The London Symphony Orchestra - Tommy (1972)

Teacher, wat geweldig dat je de moeite hebt genomen om deze op MusicMeter te zetten, want ik begon me eigenlijk al af te vragen of deze überhaupt nog bij iemand in de kast staat. Ja dus, en in jouw geval zelfs in drie verschillende versies. Toen ik indertijd de elpees waarvan ik dacht dat ze voorlopig niet op CD zouden verschijnen zelf ging digitaliseren, heb ik dat bij deze Tommy achterwege gelaten omdat ik dacht dat ik die toch wel snel op CD zou zien, maar uiteindelijk heeft het toch nog even geduurd voordat ik hem tegenkwam.
        Als ik mezelf mag citeren, uit mijn bericht bij de oorspronkelijke Tommy, dus van The Who: "Mijn probleem met Tommy is dat ik deze oorspronkelijke plaat pas leerde kennen ná Lou Reizners orkestrale versie op de dubbelelpee met het London Symphony Orchestra […] En dàt project is in muzikaal opzicht net wat uitgesprokener: melodieën worden iets verder doorgetrokken, zanglijnen worden zwaarder aangezet, arrangementen zijn voller en suggesties worden accenten. Dus toen ik jaren later voor het eerst de versie van de Who hoorde vond ik die in eerste instantie vooral droog, kaal, onuitgewerkt, bijna schetsmatig. Inmiddels heb ik hem wel zó vaak gedraaid dat die beperkte aanpak me niet meer stoort en dat ik de directe en strakke benadering van de Who juist steeds meer ben gaan waarderen."
        Nu ik Lou Reizners versie weer draai kan ik daar nog steeds heel enthousiast over worden. De aanwezigheid van een orkest verhindert gelukkig niet dat sommige arrangementen nog steeds stevig overkomen, Reizner heeft de crème de la crème van gastzangers opgetrommeld (inclusief mijn favoriet Steve Winwood, maar ook minder voor de hand liggende namen als de Amerikaanse Richie Havens), Roger Daltrey heeft na jaren van toeren (met Tommy) inmiddels zijn klassieke brulstem ontwikkeld die hem op bijvoorbeeld Who's next zo goed van pas zou komen, de Underture is wat korter dan de taaie 10 minuten van de Who, en sommige orkestrale versies prefereer ik nog steeds boven de originelen, bijvoorbeeld Amazing journey (mooi voorbeeld van zo'n "uitgesprokener" arrangement) en Cousin Kevin (dat zo mogelijk nog perverser klinkt door het ziekelijke arrangement en door het "persen" van Entwistle). Eigenlijk vind ik alleen het koor op Pinball wizard een beetje misplaatst, maar verder vind ik dit een zeer geslaagd project met vooral (net als bij de Who) een ijzersterke eerste kant (of kwart) en een matige vierde. En ik heb me altijd afgevraagd of Sandy Denny het nou ècht de moeite waard heeft gevonden om helemaal naar de studio te komen om met haar hemelse stem twéé (ook nog eens identieke) tekstregeltjes in te zingen.
        Overigens heb ik toevallig gemerkt dat er hiervan meerdere versies op CD rouleren, inclusief een Japanse en een "onofficiële" (uh huh) Russische uitgave; ikzelf heb een CD uit 2015, nog steeds op Ode Records, "Manufactured and Distributed by The Orchard", met prima geluid en een keurige reproductie van het oorspronkelijke boekwerk bij de vinyluitgave (maar uiteraard op 12x12-formaat gereproduceerd).