Jerry Cantrell - I Want Blood (2024)

Vilified

Vorig solo album, als ook de laatste Alice in Chains, vond ik slecht. Dit album zou volgens Cantrell harder en donkerder zijn. O.a. Robert Trujillo en Duff McKagan doen mee.

Vandaag uitgekomen, ik ga toch eens luisteren. Vorige album was inderdaad een aardige teleurstelling na eerder goed werk, solo en van Alice in Chains. Als zit daar ook wel een dipje in de laatste twee albums.
Hopelijk hoeft het boek nog niet dicht voor Jerry Cantrell en is dit weer een goede plaat! Ben benieuwd.

En Faith No More's Puffy Bordin op de trommels!

Eerste indruk; verrassend sterk.

Voorganger Brighten vond ik een aangename verrassing, hoewel ook het ook geen fenomenale plaat betreft. Op deze plaat was het materiaal een tikkeltje lichtvoetiger en dat beviel mij wel.
I Want Blood is daarentegen weer wat zwaarder, donkerder en ook dat jasje past Cantrell prima.
De vele positieve recensies ten spijt; I Want Blood vind ik geen topper.
Bij Alice In Chains was de samenzang met Staley van een griezelig hoog niveau, de beste mannen vulden elkaar uitstekend aan. De wat lijzige zanglijnen van Jerry in combinatie met de intense uithalen van Layne zorg(d)en voor vele aangename luistermomenten.
Op solobasis kan Cantrell mij zelden lang boeien, hoewel de muziek vrij degelijk in elkaar steekt.
Qua zang trekt Jerry mij niet over de streep, te weinig power en bij vlagen wat saai.
Daarnaast duren veel nummers in mijn ogen te lang voor het muzikaal gebodene.
Slecht is de plaat allerminst, het gitaarwerk is zelfs uitstekend te noemen; maar Cantrell op solo basis, de man weet mij niet genoeg te overtuigen.
Wellicht heeft het album nog wat tijd nodig, mager is het oordeel ook weer niet, daarvoor heeft Cantrell genoeg talent.

Een behoorlijke stap in de goede richting na het bar slechte Brighten. Cantrell was het een beetje kwijt (Rainier Fog van Alice in Chains was al net zo'n mispeer), maar de intussen alweer 58-jarige snarenplukker klinkt op I Want Blood geïnspireerd en tovert zowaar weer een aantal fraaie riffs uit z'n gitaar.

De grauwe hoes belooft een donkere en duistere plaat, maar dat is het allerminst, er wordt regelmatig wat gas teruggenomen (op het radiovriendelijke Afterglow bijvoorbeeld, als ook op Held Your Tongue) en Cantrell probeert zo nu en dan op een Chris Cornell-achtige manier te zingen.

Het had van mij wel wat ruwer en ongepolijster gemogen, maar kom, ik ben blij dat Jerry de weg omhoog weer gevonden lijkt te hebben, en sterke songs aflevert. Deze plaat gaan we nog vaker draaien.

Volgende halte: terug een puik Alice in Chains-album?

Eigenlijk zat ik hier helemaal niet zo op te wachten, vorige album was het niet voor mij en Alice In Chains tot Black gives way to Blue is voor mij nostalgie en fantastisch.

Dus ik dacht ik probeer het weer eens met deze nieuwe worp. Ik kan je zeggen hij is niet meer uit te zetten deze plaat, heerlijke riffs, lekkere samenzang oa met Greg Puciato echt eentje voor het eindejaarslijstje!
Rood vinyl besteld, deze wil ik heel graag in mijn collectie hebben. Graag ook deze kant opkomen, live gaat dit ook heel gaaf worden, check die releaseparty!

I Want Blood release party

Productioneel een beetje aan de steriele en kale kant, maar muzikaal zit het gelukkig wel snor op dit vierde solo-album van Cantrell. Na het ingetogen Brighten is dit gelukkig ook weer wat steviger en ruiger. Het songmateriaal wordt eigenlijk steeds beter naarmate de plaat vordert en en zijn geen zwakke broeders.

Wat kan rockmuziek toch lekker zijn! Dit is Cantrell’s solo album dat het dichtst in de buurt komt van de Alice in Chains albums.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

I Want Blood is een passende soundtrack bij het druilerige weer van de afgelopen tijd en de platenhoes past daar ook perfect bij. Donkere nummers die zich overwegend in het lagere tot midtempo afspelen en waar de melancholie vanaf druipt. Alleen op het titelnummer, Held Your Tongue en het middengedeelte van het fenomenale It Comes wordt het gaspedaal iets verder ingedrukt. De eenvormigheid weerhoudt mij ervan deze plaat in mijn jaarlijst te plaatsen.

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl