The Cure - Songs of a Lost World (2024)

Van jongs af aan houd ik van hardrock en metal. Volgens mijn lieftallige vrouw 'herrie' die enkel over dood en verderf gaat ("dat kan nooit iets positiefs opleveren?"). Even los van de vraag op basis van welke feiten deze mening is gebaseerd, kan ik enkel zeggen: juist hardrock en metal geven mij positieve energie én de wil om te leven.

Wat dat betreft is bijvoorbeeld dit album The Cure een veel groter 'gevaar'. Maar wat een mooie plaat is dit! Eigenlijk zet ik nooit een CD op repeat, maar deze CD kan ik blijven draaien. Ik kan er mijzelf volledig in verdrinken, net als destijds bij 'Disintegration'. Geweldig ook hoe de tijd wordt genomen om een nummer op te bouwen, voordat Robert Smith (nog steeds top!) begint te zingen. Doe mij maar 100 keer liever een willekeurig nummer van deze plaat (ook Drone:Nodrone), dan een niemandalletje als 'Friday I'm in love'.

Na een half jaar weer eens gedraaid om te kijken of mijn eerdere (januari) teleurstelling toch wat bijgesteld kan worden, maar nee hoor, na drie nummers ben ik er alweer klaar mee en zit ik weer nummers te skippen. Gewoon niet aan mij besteed dit Cure album, dit is daarmee ook het eerste Cure album wat ik niet in de kast heb staan en dat gaat ook niet veranderen.

Zojuist het album na maanden weer gedraaid: de melancholie... Zo mooi. Kennelijk wordt dat niet door een ieder gevoeld.

Van al mijn jeugdhelden lukt het enkel The Cure om na zoveel jaar zo sterk toe te slaan. Net zo sterk als Disintegration? Nee, dat niet. Een andere plaat in een andere tijd, maar Songs of a Lost World is de plaat die je niet meer verwacht. Een droom die vrij onverwachts toch nog uitkomt.

Ik heb hem ook vanaf het begin in huis en hem laten bezinken. Niet al teveel gedraaid,maar als hij dan op stond wel van genoten.Voor mij blijft Disintegration de plaat van The Cure.Ook waarschijnlijk omdat dat album op de juiste tijd in mijn leven verscheen. Nu al 50 plusser ,met oudere oren luisterend ,naar dit album beleef ik het allemaal anders. Neemt niet weg dat dit een meer dan uitstekend album is van de mannen , waar de tijd die gaat volgen doorslaggevend gaat zijn of het ook een stempel gaat drukken bij mij als eerder genoemd album.4 sterren voor nu.

Bijna 50 en heel blij dat albums nog steeds keihard binnen kunnen komen. Ook van acts die hun sporen al over verschillende decennia hebben verdiend.

Ah, makker Deric! Mooi verwoord. Ik heb hem een keertje back to back met Disintegration gedraaid, moet ik nooit meer doen Maar zo nu en dan prik ik deze er even in en het zijn echt mooie nummers, earcandy. Inderdaad niet verwacht na zoveel tijd.

Het geeft energie, afleiding, begeestering, zet je hart in vuur en vlam. Dat heb ik ook bij de album ja. Niet bij metal overigens

Bijna niet te geloven dat dit album nog iets beter is dan de twee Cure albums die ik in 1981 en 1982 kocht (Faith en Pornography). Maar ik hou dan ook van sombere en melancholische muziek.
Uitschieter: Endsong. En wat een tekst, ha ha, dat je zoiets schrijft over je leven.....

pas alles gedraaid van the Cure, nou dan komt dit album nog niet eens in mijn top tien van the Cure...Gelukkig hebben ze veel en veel beter werk afgeleverd

Ik ben benieuwd.

Beter dan Pornography?! Oh jee, maar dat mag jij vinden natuurlijk.

Deze scoort bij mij ook hoger

Deze is voor mij halfje lager dan Faith en Pornography.

En wat betreft nieuw werk en piekhaar die dat aankondigd, wordt het vast volgend jaar zaterdag

Ik ga hem komend weekend nog eens in de herdraai doen.

Foei! Maar dat mag jij vinden natuurlijk

De afsluiter Endsong maakt dat ik het album uiteindelijk toch met een halfje verhoog.

En dan zijn we bij het (voorlopig?) laatste album van The Cure.
Het was heel lang stil na hun vorige studioalbum, en dat mocht ook wel want enige schaamte was op zijn plaats, maar zo ongeveer een kleine tien jaar geleden kwamen dan de geluiden dat er aan een nieuw album gewerkt werd. Uiteindelijk bleek dat nog jaren en jaren en jaren in beslag te nemen, maar eind 2024 was er dan eindelijk Songs of a Lost World.
Voor velen was het niet heel verrassend meer, want er was al redelijk wat van live gespeeld geworden, en zoveel liedjes staan er verder niet op. Ik, iemand die toch niet heel actief altijd naar het nieuwste op zoek is, kende zelfs al zeker drie van de acht liedjes.
Ze bevielen me gelukkig wel.

Weer een album dat een geheel vormt, een overkoepelende sfeer uitademt (al valt wat mij betreft Drone:Nodrone er wat buiten (zeker geen minder liedje overigens)).

Op dit album hoor je echt dat The Cure oud is geworden, en dat zingt Robert natuurlijk, maar je hóórt het ook. Kan niet precies zeggen waarin dat zit. Niet alleen in de teksten, maar misschien in de intense melancholie, sterker dan ooit tevoren, die in de muziek zit.
Op Bloodflowers was het nog melancholie van veertigers. Speelse melancholie. Hier is het een keihard dichtgeslagen deur naar voorbije tijden.
Waar je op vroege albums nog wel het idee had dat Robert alleen zong over de dood, verlies enzo, merk je nu dat hij zingt over de *ervaring* van de dood, verlies enzo. Het is geen jeugdige/middelbare flirt meer, het is realiteit. Robert is oud geworden, The Cure is oud geworden.
En wij, liefhebbers van het eerste, of zoals in mijn geval tweede, uur, zijn samen met ze oud geworden.
It's all gone.

Er schijnt nog een album in de pijplijn te zitten. We zien wel of dat ooit nog komt. Het mag van mij, het hoeft niet meer. Dit album is een waardige afsluiter van hun oeuvre.