Cindytalk - Camouflage Heart (1984)

Het doet me goed te zien dat de drie mensen die hun stem uitgebracht hebben op dit album nog daadwerkelijk in leven zijn.
Duivelsmuziek.

Haha, dankjewel voor je medeleven. Ik heb dit hyper obscure werkje ooit eens geprobeerd, omdat zanger Gordon Sharp 3 nummers zingt op It'll End in Tears van This Mortal Coil en verder nog wat backing vocals doet op de Peel Session die als bonus is toegevoegd aan de eerste CD release van Cocteau Twins' debuut Garlands. De albums van Cindytalk zijn overigens niet verschenen op het prestieuze 4AD label, dus ik heb geen idee hoe die link is ontstaan.

Het is inderdaad tamelijk pittige muziek, waar ik geen referentiekader voor heb. Het kan ook zijn dat ik er destijds nog niet klaar voor was. Hoe dan ook, de hoge stem van het glanzende beest verbaast me wel enigszins.

Zojuist de clip van 'The Spirit Behind the Circus Dream' gezien en beluisterd (met dank aan Lost Highway). Fraai, mooie spanning.

de naam 'Cindytalk' ken ik van het fraaie 'It'll End in Tears', maar ik heb destijds nooit de moeite genomen de band verder te ontdekken. Mss wel wat gemist.

Hoe is de rest van dit album? Veel van hetzelfde, of zit er een mooie spanningsboog in? LH kun jij wat meer over het album vertellen?

Circus Dream is misschien wel nog één van de 'lichtere' tracks op dit album. Ik deel Edwin's mening en heb ook geen referentiekader, dit valt echt met niets te vergelijken. Het is theatraal, de zanger klinkt als een getormenteerde ziel die het laatste oordeel uitspreekt. Duivelsmuziek, rituele gekte, daar blijf ik bij.
Composities ontbreken, macabere beats als een bang hart begeleiden Gordon Sharp (die ik eveneens ken van This Mortal Coil).
Ik weet niet of ik het album zou durven aanraden CD, ik meen te weten dat je niet houdt van theatrale muziek.

Hangt ervan af hoe het gebracht wordt. Dit album heeft ook een theatrale inslag, hoewel met sobere arrangementen, en is zeer beklemmend en soms zelfs beangstigend. Maar het spreekt me wel aan.

ik ga toch eens op zoek.

Zo ik ben het album nu voor een tweede keer aan het beluisteren. Het is wat vroeg om al te oordelen, maar het bevalt me redelijk goed. Mss wel ietwat te veel van hetzelfde, maar zeker intrigerend.

Zeer donkere soundscapes met onheilspellende zang van Gordon Sharp. Zeer theatraal, hetgeen mij meestal niet aanspreekt, maar op een of andere manier stoort het me hier niet zo erg. Ik kan eigenlijk niet aangeven waarom niet. Zit hem denk ik in de muzikale omlijsting van de zang die me tot nu toe wel kan boeien.

Door sommigen wordt van 'Pornography' van The Cure beweerd dat die plaat de ultieme soundtrack is voor een donkere trip naar de krochten van de (geestelijke) hel. Nou dit album maakt meer aanspraak op die titel. Porn is maar een zonnig plaatje vergeleken bij dit.

....als je dit hoort na je overlijden, dan weet je dat je op de verkeerde plek van het hiernamaals bent beland...

Dit album staat op mijn vinyl-wenslijst. A propos CD, door die laatste zin: "

....als je dit hoort na je overlijden, dan weet je dat je op de verkeerde plek van het hiernamaals bent beland..."

Heb je mij nu opgezadeld met de vraag hoe (als in formaat) men daar naar muziek luistert. Het wat daarvan heb ik wel een idee; alleen daar weer de vraag - waar men het meeste kans op wave zou maken: Heaven or ..... Las Vegas

Donkerder dan dit lijkt me onmogelijk. Ik vraag me af door welke andere bands deze mensen geïnspireerd zijn, ik vind weinig of geen referenties.

Nou probeer Scott Walker - The Drift (2006) maar eens. Ook zeer duister, maar dan met meer ingetogen zang en sobere arrangementen.

Nog duisterder is dit album; zangeres (bereik van 4 octaven) sends shivers down your spine. Ben ooit aan een album (vinyl) van haar begonnen, maar heb het weer teruggebracht - zelden zulke scary muziek meegemaakt. Niet draaien als je allene bent met weinig licht.

Dit Camouflage Heart klinkt inderdaad alsof je in de helse smidse bent beland - live zal dit zeker wel wat geweest zijn. Moet het nog eens op me in laten werken.

Ik heb hem vooralsnog op 4* gezet. Maar dat kan nog omlaag of omhoog. Ben er nog niet uit. In ieder geval zouden meer mensen dit eens moeten beluisteren. Moeten toch meer dan 5 stemmen voor te vinden zijn.

Kleertig, dit klinkt lekker obscuur en vet! De krochten van de hel.. ga deze eens proberen scoren

Het lijkt me niet dat deze band daardoor geïnspireerd is, aangezien dit reeds uit 84 stamt

Allmusic noemt als invloeden Cabaret Voltaire en Throbbing Gristle.

Ik ken dit verder ook niet, maar mijn interesse is wel gewekt.

Komt wel in de buurt van wat ik bij Entertainment - Gender al schreef.. inderdaad een soort kruising van Gristle (ik zou zelf Psychic TV zeggen), Virgin Prunes en beginnend werk van Swans e.a. Maar overduidelijk de avantgarde hoek van begin jaren 80. Leuk om zo laat weer eens wat onder ogen/oren te krijgen wat ik absoluut niet ken, beoordeling gaat zeker volgen!

@edit: en hoppa, de uploadmachine huft en puft weer in huize Orbit! Mooi systeem dat itunes

Dat heb ik ook nooit gezegd, beter lezen hè.

Ik had je deze dacht ik al eens eerder getipt. Zou zeker iets voor je kunnen zijn. Kruising van post-punk, vroege industrial/avant-garde en ambient. Bij vlagen echt angstaanjagend. 'Pornography' en ook andere verondersteld donkere wave-platen van begin jaren 80 zijn hier maar luchtige zomerse plaatjes bij. Maar die vergelijking gaat niet helemaal op natuurlijk; dit is genre overstijgend.

The Drift van Walker is een heel ander album dan dit. Maar wel met eenzelfde sfeer. Vandaar dat ik naar dat album verwees. En Mju deed op zijn beurt ook nog een duit in het zakje.

Nouja, verondersteld, verondersteld.. nou niet net doen alsof die platen luchtig songfestival materiaal bevatten Tuurlijk is Pornography ook een gitzwart werkje, maar inderdaad wel op een andere manier en weer met een geheel eigen sound en effect op de luisteraar. Het is geen kwestie van of of bij dit soort platen gelukkig

Ik heb deze nu 2 keer beluisterd en hij bevalt me enerzijds wel.. anderzijds is dit een geforceerd oefeninkje in theatraal artistiek offerschap van een clubje misantrophe doemvoorspellers. Tuurlijk vallen de voorbeelden die hiervoor genoemd worden daar ook onder, maar dit is wel een beetje zonder enig muzikaal inzicht of sterke songopbouw. Beetje zoals Bauhaus wel te werk ging. vergelijking Pornography gaat sowieso meteen mank, die plaat is véél beter geproduceerd en heeft solide songstructuren die de tand des tijds moeiteloos doorstaan.. dat is hier nogal het probleem. Zou dit eerder met de avantgarde der jaren 80 vergelijken, zoals Coil, Pink Dots, Gristle en Psychic TV.. waarvan een groot deel vooral in het moment van de tijd interessant was, maar daarna niet meer echt. Als tijdsdocument is het echter zeer interessant, en vormt het wel een soort puzzelstukje wat de puzzel afmaakt. Zoveel platen zoals deze had je nou ook weer niet toen. Ik wacht nog even met de cijfers, maar voldoende is het zeker, al is het maar voor the effort!

Na de 4e maal luisteren doe ik een voorzichtige 3,5*. Enkele prachtige sfeernummers, zoals Memories of Skin and Snow en The Ghost Never Smiles, Disintegrate.. daarnaast wat meer tribal-georienteerde korte nummers (duidelijk beinvloed door Siouxsie e.a.). Het beste nummer hier is met afstand Everybody Is Christ, wat me erg doet denken aan Clock DVA of Psychic TV en dat soort acts.. een mooie minimal industrial sound wat heerlijk wordt voortgestuwd. Qua duisterheid vind ik het erg meevallen eigenlijk, ze trachten het wel op te roepen, maar blijven vaak in gekunstelde pogingen steken. Qua minimale sfeer lijkt dit af en toe erg op The Idiot van Iggy Pop, een veel duisterder album. Andere referentie is overduidelijk ook Bauhaus, zou een nevenproject kunnen zijn met andere zanger.

Intrigerende plaat. Gek dat ik deze niet eerder heb gehoord. Of misschien wel, maar was de tijd nog niet rijp en kon ik er niks mee. De bandnaam kende ik wel en ik kan me ook herinneren dat het hele donkere muziek was. Wel een plaat om in mijn uppie af te spelen. Ik verwacht niet heel erg dat de rest van het gezin van deze muziek gecharmeerd zal zijn. Weliswaar zijn ze heel wat van me gewend, maar dit gaat toch een stapje verder. En kinderen laat je ook niet naar horror kijken dus ja. Het vinyl gaat direct op mijn verlanglijstje.

Het lijkt me ook wel interessant om te zien hoe de band zich verder heeft ontwikkeld.

Voor de geïnteresseerden hier een nummer van The Freeze (Schotland), voormalige band van zanger Gordon Sharp: Psychodalek Nightmares - The Freeze - YouTube

En hier een van de allereerste nummers van Cindytalk uit 1982: Cindytalk "Love comes in from nowhere" - YouTube

Gordon Sharp was een vriend van Liz Fraser en door de Peel sessies bij Ivo Watts geintroduceerd. Dit album kwam nog voor het This Mortal Coil album uit, maar door het eigenzinnige karakter van Sharp is de groep nooit bij 4AD ondergebracht.
Dit album heb ik nog op cassette staan, door de reissue door Midnight Music gelukkig weer verkrijgbaar.
Uiterst donker album, maar door de geweldige stem van Sharp wel genietbaar.

Uit een andere tijd, welhaast parallel universum. Met aandacht de comments gelezen. Stel je voor, verbazing alom hier überhaupt de naam van deze band te vinden, laat staan diverse meningen dat aangaande.
Deze was ook mijn begin, zeg maar kennismaking. Of course mede door It'll end in tears ja, This Mortal Coil. Vervolgens kwamen de andere releases, zeker hun magistrale tweede, In This World. Een heuse 2lp, de eerste meer noisy, de tweede meer abstract ambient. Maar waarlijk prachtig. Donker ja, veel meer duisternis krijg je niet, heel eerlijk. Pracht plaat om bezoek wat maar blijft hangen de deur uit te krijgen. Volg de band al sedert Camouflage Heart, een keer live gezien en jarenlang een, destijds dan, schrijfcontact met Gordon Cindy Sharp. Zelfs backstage daar, de invitatie stond ja nog.

Geen idee, kijkende naar de jaren der reacties, of dit nu nog gelezen gaat worden, hopelijk wel. Roll the dice dan maar. Aanrader voor mensen die en open-minded zijn en gaarne afwijken van normale muzikale paden.

Inmiddels staat hier dan ook een vrij complete Cindytalk collectie. En staat ie ook regelmatig op. Prachtig. Machtig. Donker. Abstract. Koud. Om maar wat termen er tegenaan te gooien.

Diamanda Galás, me dunkt. En er zijn er vast meer.

On topic: het moet wel klikken natuurlijk, en dat doet het na twee nummers nog niet echt.

Moet zeker een connectie zijn, met dit soort van muzikale erupties weet je dat vaak al na 1 of 2 nummers, zeker. Bij mij, destijds ergens begin 90, was dat er dus wel. Maar heel eerlijk, niet voor tere oortjes, neen.

Diamanda Galás, ook creepy en duister maar toch in essentie quite different ja. Maar ook ik weet, een mening is slechts een mening, nietwaar!

Tere oortjes is het probleem niet. Wat wel, daar kan ik de vinger moeilijker op leggen

En voor Diamanda was daar nog Meredith Monk,maar dan kan je ook een connectie gaan maken met vele oorspronkelijke zangtechnieken van allerlei inheemse volkeren. Idd lijkt dit niet 1 op 1 op Diamanda, da's wel waar.

Door mijn inzending van It's Luxury aan de (Post)punk - New Wave Meter, weer eens dit album helemaal beluisterd vannacht. Goeie genade (raak citaat van dix), wat een luistertrip. Ken weinig albums, die zo'n aanslag op de gemoedstoestand doen als dit album. Bij voorkeur draaien in de nacht en en zeker met mate doseren....
Meesterlijk album!
Tip voor EvilDrSmith.

Maar wel met een mooie fles (of twee) binnen grijpafstand…