The Beatles - Anthology 3 (1996)

Kan iemand mij zeggen wat Lennon roept bij het begin van Ob-La-Di, Ob-La-Da ?

Hij zegt op het begin niks wel op het einde.

Ik heb het hier over de Anthology opname.
Hij zegt iets over "quiet"

BTW let ook op de gesneden foto van Paul op deze plaat.Als je het van dichter bekijkt zie je dat zijn hoofd wat in tweeën is gesplitst.Waarschijnlijk dachten ze de "Paul Is dead" story weer nieuw leven in te blazen

Eindelijk gevonden wat Lennon roept:

"Yes sir, take one of the Magic Jumbo Band!"

John Lennon heeft echt HUMOR

Track nr.34; echt een heerlijke rock & roll medley.

Dat vind ik nou juist een van de minste.
De acoustische sessie aan het begin, alsmede Come And Get It vind ik erg verrassend.

De Anthology reeks kwam er omdat er zo veel bootlegs op de markt gekomen waren dat het niet mooi meer was.
Dus dachten de Beatles en George Martin, waarom geven we zelf geen rehearsals uit, onvolledige of alternatieve versies, dan doen we het beter !
De eerste is misschien de minst interessante, omdat de groep in de studio ook nog niet in een erg experimenteel stadion aanbeland was.
De Tweede en de derde zijn op dat vlak véél interessanter.

Maar ik wil verwittigen dàt dit toch voor de ECHTE PURE BEATLESFAN bedoeld is, de modale luisteraar zal hier niet zo'n grote boodschap aan hebben, vrees ik.
Voor mij, als groot fan waren deze drie Anthology's een godsgeschenk.
Maar als ik dit eerlijk moet beoordelen zeg ik voor alle drie;
3.5 ster, méér voor de historische waarde. Want zulke ceedees ga je niet in één ruk beluisteren, het is méér om eens te kijken hoe een nummer kan evolueren tot zijn definitieve versie.
En die definitieve versies waren meestal ook de beste, uiteraard.

De drie platen zijn wel zeer zorgvuldig en luxueus uitgegeven met prachtige boekjes erbij.
Zoals gezegd ; voor de drie delen, telkens : *** 1/2

Vooral de versies van While My Guitar Gently Weeps en All Things Must Pass zijn aanraders. Deze versie van While My Guitar Gently Weeps is veel mooier dan de versie op het witte album.

Het is vooral een goede aanvulling. Op het White Album staat die geweldig mooie electrische versie met gitaarsteun van Eric Clapton en hier hoor je een bloedmooie acoustische versie. Acoustisch, want in die tijd had men nog geen modewoord "unplugged" !

Het fijne is ook dat All Things must Pass, nooit op een officiële plaat van de Beatles verscheen;

Het werd dan ook de titelsong van die fantastische plaat van George, waarmee zijn solocarriëre als een pijl omhoog schoot en met toppers als My Sweet Lord, Isn't it a Pity, What is lIfe erop !!

"Anthology 3" begint met een kort instrumentaal nummer van George Martin dat in feite bedoeld was als opener voor Ringo's nummer "Don't Pass Me By". Daarna krijgen we, uitgezonderd van "Helter Skelter", zeven demo versies van Beatlenummers, allen opgenomen in Mei 1968 in George's huis in Esher (Londen). Voor de bootlegverzamelaar waren ze al welbekend, nu zijn ze beschikbaar in betere geluidskwaliteit. Daarnaast bestaan er nog zestien demo's van andere nummers opgenomen toen (beschikbaar op bootlegs).

De versie van 'Helter Skelter', een verkorte versie van take 2, vind ik een zeer mooie aanvulling op de gewone versie. Hopelijk releasen ze ooit ook nog de legendarische versie van een half uur, waarop de Beatles helemaal uit hun dak gaan. Die ligt nog altijd ongehoord in de kluizen van EMI. "Not Guilty" is ook een heerlijk nummer dat George later nog solo zou opnemen. "What's the New Mary Jane" is een heel leuk nummer dat voor het eerst openbaar werd gemaakt dankzij Anthology 3. Het werd af The White Album gelaten (omdat "Revolution 9" al genoeg geëxperimenteer was?). In feite zijn alleen John, George en Yoko te horen op dit nummer. Ook zijn er duidelijke invloeden van Syd Barret's Pink Floyd en de Griek Alexis "Magic Alex" Mardas te horen. De lyrics zouden een verwijzing zijn naar het gebrekkige Engels van Magic Alex, die het hoofd was van Apple Electronics. Hij was een vriend van John en experimenteerde met electronica en zou een nieuwe studio bouwen voor de Beatles in Savile Row (wat uiteindelijk zou uitdraaien op een sisser).

Op disc 2 vallen vooral de nummers uit de Get Back sessies op die niet op "Let it Be" verschenen. Stuk voor stuk lekkere nummers, vooral de rock 'n' roll medley (met de nummers aan elkaar geplakt voor deze cd). en ook de Buddy Holly cover "Mailman Bring Me No More Blues". "Teddy Boy" had ook niet mis gestaan op "Let It Be".
Het belangrijkste is misschien wel "The Long and Winding Road, in de versie zoals Paul het wilde, zonder Spector's theatrale orkest.
Ze hebben in ieder geval wel een goede keuze gemaakt uit de vele opnames van de Get Back sessies vind ik.

Daarna krijgen we nog wat nummers uit de Abbey Road sessies. Hiervan valt vooral "Ain't She Sweet" op. Vind deze versie aangenamer dan de versie met Tony Sheridan uit 1961. Ook vinden we een demo van Paul voor Badfinger terug, "Come and Get It".

"I Me Mine" was het laatste nummer dat The Beatles opnamen denk ik (of in ieder geval George, Paul en Ringo. John was hier niet bij), op 3 januari 1970. Het was deze versie die Phil Spector zou mixen voor "Let It Be". Als afsluiter van Anthology 3 is een nieuwe, speciaal voor deze cd gemaakte remix van "The End" gekozen.

Mooie berichten, Toon. door jou leer ik nog wat bij over mijn favoriete band. Bedankt!

Vergeleken met de gretige en ambiteuze sfeer van Anthology 2 is dit een document van een band die langzaam maar zeker uit elkaar valt.

CD 1 bestaat uit sessies voor de 'White Album'; alweer valt op dat de uitgebrachte versies altijd beter zijn dan wat hierop te vinden is. "What's the New Mary Jane" is een zelfgenoegzaam stukje muziek die nauwelijks een officiele uitgave verdient...
CD 2 bevat sessies voor Abbey Road en Let it Be. Ook op bootlegs valt te horen dat de band hier af en toe verveeld klinkt; de medley van Rock ' Roll-hits klinkt klinkt als een amateurbandje die een soundcheck doet. Het is een wonder dat George Martin ze in het gareel kreeg voor Abbey Road.

Is het allemaal slecht nieuws? Nee; opvallend is de serie fantastische tracks die George hier aflevert. Waar John en Paul half-affe demo's volspelen maakt George werk van zijn songs en All Things Must Pass, Not Guilty, While My Guitar Gently Weeps en Something zijn de pareltjes van deze collectie. Lennon en Macca waren misschien wel teveel in zichzelf/elkaar/Yoko/Linda verwikkeld om te merken dat George zich had ontwikkeld tot een fantastische songwriter!
En de remix van The End met de omgekeerde Piano-outtro van sgt. Peppers veroorzaakt nogal 'ns kippevel!

'Come and get it' is goed. Alsmede 'Not guilty'. Erg jammer dat deze plaat het niet heeft gehaald op het White Album.

Ik heb altijd zo het gevoel bij die Anthology reeks "Kijk, nu zijn die opnamesessies ook voor het grote publiek, en niet meer enkel voor ons Beatlesfreaks die dit al vaker op bootlegs hadden, het exclusieve voor de freaks is er vanaf".

Dàt gevoel, dat je een soort Beatles-insider bent, en dat dit nu zomaar gratuit te grabbelen ligt voor mensen die niet eens een klein beetje echte Beatlesfan zijn...

Persoonlijk vind ik de tweede en derde CD's van de Anthology CD's het meest interessant.

Op deze CD staan ook weer erg interessante outtakes en demo's. De Esher Demo's zijn hier is perfecte kwaliteit te horen. De akkoestische versie van Glass Onion vind ik hier erg goed. De akkoestische versie van While My Guitar Gently Weeps vind ik persoonlijk ook beter dan de versie op The White Album, die ook erg goed is (met die gitaarsolo van Clapton). Maar deze akkoestische versie is gewoon kippevel.

De tweede disc is ook interessant. Overigens vind ik de versie van The Long & Winding Road hierop erg mooi. Misschien nog wel de beste versie die The Beatles ervan hebben opgenomen.

4,5

Het schijnt dat Syd ook daadwerkelijk aanwezig was in de studio, in ieder geval tijdens de demo opnames. Helaas staan die niet op Anthology. Er gaan ook geruchten dat het eigenlijk een Barrett song betreft.

Hmm die demo van het nummer werd in John's huis opgenomen, in mei '68. Deze opname is te horen op bootlegs. Het is 100% zeker dat Syd Barrett daarbij niet aanwezig was. Dus volgens mij is het zeker geen Barrett nummer. Tegen dat de Beatles "What's the New Mary Jane" opnamen in de studio was Barrett in ieder geval al uit Pink Floyd, en had hij zijn soloalbums nog niet opgenomen. Ik weet niet waar hij in de zomer van 1968 rondhing, maar ik betwijfel sterk of hij in de studio bij The Beatles aanwezig was. Mark Lewisohn, dé Beatleskenner bij uitstek, die een overzicht maakte van alle opnamesessies van de Beatles, maakt ook geen melding van Barrett. Wel is er op internet een of andere mp3 van "What's the New Mary Jane" die getagged is als The Beatles mét Syd Barrett, maar dat is duidelijk een hoax. Het zou wel mooi geweest zijn mochten de twee echt samengewerkt hebben .

Is er dan geen enkele connectie met Syd?
In dat geval kunnen ze wel verdomd goed Syds stijl imiteren. Ze maakten in die periode ook in dezelfde studio opnamen. En Syd was volgens mij begin 68 nog wel af en toe actief om nummers als Scream Thy Last Scream, Jugband Blues en Vegetable Man op te nemen. Die nummers lijken qua stijl verdomd veel op What A Shame Mary Jane (zoals het nummer toen nog heette). Ik zie zo voor me dat Barrett de studio in wandelde en spontaan met Lennon wat begint te jammen en waar dan dit maffe, geniale nummer uitrolt.

Maarja het blijft natuurlijk maar giswerk, we kunnen het de beide heren helaas niet meer navragen..

In het voorjaar van 1967 werkten de Beatles aan Sgt. Pepper, in de studio naast die van Pink Floyd (die op hun beurt aan The Piper werkten). En het is waar dat ze contact met elkaar hadden en ze door elkaar beinvloed zijn. Maar Scream Thy Last Scream, Vegetable Man en Jugband Blues werden allen opgenomen in oktober en november 1967. In januari 1968 werd Syd al uit Pink Floyd gezet (het album Saucerful kwam een paar maanden later uit), omdat hij niet meer goed kon functioneren (zoals je weet). Zoals gezegd weet ik niet wat Syd precies deed in 1968, zoals geweten was hij bijzonder onstabiel toen, maar heb even een beetje opgezocht en ben er achter gekomen dat hij van mei tot juli 1968 in de Abbey Roadstudio zat om o.a. het nummer Silas Lang op te nemen. Toch denk ik dat als Syd werkelijk iets te maken had met "What's the New Mary Jane" dat iemand (of het nu een Beatle is, een lid van Pink Floyd, een producer, ...) het ooit wel vermeld zou hebben. Persoonlijk zou ik zeggen dat het voor 99.99% zeker is dat Syd niets met het nummer te maken heeft.

Bedankt voor het uitzoeken Toon. Syd maakte in die periode dus al voorbereidingen voor The Madcap Laughs, dat wist ik niet. Ik ben het met je eens dat als Syd er werkelijk iets mee te maken zou hebben gehad, dat dat dan wel door iemand was vermeld. Ik heb het boek van producer Pete Jenner ooit wel eens gelezen. Dat gaat over de opnames met Syd vlak nadat hij the Floyd verliet. Daar staat als ik me goed herinner (is alweer lang geleden) ook niets in over een samenwerking met the Beatles.

Ben jij het ook met me eens dat het nummer (vooral de demo) qua stijl veel meer doet denken aan Floyd (met Syd) dan aan the Beatles?

Ook in het boek Inside Out van Nick Mason staat er geen enkele verwijs dat Syd wat dan ook met "What's the New Mary Jane" te maken heeft gehad.

John Lennon wilde graag "What's the New Mary Jane" als nieuwe single hebben en zomede de Beatles een nieuwe richting geven maar Paul was meer aan Popsongs geinteresseerd.

....en terecht. Na het maken van Sgt. Peppers was de discipline en "kwaliteitscontrole" bij vlagen even zoek. Een beroemde track "Carnival of Light" ligt ook nog ergens op de planken. In deze periode beschouwden de Beatles de studio als hun huiskamer en namen dus hun recreatieve medicatie mee.
Ik heb 'n paar bootlegs gehoord uit die periode en er is hier en daar navelstaarderige, gemakzuchtige en slechte muziek gemaakt door de vier heren, Mary Jane is daar een voorbeeld van

Jup. En ik zou het wel erg tof gevonden hebben mochten ze "What's the New Mary Jane" als single gereleased hebben . Desnoods als een bijprojectje op hun label "Zapple" .



"Carnival of Light"... ook zo'n bizar nummer dat ik al tijden wil horen. Op Wikipedia staat er een tekst over het nummer voor de mensen die niet het niet kennen. Het werd opgenomen in dezelfde sessie als die van Penny Lane, en is nog steeds unreleased, maar op het internet doet er een mp3 de ronde van een lengte van één minuut. Of dit echt een stuk van het nummer is weet ik niet (ik gok van niet). Maar het is een nummer dat ik nu al tijden wil horen. Paul McCartney had in 2002 zelfs plannen om het uit te brengen, maar daar is nog altijd niks van terechtgekomen.
Ik herinner me trouwens dat de Belgische radiozender Studio Brussel vijf jaar geleden die track zowaar exclusief zou draaien op de radio! Alleen heb ik dit gemist (zat toen op school ). Ik heb even op internet gezocht of er nog iets te vinden was over deze uitzending, en ja, dit bericht is van 16 september 2002:

Er is een 'nieuw' oud nummer van The Beatles ontdekt! Dat kon je vandaag horen in het (pop)nieuws op Studio Brussel. Het zou gaan om een een 35 jaar oud nummer, geschreven tijdens de opname van het legendarische "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" album. "Carnival Of Light' is de titel en Paul-McCartney zou het uitbrengen.
Maar je moet het niet onmiddelijk in de hitparade verwachten, want het zou nogal "avangardistisch" klinken. Hoe avantgardistisch? Dat hoor je morgen exclusief bij Wim Oosterlinck! De ochtendmens van Studio Brussel heeft al een fragment te pakken van dat 'nieuwe' oude nummer van The Beatles, en serveert het dinsdag 17 september voor het eerst aan de mensheid. Niet te missen, morgenochtend tussen 6 tot 9 uur.

Persbericht Studio Brussel

"Een fragment" staat er, dat zou er op kunnen wijzen dat het gewoon die mp3 is van één minuut die op het internet te vinden is... Zal vast niets gemist hebben dan .

Ik luisterde net 'Sour Milk Sea'... heerlijke George-song, opgenomen samen met de meeste andere White Album-demo's in mei 1968, helaas staat ie niet op Anthology 3. Is er iemand die weet of George dat nummer later nog heeft opgenomen voor één van zijn albums?

http://www.musicmeter.nl/album/35118

Jackie Lomax, met steun van George Harrison, Eric Clapton, Paul McCartney, Ringo Starr en Nicky Hopkins.

oh ja klopt

Er schoten me gisteren twee hoogtepunten van dit Anthology-deel te binnen:
1) Two of Us waarin een melige Paul en John steeds "country"-iger gaan zingen
2) De remix van The End. Veel verstokte fans vonden dit veel te letterlijk en te dramatisch, maar ik vond het kippenvelverwekkend!Ten eerste al de solo's, daarna de steviger orchestratie, gevolgd door het achterwaarts invliegende piano-akkoord van A Day in the Life (die we node moesten missen op Antho 2!).

Ook de derde uit de Anthology reeks mag er wezen. De band is hier echt volwassen geworden en dat is goed te horen. Ook laat George Harrison hier pas echt van zich spreken.

Disc 1 zijn White Album sessies, en net als bij het album zelf worden hoogtepunten afgewisseld met niemendalletjes. Ik vind het hun beste album, maar tegelijkertijd het minst constante album. Dat geldt hier ook. While My Guitar Gently Weeps is akoestisch net zo mooi als de elektrische versie. Not Guilty is ook schitterend, die had de White Album nog sterker gemaakt. Uiteindelijk vormt Disc 1 een soort Beatles Unplugged, erg leuk.

Disc 2 is ook erg goed. Let it Be en Abbey Road vind ik twee geslaagde albums en de outtakes zijn niet veel minder. Dan is er ook nog een leuke medley. Voor mij als Harrison liefhebber is All Things Must Pass vanzelfsprekend ook een hoogtepunt. Het aparte What's the New Mary Jane vind ik ook geweldig. Heerlijke versie van Come Together, ietwat rauwer gezongen. I Me Mine, samen met While My Guitar mijn favoriete Beatles nummer, horen we hier in zijn oorspronkelijke lengte en The End werkt erg goed op deze manier.

Het derde deel van the Anthologie-reeks vind ik ook erg goed. Meestal akoestische versies van hun klassiekers en enkele nummers die later op hun solo-albums zouden terechtkomen.