbouwen en zowel rustige als krachtige momenten hebben. Het album past perfect bij fans van dromerige, sfeervolle muziek met diepgaande teksten.

Het eerste nummer van het album is Dysphoria. Het begint met een rustige gitaarmelodie en zachte zang, die meteen een sombere sfeer neerzet. De rustige stukken zijn mooi, maar de meer energieke momenten in het nummer maken echt indruk. Vooral die contrasten maken het nummer bijzonder.

Tyrants and Kings is een steviger nummer. Het gitaarwerk is hier echt geweldig en geeft het nummer een krachtige energie. Dit past perfect bij het thema van het nummer. De intensiteit van de muziek blijft lang hangen, zelfs nadat het nummer is afgelopen. Het is een hoogtepunt van het album.

Awakening is een rustig, meeslepend nummer dat langzaam opbouwt. De melodie is betoverend en de manier waarop het nummer is gecomponeerd, laat zien hoeveel aandacht de band aan elk detail geeft. Het is een emotioneel nummer dat echt indruk maakt.

Erase valt op door de sterke baslijn die het nummer stevig neerzet. De ritmes en lagen in de muziek maken dit nummer erg interessant om naar te luisteren. Het spreekt zowel het hoofd als het hart aan, en zorgt voor een rijke luisterervaring.

Het album eindigt met Tear It Down. Dit is een langer nummer, maar door de afwisseling in tempo en volume blijft het boeiend. Het brengt alle thema’s van het album mooi samen en is een perfecte afsluiting. De afwisseling tussen rustige en intense delen houdt de aandacht vast, en de muzikale vaardigheden van de band komen hier goed naar voren.

The Century of the Self is een prachtig album dat fans van progressieve rock zeker zal aanspreken. Het combineert rustige, emotionele melodieën met krachtige, rock-elementen. De teksten zijn diepgaand en passen goed bij de moderne thema’s. Dit album is een aanrader voor iedereen die houdt van dromerige muziek met veel gevoel. Fans van bands zoals Pink Floyd en Porcupine Tree zullen hier zeker van genieten!

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Mooie recensie jorro. Fijn ook dat je de term sfeervol gebruikt in plaats van sferisch of atmosferisch, welke 2 ik nooit goed kan plaatsen.

Ik merk toch dat ik hier niet bijster veel mee kan. Het klinkt allemaal wel weer goed, maar ze hebben op eerdere platen het wel eens beter gebracht. En na de vorige twee platen vindt ik dit toch wel een aardige stap terug. Het komt veel klinischer en emotielozer over dan vroeger. Zal ongetwijfeld met het onderwerp te maken hebben, maar ook daarmee weten ze mij niet te raken.
Helaas maar dit is voor mij toch wel de minste van ze.

Deze Noorse band heb ik in 2011 leren kennen via het album All Rights Removed, dat aanvankelijk aan een Pink Floyd-tribute/rip off deed denken, maar zich gaandeweg steeds dieper onder mijn huidplooien wist te nestelen. Met terugwerkende kracht vervolgens het debuut leren kennen, maar daarna ben ik de band wat uit het oog verloren.

Kwansuis - je weet wel hoe dat gaat - viel mijn oog op deze nieuwe release (ik hou elk jaar een lijst van interessante nieuwe platen bij, een lijst die aan het eind van het jaar steevast als lijvig betiteld kan worden), en nadat de gedachte "Hé, Airbag! Da 's lang geleden!" bij me opkwam, ben ik gaan luisteren.

Wat me dan opvalt - en dat ben ik met bijvoorbeeld legian eens (ik heb niet alle berichten bij dit album gelezen, moet ik toegeven) - is dat het geluid best klinisch klinkt. Veilig ook, eerlijk gezegd, al blonk de band vroeger ook al niet uit in avontuurlijkheid. Aan de andere kant ook best vertrouwd: Legio invloeden (Pink Floyd voorop), maar Airbag klinkt nog steeds als Airbag. Wat vaak een bepalende factor is bij mij, is of het songmateriaal me weet te raken. En dat is hier toch heel wat minder het geval dan bij All Rights Removed.

Opener Dysphoria is wat mij betreft gelijk het prijsnummer met een geslaagde balans tussen rustpunten en (gitaar)geweld, steeds met een focus op melodie. Helaas weten de volgende drie songs geen indruk na te laten, en ook de episch bedoelde afsluiter treft niet midscheeps. Het kwartier dat Tear It Down in beslag neemt kent wel zijn momentjes, maar als geheel weet het net niet te overtuigen.

Kwaliteit te over, deze heren. Maar ditmaal voel ik het niet helemaal.

3,5 sterren

1e keer geluisterd en ik vind vooral het drumgeluid weer een groot minpunt.
Saai en veel te dof geluid voor mijn doen.
Ook zou ik liever Bjorn Riss horen zingen. Gitaarwerk is wel weer een plus.

Ik zal dit album de komende tijd nog een paar keer gaan beluisteren voordat ik een cijfer geef en favoriete nummers kies.