Sunburst - Manifesto (2024)

Het altijd lastige tweede album heeft in het geval van het griekse Sunburst maar liefst acht jaar op zich laten wachten, met redelijk positief resultaat. Absoluut minder dan het enerverende en energieke debuut, dat wel. Voornaamste probleem is dat de meeste tracks erg op elkaar lijken, qua zang en opbouw. Het overgrote deel van het songmateriaal speelt zich af in gezapig midtempo, met weinig tot geen verrassingen. Qua sfeer en vakmanschap zit het wederom snor, maar echt vlammen doet de licht progressieve melodieuze metal nergens.

Het Grieks Sunburst speelt progressieve power metal die dankzij de gitaarriffs bij tijden erg doet denken aan Symphony X. In de opbouw van de nummers kiest de band echter een directere, meer songgerichte benadering. Wat dat betreft zit de band muzikaal meer in het straatje van Evergrey en Kamelot. De stem van zanger Vasilis Georgiou klinkt in bereik en klankkleur enorm op Roy Khan, wat de referentie met Kamelot nog eens versterkt.

Ondanks dat het geluid van de band zoveel bekende invloeden kent, heeft geeft de band er op Manifesto wel een eigen draai aan. Sterke composities met veel melodie en een vlekkeloze uitvoering.

Echt een heel fijn album, alleen hebben we het al vaker gehoord, zoals mijn voorgangers hierboven al min of meer aangaven. Er zit daardoor geen spanning in, je wordt nauwelijks verrast, maar het zit verdraaid goed in elkaar. Zie het zo; is er een natuurlijke evolutie gaande in je smaak van stevige prog naar progmetal, en je begint met dit album, dan zit het wel snor.

Deze CD van Sunburst is zeker niet verkeerd. Met een zanger die wel heel sterk aan Roy Khan doet denken is de link met Kamelot nooit ver weg. Ook de andere namen die hier al genoemd werden als Evergrey en Symphony X zijn duidelijk hoorbaar en zetten Sunburst in de hoek van de stevige progressieve metal. Melodie is altijd aanwezig en er zit ook nog eens voelbare emotie in de nummers. Niet origineel dus, maar zeker de moeite waard.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Op mijn platenspeler is Manifesto niet vaak meer te vinden, maar in de auto luistert deze powerprog lekker weg en zet ik hem nog graag op. In vergelijking met andere progmetalplaten die dit jaar uitkwamen scoort deze voor mij echter wel minder. Derhalve is Manifesto dus waarschijnlijk geen kandidaat voor mijn eindlijst.

Score: 79/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl