The Cure - Songs of a Lost World (2024)

Van jongs af aan houd ik van hardrock en metal. Volgens mijn lieftallige vrouw 'herrie' die enkel over dood en verderf gaat ("dat kan nooit iets positiefs opleveren?"). Even los van de vraag op basis van welke feiten deze mening is gebaseerd, kan ik enkel zeggen: juist hardrock en metal geven mij positieve energie én de wil om te leven.

Wat dat betreft is bijvoorbeeld dit album The Cure een veel groter 'gevaar'. Maar wat een mooie plaat is dit! Eigenlijk zet ik nooit een CD op repeat, maar deze CD kan ik blijven draaien. Ik kan er mijzelf volledig in verdrinken, net als destijds bij 'Disintegration'. Geweldig ook hoe de tijd wordt genomen om een nummer op te bouwen, voordat Robert Smith (nog steeds top!) begint te zingen. Doe mij maar 100 keer liever een willekeurig nummer van deze plaat (ook Drone:Nodrone), dan een niemandalletje als 'Friday I'm in love'.

Na een half jaar weer eens gedraaid om te kijken of mijn eerdere (januari) teleurstelling toch wat bijgesteld kan worden, maar nee hoor, na drie nummers ben ik er alweer klaar mee en zit ik weer nummers te skippen. Gewoon niet aan mij besteed dit Cure album, dit is daarmee ook het eerste Cure album wat ik niet in de kast heb staan en dat gaat ook niet veranderen.

Zojuist het album na maanden weer gedraaid: de melancholie... Zo mooi. Kennelijk wordt dat niet door een ieder gevoeld.

Van al mijn jeugdhelden lukt het enkel The Cure om na zoveel jaar zo sterk toe te slaan. Net zo sterk als Disintegration? Nee, dat niet. Een andere plaat in een andere tijd, maar Songs of a Lost World is de plaat die je niet meer verwacht. Een droom die vrij onverwachts toch nog uitkomt.

Ik heb hem ook vanaf het begin in huis en hem laten bezinken. Niet al teveel gedraaid,maar als hij dan op stond wel van genoten.Voor mij blijft Disintegration de plaat van The Cure.Ook waarschijnlijk omdat dat album op de juiste tijd in mijn leven verscheen. Nu al 50 plusser ,met oudere oren luisterend ,naar dit album beleef ik het allemaal anders. Neemt niet weg dat dit een meer dan uitstekend album is van de mannen , waar de tijd die gaat volgen doorslaggevend gaat zijn of het ook een stempel gaat drukken bij mij als eerder genoemd album.4 sterren voor nu.

Bijna 50 en heel blij dat albums nog steeds keihard binnen kunnen komen. Ook van acts die hun sporen al over verschillende decennia hebben verdiend.

Ah, makker Deric! Mooi verwoord. Ik heb hem een keertje back to back met Disintegration gedraaid, moet ik nooit meer doen Maar zo nu en dan prik ik deze er even in en het zijn echt mooie nummers, earcandy. Inderdaad niet verwacht na zoveel tijd.

Het geeft energie, afleiding, begeestering, zet je hart in vuur en vlam. Dat heb ik ook bij de album ja. Niet bij metal overigens

Bijna niet te geloven dat dit album nog iets beter is dan de twee Cure albums die ik in 1981 en 1982 kocht (Faith en Pornography). Maar ik hou dan ook van sombere en melancholische muziek.
Uitschieter: Endsong. En wat een tekst, ha ha, dat je zoiets schrijft over je leven.....

pas alles gedraaid van the Cure, nou dan komt dit album nog niet eens in mijn top tien van the Cure...Gelukkig hebben ze veel en veel beter werk afgeleverd

Ik ben benieuwd.

Beter dan Pornography?! Oh jee, maar dat mag jij vinden natuurlijk.

Deze scoort bij mij ook hoger

Deze is voor mij halfje lager dan Faith en Pornography.

En wat betreft nieuw werk en piekhaar die dat aankondigd, wordt het vast volgend jaar zaterdag

Ik ga hem komend weekend nog eens in de herdraai doen.

Foei! Maar dat mag jij vinden natuurlijk

De afsluiter Endsong maakt dat ik het album uiteindelijk toch met een halfje verhoog.

En dan zijn we bij het (voorlopig?) laatste album van The Cure.
Het was heel lang stil na hun vorige studioalbum, en dat mocht ook wel want enige schaamte was op zijn plaats, maar zo ongeveer een kleine tien jaar geleden kwamen dan de geluiden dat er aan een nieuw album gewerkt werd. Uiteindelijk bleek dat nog jaren en jaren en jaren in beslag te nemen, maar eind 2024 was er dan eindelijk Songs of a Lost World.
Voor velen was het niet heel verrassend meer, want er was al redelijk wat van live gespeeld geworden, en zoveel liedjes staan er verder niet op. Ik, iemand die toch niet heel actief altijd naar het nieuwste op zoek is, kende zelfs al zeker drie van de acht liedjes.
Ze bevielen me gelukkig wel.

Weer een album dat een geheel vormt, een overkoepelende sfeer uitademt (al valt wat mij betreft Drone:Nodrone er wat buiten (zeker geen minder liedje overigens)).

Op dit album hoor je echt dat The Cure oud is geworden, en dat zingt Robert natuurlijk, maar je hóórt het ook. Kan niet precies zeggen waarin dat zit. Niet alleen in de teksten, maar misschien in de intense melancholie, sterker dan ooit tevoren, die in de muziek zit.
Op Bloodflowers was het nog melancholie van veertigers. Speelse melancholie. Hier is het een keihard dichtgeslagen deur naar voorbije tijden.
Waar je op vroege albums nog wel het idee had dat Robert alleen zong over de dood, verlies enzo, merk je nu dat hij zingt over de *ervaring* van de dood, verlies enzo. Het is geen jeugdige/middelbare flirt meer, het is realiteit. Robert is oud geworden, The Cure is oud geworden.
En wij, liefhebbers van het eerste, of zoals in mijn geval tweede, uur, zijn samen met ze oud geworden.
It's all gone.

Er schijnt nog een album in de pijplijn te zitten. We zien wel of dat ooit nog komt. Het mag van mij, het hoeft niet meer. Dit album is een waardige afsluiter van hun oeuvre.

Hoe oud is dit album nu ? Twee jaar ? Ik zag de afgelopen jaren wel dat er regelmatig gepost werd bij dit album maar ik had echt zo geen zin om dit album te gaan beluisteren. Ik bedoel: The Cure.. Die tijd is toch al lang gepasseerd ? Kom op, begin jaren 80 werk. Ik heb zelf ook nog zo'n kapsel gehad als puber en heb als een new waver staan te dansen in een Middelburgse jaren 80 club. Iets vaags, iets te interessant niets doenend en dan een soort chago uitstraling hebben als Robert Smith en Lol Tolhurst. Iedereen om je heen op de dansvloer en op school (daar meer een klein clupje) was getoupeerd. Gewoon, beetje 16 jaar enzo..

Maar die puberteit is best wel een belangrijke periode van ontdekking en dus beleefden we allemaal onze eerste liefdes, diepere vriendschappen, het loslaten van je ouders, roken, drugs, drinken. En ergens was die zo diep trieste stem van Smith voor mij ook een soort iconisch herkenbaar iets van die tijd. Een symbolische klank, geluid. Een stem die, als ik die hoor, mij ergens in een soort onzekere fase terug brengt.

En daar had ik de afgelopen jaren geen zin in. Kutband. Ik ben nu toch 59 ? Geen puberende ziel meer die nog thuis woont bij zijn ouders, soms diep verlegen tegenover meisjes is, twee biertjes drinkt op een hele avond in de danstent omdat hij maar 5 gulden heeft, een baantje heeft bij de melkboer op zaterdag, soms uren alleen maar op zijn bed naar muziek ligt te luisteren en helemaal wegfantaseert als hij In de Ban van de Ring leest, op zondag niet mee wil naar de kerk en bij God niet weet wat hij later wil gaan worden...

Maar wel volledig vrij van verantwoording, financiële lasten, een vaste baan, huwelijkse voorwaarden en gedane beloftes, vader-zoons binding en zorg, mantelzorger van zijn moeder en groeiende lichamelijke klachten. Ik ben 59 jaar oud en geen 16 jaar jong meer.. En The Cure hoort allang dood te zijn, stilgevallen en begraven in het 'Grote Muzikale Graf van Ooit eens Grote Bands' die steeds voller wordt gevuld.

En dan sta ik vanavond in de keuken mijn spullen voor morgen klaar te maken zodat ik, als ik wakker word, meteen mijn koffie aan kan zetten en drinken, de kwark uit de koelkast kan pakken en opeten, fruitsalade klaargemaakt om mee te nemen en een magnesium pil om in te nemen. Ik maak alles klaar terwijl ik een playlist opzet van Spotify.

En ik hoor opeens een stem, die stem van die tijd, als een geest uit het verleden, die prachtig mijn oren binnen komt en rechtstreeks verder stromend mijn ziel vult en zingt...

And it all stops
We were always sure that we would never change
And it all stops
We were always sure that we would stay the same
But it all stops
And we close our eyes to sleep
To dream a boy and girl
Who dream the world is nothing but a dream

Where did it go?

En ik blijf nu het eerste nummer van het album maar herhalen, herhalen en herhalen... Wat is dat een gruwelijk mooi nummer. En niet dat ik plotseling weer 16 ben. Nee, ik ben gewoon 59. Mezelf. Maar misschien moet ik weer eens die vrijheid van vroeger gaan beleven. 'Waar is het gebleven ?'.

Ik ben blijkbaar zoekende.. En wat kan het leven soms toch mooi zijn.

Nou dat dus...prachtig verwoord

Ik waardeer de stukjes van meneer altijd bovengemiddeld, maar deze is wel heel fijn. De vraag is nu, blijft het bij dit eerste nummer van het album, of gaat de rest ook nog volgen?

Er zijn vaste dingen in het leven en dat hoort zo:
- Guided by Voices brengt een album uit.
- de zon gaat hier vanavond onder en komt morgen weer op.
- Raymond Mens is vandaag op tv.
- Meneer heeft een bloedhekel aan The Cure.
Zonder deze vastigheden heeft ons bestaan geen zin.

Dus meneer ontsnap aan deze midlifecrisis en ga gewoon door met jouw leven ( blijf vooral die magnesium pil slikken).

Ik weet niet wie dat is. Heeft mijn leven nu geen zin?

Heel veel zin zelfs.

Heb even opgezocht wie het is, en nu weet ik dus niet waarom een Amerika-deskundige in een voetbalprogramma zit. Het houdt niet op, niet vanzelf.