1
geplaatst: 16 juni 2024, 22:45 uur
Alicia schreef:
Het lijkt wel alsof de muziek van Airbag niets van stevige wind moet hebben. Waar andere bands je continue om de oren slaan met ingewikkelde structuren, harde geluiden en snelle tempowisselingen - kan uiteraard ook weleens lekker zijn - lijkt Airbag alleen maar te willen zweven*.
Gewoon heerlijk zweven, dat wil Airbag. Het is prachtig gemaakte muziek, dat voor de verandering juist de aandacht wil opeisen door haar ingetogenheid en melodie.
Het lijkt wel alsof de muziek van Airbag niets van stevige wind moet hebben. Waar andere bands je continue om de oren slaan met ingewikkelde structuren, harde geluiden en snelle tempowisselingen - kan uiteraard ook weleens lekker zijn - lijkt Airbag alleen maar te willen zweven*.
Gewoon heerlijk zweven, dat wil Airbag. Het is prachtig gemaakte muziek, dat voor de verandering juist de aandacht wil opeisen door haar ingetogenheid en melodie.
... schreef ik bij The Greatest Show on Earth.
En de bovenstaande quote geldt in meer of mindere mate ook voor deze Century of the Self.
Ik vind het Airbag geluid nog altijd even mooi, de muziek meeslepend zonder al te veel tempowisselingen en andere ingewikkelde poespas en toch - of misschien wel juist daarom - moet ik mijzelf dwingen de aandacht erbij te houden. Dit maakt dat deze muziek - wat mij betreft - wellicht beter tot zijn recht komt op de stillere momenten van de dag. Of nog beter: gewoon met de koptelefoon op. Kan ook.
Daarnaast valt mij op dat ik de klankkleur van Asle Tostrup's stem regelmatig niet mooi vind en dat zijn zang voornamelijk om die reden mij niet of nauwelijks raakt. Of althans... niet op de goede manier. Dat laatste is ook weer niet zo vreselijk storend dat ik deze Airbag dan maar meteen en het liefst zo snel mogelijk onder die enorme denkbeeldige stapel cd's terugstop. Nee, dat nu ook weer niet.
Verder hoor ik nauwelijks (meer) een muzikale link met die welbekende en zeer populaire groep uit een ver verleden of het moet de fraaie, al dan niet Gilmour-achtige gitaarsound van gitarist Bjorn Riis zijn. Maar dat maakt van Airbag toch nog geen tributeband?
Of wel?
Ik dacht het niet...
1
geplaatst: 27 juni 2024, 23:40 uur
De tijd dat ik Airbag albums blind kocht liggen achter me. Altijd bovenmodale kwaliteit, maar niet meer het niveau van weleer. Ook dit lijkt een beetje een herhalingsoefening waarbij krampachtig wordt geprobeerd dat oude niveau te halen. En als dat dan niet zo is, dan stelt het teleur.
De ingrediënten zijn er wel, maar het is niet meer raak bij mij. Ik beoordeel het een beetje zo; stel dat er morgen een Best of Airbag album wordt uitgebracht, staat er dan iets van dit album op? Van mij een duidelijke ‘neen’. Versta me niet verkeerd; het is zéker niet slecht, maar ónder het niveau van wat ik van Airbag verwacht en gewend ben. En dus jammer…
De ingrediënten zijn er wel, maar het is niet meer raak bij mij. Ik beoordeel het een beetje zo; stel dat er morgen een Best of Airbag album wordt uitgebracht, staat er dan iets van dit album op? Van mij een duidelijke ‘neen’. Versta me niet verkeerd; het is zéker niet slecht, maar ónder het niveau van wat ik van Airbag verwacht en gewend ben. En dus jammer…
2
geplaatst: 9 oktober 2024, 15:59 uur
Airbag is een Noorse rockband die in 2004 is begonnen. Ze zijn bekend om hun rustige en sfeervolle muziek, die invloeden heeft van progressieve rock en elektronische klanken. Veel mensen vergelijken hun muziek met die van bands zoals Pink Floyd en Porcupine Tree. Dit komt vooral door hun lange, dromerige nummers en de melancholische gevoelens die hun muziek vaak oproept. De teksten van Airbag gaan vaak over persoonlijke problemen, gevoelens en de menselijke natuur. Door de jaren heen heeft Airbag een grote groep trouwe fans gekregen, vooral binnen de progressieve rockwereld.
In 2024 bracht Airbag hun nieuwste album uit, The Century of the Self. Dit album gaat over moderne thema’s zoals de invloed van technologie op ons leven en hoe mensen op zoek zijn naar hun identiteit in de wereld van vandaag. De muziek op het album heeft nog steeds die kenmerkende melancholische sfeer, met nummers die langzaam opbouwen en zowel rustige als krachtige momenten hebben. Het album past perfect bij fans van dromerige, sfeervolle muziek met diepgaande teksten.
Het eerste nummer van het album is Dysphoria. Het begint met een rustige gitaarmelodie en zachte zang, die meteen een sombere sfeer neerzet. De rustige stukken zijn mooi, maar de meer energieke momenten in het nummer maken echt indruk. Vooral die contrasten maken het nummer bijzonder.
Tyrants and Kings is een steviger nummer. Het gitaarwerk is hier echt geweldig en geeft het nummer een krachtige energie. Dit past perfect bij het thema van het nummer. De intensiteit van de muziek blijft lang hangen, zelfs nadat het nummer is afgelopen. Het is een hoogtepunt van het album.
Awakening is een rustig, meeslepend nummer dat langzaam opbouwt. De melodie is betoverend en de manier waarop het nummer is gecomponeerd, laat zien hoeveel aandacht de band aan elk detail geeft. Het is een emotioneel nummer dat echt indruk maakt.
Erase valt op door de sterke baslijn die het nummer stevig neerzet. De ritmes en lagen in de muziek maken dit nummer erg interessant om naar te luisteren. Het spreekt zowel het hoofd als het hart aan, en zorgt voor een rijke luisterervaring.
Het album eindigt met Tear It Down. Dit is een langer nummer, maar door de afwisseling in tempo en volume blijft het boeiend. Het brengt alle thema’s van het album mooi samen en is een perfecte afsluiting. De afwisseling tussen rustige en intense delen houdt de aandacht vast, en de muzikale vaardigheden van de band komen hier goed naar voren.
The Century of the Self is een prachtig album dat fans van progressieve rock zeker zal aanspreken. Het combineert rustige, emotionele melodieën met krachtige, rock-elementen. De teksten zijn diepgaand en passen goed bij de moderne thema’s. Dit album is een aanrader voor iedereen die houdt van dromerige muziek met veel gevoel. Fans van bands zoals Pink Floyd en Porcupine Tree zullen hier zeker van genieten!
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
In 2024 bracht Airbag hun nieuwste album uit, The Century of the Self. Dit album gaat over moderne thema’s zoals de invloed van technologie op ons leven en hoe mensen op zoek zijn naar hun identiteit in de wereld van vandaag. De muziek op het album heeft nog steeds die kenmerkende melancholische sfeer, met nummers die langzaam opbouwen en zowel rustige als krachtige momenten hebben. Het album past perfect bij fans van dromerige, sfeervolle muziek met diepgaande teksten.
Het eerste nummer van het album is Dysphoria. Het begint met een rustige gitaarmelodie en zachte zang, die meteen een sombere sfeer neerzet. De rustige stukken zijn mooi, maar de meer energieke momenten in het nummer maken echt indruk. Vooral die contrasten maken het nummer bijzonder.
Tyrants and Kings is een steviger nummer. Het gitaarwerk is hier echt geweldig en geeft het nummer een krachtige energie. Dit past perfect bij het thema van het nummer. De intensiteit van de muziek blijft lang hangen, zelfs nadat het nummer is afgelopen. Het is een hoogtepunt van het album.
Awakening is een rustig, meeslepend nummer dat langzaam opbouwt. De melodie is betoverend en de manier waarop het nummer is gecomponeerd, laat zien hoeveel aandacht de band aan elk detail geeft. Het is een emotioneel nummer dat echt indruk maakt.
Erase valt op door de sterke baslijn die het nummer stevig neerzet. De ritmes en lagen in de muziek maken dit nummer erg interessant om naar te luisteren. Het spreekt zowel het hoofd als het hart aan, en zorgt voor een rijke luisterervaring.
Het album eindigt met Tear It Down. Dit is een langer nummer, maar door de afwisseling in tempo en volume blijft het boeiend. Het brengt alle thema’s van het album mooi samen en is een perfecte afsluiting. De afwisseling tussen rustige en intense delen houdt de aandacht vast, en de muzikale vaardigheden van de band komen hier goed naar voren.
The Century of the Self is een prachtig album dat fans van progressieve rock zeker zal aanspreken. Het combineert rustige, emotionele melodieën met krachtige, rock-elementen. De teksten zijn diepgaand en passen goed bij de moderne thema’s. Dit album is een aanrader voor iedereen die houdt van dromerige muziek met veel gevoel. Fans van bands zoals Pink Floyd en Porcupine Tree zullen hier zeker van genieten!
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
1
geplaatst: 30 november 2024, 20:25 uur
Deze Noorse band heb ik in 2011 leren kennen via het album All Rights Removed, dat aanvankelijk aan een Pink Floyd-tribute/rip off deed denken, maar zich gaandeweg steeds dieper onder mijn huidplooien wist te nestelen. Met terugwerkende kracht vervolgens het debuut leren kennen, maar daarna ben ik de band wat uit het oog verloren.
Kwansuis - je weet wel hoe dat gaat - viel mijn oog op deze nieuwe release (ik hou elk jaar een lijst van interessante nieuwe platen bij, een lijst die aan het eind van het jaar steevast als lijvig betiteld kan worden), en nadat de gedachte "Hé, Airbag! Da 's lang geleden!" bij me opkwam, ben ik gaan luisteren.
Wat me dan opvalt - en dat ben ik met bijvoorbeeld legian eens (ik heb niet alle berichten bij dit album gelezen, moet ik toegeven) - is dat het geluid best klinisch klinkt. Veilig ook, eerlijk gezegd, al blonk de band vroeger ook al niet uit in avontuurlijkheid. Aan de andere kant ook best vertrouwd: Legio invloeden (Pink Floyd voorop), maar Airbag klinkt nog steeds als Airbag. Wat vaak een bepalende factor is bij mij, is of het songmateriaal me weet te raken. En dat is hier toch heel wat minder het geval dan bij All Rights Removed.
Opener Dysphoria is wat mij betreft gelijk het prijsnummer met een geslaagde balans tussen rustpunten en (gitaar)geweld, steeds met een focus op melodie. Helaas weten de volgende drie songs geen indruk na te laten, en ook de episch bedoelde afsluiter treft niet midscheeps. Het kwartier dat Tear It Down in beslag neemt kent wel zijn momentjes, maar als geheel weet het net niet te overtuigen.
Kwaliteit te over, deze heren. Maar ditmaal voel ik het niet helemaal.
3,5 sterren
Kwansuis - je weet wel hoe dat gaat - viel mijn oog op deze nieuwe release (ik hou elk jaar een lijst van interessante nieuwe platen bij, een lijst die aan het eind van het jaar steevast als lijvig betiteld kan worden), en nadat de gedachte "Hé, Airbag! Da 's lang geleden!" bij me opkwam, ben ik gaan luisteren.
Wat me dan opvalt - en dat ben ik met bijvoorbeeld legian eens (ik heb niet alle berichten bij dit album gelezen, moet ik toegeven) - is dat het geluid best klinisch klinkt. Veilig ook, eerlijk gezegd, al blonk de band vroeger ook al niet uit in avontuurlijkheid. Aan de andere kant ook best vertrouwd: Legio invloeden (Pink Floyd voorop), maar Airbag klinkt nog steeds als Airbag. Wat vaak een bepalende factor is bij mij, is of het songmateriaal me weet te raken. En dat is hier toch heel wat minder het geval dan bij All Rights Removed.
Opener Dysphoria is wat mij betreft gelijk het prijsnummer met een geslaagde balans tussen rustpunten en (gitaar)geweld, steeds met een focus op melodie. Helaas weten de volgende drie songs geen indruk na te laten, en ook de episch bedoelde afsluiter treft niet midscheeps. Het kwartier dat Tear It Down in beslag neemt kent wel zijn momentjes, maar als geheel weet het net niet te overtuigen.
Kwaliteit te over, deze heren. Maar ditmaal voel ik het niet helemaal.
3,5 sterren
* denotes required fields.
* denotes required fields.