LL Cool J - The Force (2024)

Heel heel benieuwd hiernaar! Alles wat ik tot nu toe gehoord heb smaakt naar meer. Productie volledig door Q-Tip; reden genoeg om hiernaar uit te kijken

Nice! Wist niet dat hij de tracklist al had vrijgegeven. Maar ben al fan Saturday Night Special en The Passion. Nadat de G.O.A.T. 2 was afgeblazen, geproduceerd door Dr. Dre, was ik wat teleurgesteld omdat ik daar wel erg benieuwd naar was. Maar dit maakt een hoop goed. LL klinkt ook heerlijk gretig en flowt prima. En dat na bijna 40! jaar in the game. Petje af!

Ha, na Rakim ook een nieuwe LL Cool J. Q-tips productie icm LL's old-school flow maakt Passion en Proclivities bijzonder prettig. Heel wat lekkerder dan Eminems Abracadabra ripoff met zijn opgefokte stijltje waar ik nooit fan van ben geweest.
Alleen jammer dat Q-tip hier zelf alleen achter de knoppen blijft en dat de raps inhoudelijk wat puberaal blijven.

Ik kan maar 3 tracks luisteren op Spotify, maar ik vind er geen ruk aan eerlijk gezegd. Die producties zijn meer q-tip in experimental mode en dat is neit mijn ding. De raps zijn vooral wat vergetelijk.

Meen je dat? Dat die producties niet je stijl zijn, kan natuurlijk, maar ik vind LL juist opvallend gretig en vurig. Heel benieuwd naar de rest van de tracks. Alleen jammer dat Tip niet ook als feature opdraaft ergens.

Vast wel uncredited op een refreintje of in/outro’tje, toch?

Ik meen het, ik hoor echt verre van een hongerige LL. Hij klinkt juist wat uitgeblust naar mijn bescheiden mening

Zeker, je hoort m ook (weet even niet meer welke van de drie nummers) maar jammer dat er geen echte verse van hem opstaat. Had hem ook graag horen spitten op Saturday Night Special.

En hoor je honger bij deze, Shelter? Moet zeggen dat ik deze productioneel wel minder vind..

Ik begrijp dat dit een retorische vraag was maar nee sorry ik hoor het niet. Ik vond de jonge LL geweldig, dat was echt hongerig en energiek. Ik hoor het hier niet. Overigens vind ik Eminem ook niet bepaald dope komen met die knijpstem.
Smaken verschillen zeker want ik vind deze productioneel juist wel interessanter.

Tof plaatje. Scherp, gefocust en geen filler. Inhoudelijk inderdaad soms wat puberaal, maargoed dat was LL altijd toch wel? Hij is geen Common ofzo. De productie vind ik juist heel nice, verassend hoe q-tip soms te werk gaat ( het outro van black Code Suite! ). Qua sound doet het me soms een beetje denken aan de laatste van tribe called quest, al was dat album in zn geheel natuurlijk wel veel urgenter.

En uitgeblust? Volgens mij klonk LL altijd al zo. Gewoon genieten deze, niet te moeilijk over doen.

Eens met vinylbeleving: lekkere plaat, gefocust, geen rare zijpaden of gekke uitschieters. Ook geen instant classic of iets dergelijks, maar je hoort dat er zorg in de producties zit en ook wel in de raps. LL zal nooit een favoriet van me worden, en hij is hoorbaar wat oud, maar ik vind dat hij daar charmant mee omgaat, en best stevig uit de hoek komt.

Album net geluisterd. Prima door te komen. LL flowt heerlijk door het album heen. De nummers zijn veelal korter dan zijn voorgaande albums. Ben niet zo'n fan van Huey in the Chair en Snoop Dogg lijkt ook niet een aanvulling op Spirit of Cyrus maar ben blij dat Praise Him wel lekker klinkt, beetje kort dan weer, maar wacht al lange tijd op een collab tussen die twee. Het nummer met Eminem is een die niet blijft hangen. Had een interview gezien waarin hij verteld waarom hij GOAT 2 niet uit heeft gebracht en wel dit project. Hij had zichzelf opgesloten en moest opnieuw leren rappen. Hij vond zichzelf niet goed genoeg op dat moment voor de beats van Dr. Dre. Voor iemand die volgend jaar 40(!) jaar in het vak zit laat hij een enorme zelfreflectie zien.

Ik sluit mij aan bij de rest. Alles klopt aan deze plaat, wat aansluit bij het bovenstaande verhaal over 'GOAT 2'. Q-Tip legt een heerlijke bodem met interessant producties die lichtelijk doen denken aan 'We Got It From Here...'. Verder zetten vrijwel alle gasten hun beste beentje voor en valt vooral LL zelf positief op met zijn beheerste flow en, voor zijn doen, veel inhoudelijk sterke en stevige teksten. Spirit Of Cyrus vind ik zelfs een tikje ongemakkelijk...

Hiphophistorisch gezien een intetessante collabo, maar vind het echt oersaai. Zowel productioneel als qua raps. Interessantste van de plaat vind ik het einde van Black code suite.
Als ik dit afzet tegen de samenwerking van twee andere veteranen, Common en Pete Rock, klinkt dat vele malen frisser en urgenter voor mij.

Ik heb juist precies het tegenovergestelde. Common en Pete Rock klinken old school maar zoals we het al zó vaak gehoord hebben. Heel goed gedaan, maar ook saai. Ik vind deze old school sound met hedendaagse touch veel vindingrijker. Ik blijf deze maar spelen. Overweeg zelf om er 0,5* bij te doen.

Woah. Deze zag ik even niet aankomen. Lekkere LL, fijne featurings en, niet onbelangrijk, lekkere producties.

Ik wist niet eens dat dit album er was maar na hier het 1 en ander gelezen te hebben is t toch minder verrassend dat dit me nog goed smaakt.

Ik vind het dope. Q-Tip is zo’n goede producer...
Ik moet het laten bezinken, maar dit is voor het eerst in lange tijd een hip hop plaat die ik gretig opnieuw en opnieuw luister.
Extra kudos voor de dope Murdergram 2 video met Eminem.

Het eerste album dat ik van LL Cool J probeer!

Uiteraard ken ik wel enkele legendarische singles van in het begin van zijn carrière en de commerciële singles van zijn "Ladies Love Cool James"-periode die constant gedraaid werden op zenders als TMF, MTV of JimTV. Ook stond hij vroeger bijna getekend bij G-Unit Records, of 50 Cent ging toch executive producer worden van één van zijn albums, en daaruit zijn ook een aantal nummers met G-Unit leden uit voort gekomen die ik graag beluister. Maar buiten een aantal losse nummers ben ik dus eigenlijk amper bekend met LL Cool J, wat eigenlijk schandalig is voor iemand met zijn legendarische statuut.

Het is 2024 en LL Cool J komt gewoon met een nieuw studioalbum, na al die jaren weer uitgebracht via Def Jam Recordings. Het klinkt echter niet zo commercieel zoals een nummer als Control Myself... nee, het is volledig geproduceerd door Q-Tip en is voor de "echte" Hip Hop-heads gemaakt.

De gastheer rapt echt ongelofelijk strak en gemotiveerd, nooit verwacht dat hij dit na al die jaren nog in zich had. De producties van Q-Tip zijn me jammer net iets te abstract en experimenteel, het is niet volledig mijn sound. Van A Tribe Called Quest ken ik twee albums, die ik ook goed vind, maar ik heb gewoon wat minder met dat soort Hip Hop.

The FORCE luistert goed weg, ik zet het ook geregeld op, maar het is niet helemaal mijn ding wegens Q-Tip. LL Cool J doet het veel beter dan verwacht!

3,5*

De diverse "teveel Q-Tip stempel" berichten klonken mij al als goed nieuws. En inderdaad.. bij eerste beluistering erg fijn en anders klinkend hiphop album!

Nou ben ik het zat. Al die positieve reacties zorgen ervoor dat ik het nog een derde luisterbeurt ga geven. Je gaat toch aan jezelf twijfelen op zo'n moment.

Het kan ook gewoon je ding niet zijn hoor. Soms hoor je het gewoon niet of is er iets in de productie dat je stoort. Ik heb dat met het laatste album van Kendrick ook. Toch nog veel loftrompet bij dat album, terwijl ik daar de productie storend blijf vinden en Kendricks Donald Duck stemmetje heel irritant. En dat terwijl ik zijn andere albums stuk voor stuk kan waardeerden. Op Mr Morale na dus...

Wat vind je van de blokjes 4-6 en 11-13? En name Black Code Suite (!) en Basquiat Energy.
Runnit Back vind ATCQ-achtig lekker.

Na nog twee keer luisteren wel wat beter als geheel, maar ik hoor nog steeds Q-Tip-producties die weinig bijzonder zijn en ik hoor een ok rapper, die niet uitstijgt boven de gemiddelde hedendaagse underground boombaprapper waar ik zo veel releases van hoor. LL heeft niks bijzonders meer. Ik veer op bij Busta, Nas of Fat Joe, die toch ook al lang over hun prime zijn. De beats van 30 Decembers en The Vow vind ik wel nice.

Track 4 (Black code suite) vind ik aight, met wel een schitterend einde door Sona Jobarteh. Die ga ik spoedig eens opzoeken. Tracks 5 en 6 vind ik klote vanwege de nerveuze productie (Passion) en de bijdrage van Saweetie. Tracks 11 - 13 doen me weinig . Naar Nas luister ik altijd graag, al is die track ook maar mwa. Eminem vind ik helemaal niks meer en ook op deze track werkt die delivery op m'n zenuwen, al valt het geheel van dat nummer me nog mee.

Sorry Nr.4: Lovende recensie Volkskrant

Grappig hoe anders we die nummers ervaren Nr.4
Het sampletje (neem ik aan) in Passion noem ik jazzy ipv nerveus en de R&B / hiphop combi van Proclivities vind ik, afgezien van de tekst die ik al eerder puberaal noemde, erg lekker. The Vow, het nummer met Busta Rhymes en 30 Decembers (eentonig) zijn voor mij juist 3 van de 4 de skip nummers. Nummer 4 is Postmodern met het irritante kattengejank geluidje. Maar met 10 geslaagde tracks toch een heel welkom album.

Ben het volledig met nr 4 eens, heb het herbeluisterd en vind LL heel average komen.
De producties wennen hier en daar wel meer bij herbeluistering maar niet op een level dat ik denk wow.

Wist overigens niet dat de Volkskrant het walhalla van recensies was

Haha, ook al. Evenals in het blad van de straat, de Groene Amsterdammer.

Stuitte op de video van de track met Eminem. Toch wel vet. Misschien toch tegen beter weten in nog eens proberen. Ik kom er eind van het jaar wel.op terug haha.

Poging nr.4 wordt een succes.