Pure Reason Revolution - Coming Up to Consciousness (2024)

Deze britse progressieve rockband blijft verrassen, al pakt het ditmaal helaas wat minder spectaculair uit dan gehoopt. Het songmateriaal, hoewel mooi en sfeervol met vooral prachtige zangpartijen, is erg ingetogen en het album kabbelt maar een beetje voort, zonder echte noemenswaardige hoogtepunten. De klasse druipt er aan alle kanten vanaf en productioneel klinkt het allemaal bijzonder verzorgd, maar ik mis dynamiek en gitaarriffs.

Enkele jaren geleden werd ik aangenaam verrast door het album Eupnea van Pure Reason Revolution. Heavy en toch melodieus, progressief maar toch toegankelijk. Zoiets dus. De opvolger, Above Cirrus, deed me niet zoveel. Het album Coming Up to Consciusness des te meer, ik vind ‘m zelfs nog beter dan Eupnea. Heavy uitspattingen zijn er nog altijd, maar minder dominant. De composities en melodieën zijn ijzersterk, en dan heb je mij wel te pakken.

Door een notificatie van Spotify (soms irritant, soms toch ook wel handig) werd ik gewezen op het optreden van Pure Reason Revolution op 3 oktober in Hoofddorp, samen met de Nederlandse band Lesoir. Met hoge verwachtingen reisde ik af naar Hoofddorp. Té hoge verwachtingen, zo bleek. De vier muzikanten van PRR stonden er een beetje verloren bij op het veel te grote podium. Eén van hen was bovendien een invaller, geleend van Lesoir. (die zich overigens uitstekend van zijn taak kweet.) Leadzanger/ gitarist Jon Courtney is geen overtuigende frontman en/of zanger; zijn pogingen om het (weinige) aanwezige publiek tot meezingen te bewegen waren bijna genant. Maar grootste spelbreker was de geluidsman. Ongelofelijk hoe de subtiliteiten in de composities (en dat zijn er nogal wat) volledig om zeep werden geholpen in de veel te harde geluidsbrij. Met name de uit de synth afkomstige bas viel in negatieve zin op.

Gisteren Coming up to Conscousness nog maar ‘ns geluisterd. Ondanks het teleurstellende live-optreden blijft het album gelukkig fier overeind.