Al Stewart & The Empty Pockets - Live (2024)

Al Stewart gaat weer elektrisch. Deze liveplaat is opgenomen met de Amerikaanse band The Empty Pockets (die ik verder niet ken). De tracklist ziet er veelbelovend uit, met (zo te zien) wat aankondigingen en verhalen die bij de songs horen. Handig dat dat losse tracks zijn, want dan kun je zo ook skippen, als je er geen behoefte aan hebt.

Ben een grote fan van Al Stewart. Maar (in het algemeen) minder fan van live-albums.

Ik merk desondanks dat ik hier toch wel nieuwsgierig naar ben. Afijn, afwachten maar.

Al Stewart is exact 5 dagen later geboren dan Van Morrison. De eerste in Glasgow, de ander in Belfast. Ik ben van beide een grote fan. En het toeval wil dat Al 7 dagen na Van een live-album heeft uitgebracht.
Ik verwachtte van beiden niet veel, maar het album van Van heeft mij enorm verrast.

Inmiddels heb ik Al's album ook een paar keer beluisterd.Dit album kent een interessante setlist. Met zijn begeleidingsband treedt hij al 8 jaar op. Dat is te horen, want het is best een goede band. Het enige nadeel is het geluid van de drums: dat klinkt een beetje 'droog' en is (naar mijn smaak) wat teveel op de voorgrond gemixt. Maar voor de rest: prima band.

De verschillende aankondigingen bij de songs zijn niet hinderlijk, en soms zelfs grappig. Zoals de anekdote dat de jonge Al gitaarlessen kreeg van Robert Fripp, en hoe die daar 40 jaar later op terugkeek.

Mijn voorlopige conclusie: best een fijn album, maar ook weer niet bijzonder. En dat is die van Van Morrison wel, vooral vanwege de context en de daaruit voortvloeiende bevlogenheid die duidelijk oorbaar is.

Maar toch vind ik het al met al heel fijn om die 78-jarigen nog altijd bezig te horen.

Grappig Tonio, ik kwam ook toevallig op zowel dit album als die van Van Morrison. Beide maar eens in de stream gezet. Persoonlijk vind ik de praatjes na 1x wel genoeg en skip ik het. Ben benieuwd…

Ideaal dan toch, dat de 'praatjes' aparte tracks zijn, en niet onderdeel can de songs. Ik weet zeker dat Al dat expres heeft gedaan. Zijn uitleg bij de zijn nummers heb ik wel atijd erg lek gevonden.

Ik was in eerste instantie ongerust dat de begeleidingsband een alternatieve rockband zou zijn, maar het is wel een band die klinkt als een classic rockband,, daarmee blijven veel nummers wel dichtbij het origineel.
Dus dat maakt dat het allemaal wel aangenaam wegluistert. Aan de andere kant ploeteren en de band zich wel door erg comateuze versies van oude songs heen, zoals het veel te slepend 'On the Border', dat (denk ik) langzamer gespeeld moet worden opdat Peter White (gitaar) en Al Stewart (zang) het kunnen bij houden.

De gesproken stukken (wat bij elkaar nog geen 10 minuten duurt) zijn makkelijk te skippen, dus storen de flow van de plaat niet echt. Al is wat schor en haalt een heleboel noten allang niet meer, maar zingt nergens vals. Mijn grootste bezwaar bij deze plaat is het gezapige tempo waarmee de nummers worden gebracht, met als dieptepunt mijn favoriete song 'Modern Times' was wel twee keer zo traag wordt gespeeld als normaal. Ik vind de gitaarsolo's ook wat tam en anoniem klinken.

Ik vind deze liveplaat uiteindelijk wel wat beter dan die van John Lees' Barclay James Harvest, maar ik vind beide platen pit en vuur missen. Ik denk niet dat ik deze liveplaat snel weer ga opzetten, misschien wel nooit meer. Maar het was leuk om een keer gehoord te hebben. Voor een groot fan als ik, is het wel een beetje een teleurstelling, en zet ik ik maar snel weer de oude platen op, en voor livemateriaal heb ik ook wel wat om uit te kiezen.

Ik volg Al Stewart af en toe op YT en opvallend is dat hij heel frequent optredens geeft.
Het is een vrij jonge band achter 'm en zo nu en dan duikt maatje Peter White op.
Het is best goed vertolkt allemaal en de band is prima op elkaar ingespeeld, maar wat Michiel hierboven schetst klopt wel.
Nu is Al Stewart in zijn hart vooral een verteller en singer/songwriter gebleven, maar ik heb 'm in 1988 gezien en dat spetterde bij vlagen wel zeker.
Maar goed, de man nadert de 80 en is nog vrij energiek.
De hogere noten skipt hij inderdaad en het klopt dat het wat trager is allemaal.
Anderzijds, heel veel officiële livealbums zijn er nu ook weer niet van de sympathieke Al.

bikkel2, als fan zijnde vind ik het ook helemaal niet leuk om zulke stukjes te schrijven. Normaal ben ik niet zo van het 'afschrijven' van artiesten en ik blijf ik artiesten trouwen volgen en beluisteren, en in een heleboel gevallen ben ik ook (nog) niet echt teleurgesteld, maar er zijn ook wat bands/artiesten waar ik een hoop vuur inmiddels mis. Nu kom ik ook niet zo snel op het spoor van moderne artiesten. Meeste artiesten waar ik een graantje van meepik, maken eigenlijk ouderwetse muziek. De enige 'jonge' artiesten die ik wel volg zitten meer in de jazz-hoek dan in de folk/rock/pop/singer-songwriter. Dan ben je toch wel snel weer enthousiast als zo'n goeie gouwe ouwe weer eens met iets nieuws komt. Maar ik moet ook eerlijk zijn, en ik heb niet echt met volle teugen genoten van deze liveplaat.

Ik begrijp je punt Michiel.
Muziekhelden worden nu eenmaal oud en dat merk je hoe dan ook.
Nu vind ik het bij Al Stewart nog geen zielig verhaal, want hij heeft nooit zangtechnische acrobatiek uit hoeven halen, maar de hoge nootjes zitten er niet meer in.
Het typerende heeft hij nog wel gelukkig.

Aan de zang zul je je bij deze release ook niet ergeren. Het is alleen zo ontzettend tam. En als ik dan de studioversie van het pompende 'On the Border' leg naast de versie hier, valt toch echt het slome op. Ik vind de gitaarsolo van superheld Tim Renwick aan het eind van 'Modern Times' maar ook in 'Year of the Cat' en 'Broadway Hotel' wel velen malen meer soul bevatten dan waar de gitarist van The Empty Pockets mee komt.

Ik hoop wel dat andere fans er meer plezier aan beleven. Laat ik absoluut niet degene zijn die het feestje vergalt.

Het album Year of the Cat koester ik nog steeds. Het is voor mij een album dat staat voor relaxen, al bijna 50 jaar. Ik ben niet persé een fan van Al Stewart maar dat ene album zou ik niet willen missen. Ik ben wel blij met dit derde live album (afgezien van de extended versie van Year of the Cat).
Ik ben positief verbaasd over de kwaliteit van de zang. Nog steeds aardig krachtig en helder.

Een album dat mooi past in mijn lange rij met live albums.