Citizen Band - Citizen Band (1978)

Op reis door new wave in 1978 kom ik vanaf de Londense pubrockers Dr. Feelgood bij het Nieuw-Zeelandse Citizen Band. Die naam was mij totaal onbekend, tot ik 3 jaar geleden van een vriend de opdracht kreeg een lijst met 10 liedjes van artiesten uit dit land te maken. Hij kwam met deze naam aanzetten, "de eerste newwavegroep van Nieuw Zeeland".

In 1978 was internet nog ver weg en trends verspreidden zich nog niet zo snel, al was er met radio, tv en vliegreizen natuurlijk al veel veranderd. In Auckland besluiten twee leden van artrockgroep Split Enz die groep te verlaten en twee ex-leden van glamrockers Space Waltz. De vier jonge maar ervaren muzikanten noemen zich Citizen Band: muziek voor de gewone man/vrouw.

De muziek op het titelloze debuut vervult een scharnierfunctie. Enerzijds classic pop/rock waarin het knusse geluid van de eerste helft van de jaren '70 klinkt. Anderzijds hoor je op kant 1 wel degelijk dat in buurland Australië een groep als The Saints actief was, resulterend in pittige new wave. Dat laatste vooral op kant 1.

Na de onstuimige ouverture Good Morning Citizen met de introductiezin "Good morning citizen, good morning man on the street. We got this band that we like you to meet" volgt toegankelijke symfonische rock in The Ladder Song. De vier kunnen spelen, zoveel is meteen duidelijk.
Dan volgen het uptempo en vrolijke Office Come Alive, gevolgd door punk in Dig that Tax met een grappige tekst en stevige gitaarrock in I Feel Good. Kant 1 sluit af met de derde stijl van deze plaatkant: op Blue Lagoon vliegen we naar een tropisch eiland, op muziek gezet op eerst blues en nadat de piloot heeft gesproken, volgt jazz. Humoristisch is het zeker, maar wat moet je met drie tot vier muziekstijlen op één plaatkant?

Kant 2 opent met zeer romantische akoestische pop in Julia, gevolgd door vrolijke poprock in My Pohutakawa. Heroe's Roll en Out in the World zijn twee nummers aan elkaar verbonden. Hier klinken invloeden van westcoastpop, helemaal in warme jaren '70-pop. Liefhebbers van Al Stewart bijvoorbeeld kunnen hier ook wel wat mee.
In Counting the Regiments wordt na marspercussie een vlot gitaarnummer neergezet met meerstemmige zang. Tex Goes to the Tinema sluit de plaat dan weer af met meer van die zangpartijen en lichte proginvloeden.

Met de oren van 2024 hoor je een allegaartje aan stijlen. Tegelijkertijd is dit voor die periode een volstrekt logische samenvatting van rockmuziek, zoals Ultravox! dat op hun debuut van het jaar ervoor deed. Al is de Citizen Band zoetgevooisder, meer melodieus en harmonieus. Verschenen in september 1978, haalde het #27 in de nationale albumlijst; zie hier de gehele Nieuw-Zeelandse albumlijst van die week.
De groep kwam in contact met de Britse scene en de volgende elpee zou nog beter verkopen, maar alleen dit debuut staat op mijn streamingdienst. Hier en daar meer over Citizen Band.

Ik reis verder door de new wave van '78. Van Auckland naar Eindhoven: de tweede van The Flyin' Spiderz.

Momenteel draait in de filmhuizen Head South (hier een recensie) die zich afspeelt in de Nieuw-Zeelandse newwavescene van 1979. Die wil ik wel gaan zien, is het niet deze weken dan later via streaming. Sluit waarschijnlijk goed aan op dit album van Citizen Band, al kwamen die uit Auckland en speelt de film zich af in Christchurch.