Sunbomb - Light Up the Sky (2024)

De tweede van Sunbomb, het project van Tracii Guns, gitarist bij L.A. Guns, met Michael Sweet, zanger-gitarist bij Stryper. Hun debuut verraste me aangenaam en ook opvolger Light up the Sky bevat sterke surprises.
Het album start met de zware shuffle van Unbreakable, waarna Steel Hearts een modernere metalvariant bevat. Het was op het debuut echter dat ik met de muzikale verwijzingen naar Tony Iommi, K.K. Downing en Glenn Tipton opveerde en dat gebeurt met de doom van In Grace We'll Find Our Name. Opvallend hoe goed de heldere stem van Sweet past bij de logge riffs die hier voorbijkomen.
Het gitaargeluid had, zeker in de doomnummers, van mij nóg iets zwaarder gemogen. Vergelijk de productie eens met die van de Chicago-doommetallers Spillage, zoals op hun Electric Exorcist.

De eerste grote verrassing is er met Light up the Skies, het bijna-titelnummer. Het lijkt een ode te zijn aan het nummer Diary of a Madman, het opus magnum van het gelijknamige album van Ozzy Osbourne uit 1981 en daarmee aan componist Bob Daisley en gitarist Randy Rhoads. Kippenvel, zeker met de eigenwijze driekwartsmaat die bij Sunbomb klinkt en pakkend gedrumd door Adam Hamilton. Eert die op zijn beurt Lee Kerslake, de stokkenman bij Osbourne in die dagen?
Een swingende Sabbathiaanse riff in Rewind, met Scream out Loud wordt uptempo gerockt, waarna via Winds of Fate een tweede doomnummer volgt. In Beyond the Odds keert de echo van het vroege werk van Osbourne terug, oftewel de compositiestijl van Daisley en slaggitaarwerk / riffstijl van Rhoads. Tracii Guns bedankt zo net als op het debuut van Sunbomb zijn jeugdhelden, door de muziek te maken waar hij als vijftienjarige voor viel.
Midtempo en log is Reclaim the Light, Where We Belong is mijn derde hoogtepunt: akoestisch en enigszins in de sfeer van Rainbows Catch the Rainbow. Met Setting the Sail wordt stoempend hard afgesloten.

Lekker album, zij het niet zo sterk als de voorganger. Toch nog altijd een acht waard, oftewel vier sterren. Van die Rhoadsachtige riffs had ik er wel meer willen horen!