Simone Simons - Vermillion (2024)

Ik ben groot liefhebber van de muziek van Arjen Lucassen, maar ik merk dat zijn recentere werk (zo’n beetje na The Source) me minder kan boeien. Uitzondering hierop is het laatste album van Star One en ook het album van Plan Nine draai ik nog met plezier. Het toenemende recyclen van muzikale thema’s op recente platen maakt dat ik sneller ben uitgeluisterd. Toch blijf ik benieuwd naar elke plaat waarbij Lucassen betrokken is, zo ook naar deze plaat van Simone Simons waarvoor hij de muziek schreef.

In de composities op Vermillion komen de muzikale verwijzingen naar Lucassens werk met Ayreon en Star One regelmatig terug. Toch komen op deze samenwerking ook nieuwe elementen naar voren waardoor dit album minder voorspelbaar klinkt. Zo komen op diverse nummers, zoals R.E.D. en The Core, flinke industrial-invloeden voor die zorgen voor de nodige afwisseling. Vooralsnog is Vermillion een boeiend album gebleken. De tijd zal leren of dat blijvend is….

Prima solodebuut van mevrouw Simons, hier bijgestaan door Arjen Lucassen, die de muziek schreef. Hier en daar wat moderner en steviger dan we van hem gewend zijn, maar overwegend zit het songmateriaal wel in de te verwachten hoek. Met de meer ingetogen tracks kan ik niet zo veel, maar in de meer heavy en uptempo songs valt er flink wat te genieten. En Simone is uitstekend bij stem.

Overrompelend en bombastisch zijn wel de 2 kernwoorden die bij mij als eerste binnen schieten bij dit solo debut van Simone Simons. En dat is nou waar ik wel van houd, muziek die je bij de kladden grijpen.
Al zijn de eerste 5 tracks nummers die niet uitblinken in originaliteit. Het zijn composities die ik links of rechtsom vaker heb gehoord. Maar echt storend wordt het nooit. Als groot liefhebber van Ayreon zou het daar vandaan kunnen komen, maar gek genoeg is het dat 'm juist niet. De invloed van Arjen is latent zeker aanwezig maar nergens nadrukkelijk.
Zo heeft bijvoorbeeld de openingsknaller Aeterna veelal Therion invloeden (weelderige koren).
Vocaal gezien is het zoals vanouds dik in orde, getuige het tegen opera aanschurende opera (elementen) in Fight Or Flight en Weight Of My world.
Qua composities wordt het interessant vanaf Vermillion Dreams en met name bij The Core en Dystopia zit ik op het puntje van mn stoel.
Al met al een zeer puike plaat!

Voldoende variatie tussen de nummers om de aandacht te behouden, maar duidelijk herkenbare Ayreon motieven en idem Simone Simons' stemgeluid.
(voor mij onverwacht) Duister zowel bij de persoonlijke georiënteerde nummers als die met maatschappelijke thema's zoals AI.

Gedurfd album als je het vergelijkt met veel andere zangeressen / zangers die solo gaan tegenwoordig.
Dan wordt er meestal een nietszeggend voorspelbaar voor het grote publiek lekker makkelijk wegluisterbaar "product" weggezet.
Mij klinkt hier het resultaat van een samenwerking van componist/producent en tekstschrijver/uitvoerder, waar beiden hart en ziel hebben ingestopt.