Poles Apart schreef:
De invloeden liggen er wel heel dik bovenop en een eigen smoel ontbreekt. Mij doet dit dan ook helemaal niets. Het is net als bij een band als the Lemon Twigs, die uit eind jaren '60/begin jaren '70 putten, ik heb het allemaal al vaker en veel beter gehoord. Naar het eind toe gaat het me zelfs tegenstaan. Om dan toch met iets positiefs te komen: de hoesfoto is inderdaad erg mooi.
Potverjoppens -
a harsh judgment, maar sta me toe een nuancering voor te leggen: nostalgie - denk aan David Sylvian's Nostalgia - is een krachtige, behulpzame emotie. Denk aan de populariteit van het laatste Cure-album; in mijn beleving is daar zeker sprake van al dan niet vervangende (jaren '80 wel/niet meegemaakt) nostalgie.
Welnu je stipt het zelf ook aan bij dit album - ik heb het inmiddels aangeschaft, om meerdere (nostalgische) redenen, de sound, maar ook ook de herkomst (band uit de stad waar ik heb gepuberd), steun verlenen.
Laat een vijftigplusser de eerste maten van Disorder horen en zie hoe de tijdsmachine van Scotty iemand terugjast (kijk ook naar de gelaatsuitdrukking).
Those were the days my friend, met de nadruk op "were". Als een van de medicijnmannen van deze stam, weet je dat ook een onorthodoxe aanpak tot genezing kan leiden. Welllicht is (vervangende) nostalgie wel dé kuur voor repetitieve Weltschmerz?