Mercury Rev - Born Horses (2024)

Twee nieuwe bandleden, en een teleurstellende nieuwe single:

Patterns

Tweede single is ook niet veel soeps helaas:

Ancient Love

Beide nieuwe singles bevallen goed. Vertrouwd en toch net weer anders. Betoverend.

Kijk, dit is al een stuk beter:

A Bird of No Address

Mood Swings is een vrij opvallende opener die ook even duurt. Beetje jazz, beetje mysterieus gebabbel, maar ergens weet ik niet goed wat ik er van moet vinden.

En het zweverige jazzy toontje gaat vervolgens voort op Ancient Love.

Een toontje dat blijft. Jazzy, rustig, praat-zang en zweverig. Ik vind het een beetje pretentieus allemaal, wat kitscherig zelfs. Nu is dat iets wat wel vaker opduikt bij Mercury Rev, maar dit album mist iets. Scherpe randjes? Spanning? Ik kan het nog niet duiden. Wat ik wel weet is dat dit het niet helemaal is voor mij: het werkt op mijn zenuwen na verloop van tijd.

Zo hee, ik zie jou niet vaak lage cijfers uitdelen. Jammer dat ie niet bevalt. Zoals jij het omschrijft, gaat het mij ook niet aanspreken. Maar ik ga hem toch ff checken wel weer. Misschien dus tegen beter weten in.

Vind Born Horses als geheel toch wel een verrassende plaat. De band leek op het vorige album The Light in You wat te veel terug te grijpen op het verleden (en dan bedoel ik met name het fraaie All is Dream), maar klonk zoekende, speurend naar een nieuwe muse. Jonathan Donahue heeft die gevonden, z'n nieuwe vriendin zit nu zelfs in de band en speelt keyboards.

Het heeft geresulteerd in een soort van jazzy new age spoken word poetry, Donahue zingt nauwelijks. Het is dromerig, uitgesponnen, wijds, bij mij roept het vooral het gevoel van de rap naderende herfst op. Vallende bladeren in vele kleuren, spinnenwebben, frisse ochtenden en avonden, licht in het donker, maar bovenal: avontuur en vrijheid.

De band toont met dit album in ieder geval aan lef te hebben en te doen waar ze zelf zin in hebben. En dat pakt goed uit. De nummers die ik los, als voorlopers, maar niks vond, passen nu perfect in het volledige kader. Het is een plaat die als geheel beluisterd dient te worden, en mij wel degelijk raakt.

Ik verwacht dat dat alleen nog sterker gaat worden wanneer de LP arriveert en opgezet kan worden, maar zie ook in dat er een pak mensen zullen zijn die dit helemaal niks vinden, het is geen Deserter's Songs, maar wel typisch Mercury Rev, die herboren klinken en aan een nieuwe reis begonnen zijn.

Klopt, maar Mercury Rev is wel de moeite waard te beluisteren. Dit is het gewoon niet voor mij. Beetje pretentieus geneuzel in mijn oren. Kan gebeuren. Ik vind de laatste Jonsí ook niet geweldig (terwijl ik toch wel een groot liefhebber ben). Doe maar een goed jazz album dan

Smaken verschillen, voor mij ook te pretentieus. Na 3 nummers weet ik het wel.

Mercury Rev - Born Horses | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Met dit weer, is 't lekker schuilen onder de parapluie van een ander: "pretentieus" en dat na 3 nrs; hoeveel albums/tracks van Mercury REb heb je ooit beluisterd?

Potverjoppie: "pretentieus" - alsof de andere albums van Mercury Rev niet door een dergelijke kwalificatie kunnen worden gekenmerkt. Me dunkt dat juist het relatief hoge "pathos-gehalte" wel aansluiting zou vinden bij jouw behoefte(n).

Toegegeven, de iets andere instrumentatie (koperblazers bijv) maakt dat je wel even moet wennen, maar verder. Oja, dit was na de eerste beluistering dus nog even geen becijfering. Overigens doorstond dit album de toets der wederhelft, en overtrof het by far de laatste Richard Hawley.

Zo dadelijk gaat het fileermes langs de laatste Jon Hopkins - ik vrees ....

Dit is verre van het soort pathos dat ik kan waarderen. Dan zoek ik het liever bij ouder werk van Mercury Rev. Ik zet The Dark Is Rising wel even op.

Stond de wederhelft soms in de lift

Dit heeft serieuze Jan van Veen vibes. Ik zie mogelijkheden

Ik volg Mercury Rev al lang. Vaak vid ik een helke cd wel wat veel van het goede. Ik heb nu een klein uurtje naar deze zitten luisteren. Ik ben er wel positief over. Hun eigen sfeertje en stijl maar toch wel weer anders dan het meer dromerige in het verleden. Mooie aanwinst

Helemaal mee eens. Prachtige, stemmige herfstplaat.

Mooie plaat idd, een hoog No-man/Tim Bowness gehalte.

Ik schrik toch wel (nou ja, relatief dan) van t lage gemiddelde. Dat komt ook wel door een vast met veel plezier gegeven 0,5 (van een user die een
Gemiddelde heeft van 4,97...) maar toch.

Heel mooie plaat

In 2018 hebben de heren onder de naam Harmony & Rockets deze geweldige instrumentale plaat gemaakt :

Lachesis/Clotho/Atropos - Harmony Rockets, Pet... | AllMusic

Plaat waar je nooit bij komt zonder de historie van Mercury Rev. De band is als het leven, doldriest uitleven op van alles en nog wat tot rustiger nu. Wel mooie bezetting en arrangementen met vleugjes ‘zang’ uit oudere tijden. Ze willen nog een boodschap kwijt.
Het is meer klassiek poetischer dan het rauwe, onvoorspelbare van het begin. Uiteindelijk een groep mensen met passie die open staan voor ontwikkeling maar daarin zelf hun weg kiezen. Net als vrienden kun je de band daardoor verliezen omdat je zelf een andere ontwikkeling doormaakt.
Ik vind t wel knap maar het is niet wereldschokkend. Dat hoeft ook niet.. wie is dat hier wel
Geniet ervan zou ik zeggen maar af en toe schakel ik even terug naar ‘Frittering’ op vol volume haha