Swallow the Sun - Shining (2024)

De hoes staat een beetje synoniem voor het geluid op de cd en het laatste woord over met name de productie is nog niet gezegd. Ik zal wel een zeikerd zijn, maar de ziel is uit deze band gerukt. Je hoort, je gevoel zegt, je weet dat het Swallow the Sun is, maar het bling bling gehalte is vervelend aanwezig. Charcoal Sky is daar een goed voorbeeld van, maar zoveel elementen zijn "fout" te noemen. Ook de weergave van zanger Kotamäki klinkt weinig authentiek. Waarom deze band voor deze producent en dit eindresultaat heeft gekozen... ik hoop niet dat ze er spijt van krijgen.

Als ik Ayreonfreak's woorden zo lees, hoef ik niet op een opleving te rekenen na het al matige Moonflowers. Jammer......

Inderdaad, dat lijkt niet veel goeds te beloven, maar ik geef het zeker een kans de 18e...

Ik hoop het wel…. Want al moet ik bekennen dat het eindresultaat me nog best meevalt, hoop ik dat de band inziet dat Shining niet de beste kant van de band laat horen. Het poppy geluid van dit album doet me denken aan de laatste worp van Katatonia, maar dan minder sterk in uitvoering.

Tegelijk heb ik waardering voor het feit dat de band probeert andere paden te bewandelen. De nummers van Shining zijn wat compacter, opgewekter en pakkender dan we van de band gewend zijn. Het is helaas de te gelikte productie die de ziel uit de nummers haalt en alles gladstrijkt. Jammer, want dit album heeft best potentie.

As dinsdag komt de recensie online, maar ik ga met je mee dat ik niets tegen een optimistische vibe heb, maar er zit gewoonweg geen verrassing in de composities en al helemaal niet in de productie. Dat vind ik echt heel verschrikkelijk.

Anderzijds weet ik dat ik me misschien ook als een mokkende fan opstel, maar alle emotie is er uitgeslagen. Misschien is dat de beste omschrijving.

Ik ben bang dat het voor mij bij deze enkele beluistering vanavond blijft; dit is niet hoe ik ze graag hoor(de). Ik moet me helaas aansluiten bij de teleurstelling van m'n collega reviewers hier; jammer...

Zoals mijn recensie (minus inleiding) verschenen op Progwereld

De voortekenen voor dit album waren niet gunstig. De eerste single Innocence Was Long Forgotten werd niet goed ontvangen, door deze recensent niet, maar duidelijk ook niet door de trouwe fanbase op het internet. Verbazing, teleurstelling en zelfs boosheid over de gekozen richting in de reacties op het nummer moet de band toch op zijn minst hebben bereikt, vooral ook na de tweede video What I Have Become. Anderzijds was het ook een moedig besluit van de band om te kiezen voor een producer die geen echte metalproducent is. Dan Lancaster is bijvoorbeeld verantwoordelijk geweest voor de productie van Muse-albums, maar ook van Blink 182. Laat ik vooral niet vergeten te melden dat hij tweevoudig Grammy winnaar is.

De tweede single die ver voor de release van het album verscheen is What I Have Become. Het begint heerlijk rauw zoals we van de Vikingen gewend zijn. Brute riffs, dreiging, maar een sneu refrein waar een boyband zich voor zou schamen. Daarnaast wordt de zang van Mikko Kotamäki verziekt door de mix. En potjandorie, die zanger had ik binnen het genre op een voetstuk staan. Kotamäki is een alleskunner: screams, grunts en cleane zang gaan hem verdraaid goed af. Het maakt deze recensent eens te meer bewust hoe de productie van een cd ervoor kan zorgen dat een briljante zanger klinkt alsof hij de muesli van zijn ontbijt tijdens het inzingen van de nieuwe plaat bij zijn voeten onder de microfoon loost. Gelukkig was dat wel in de eigen studio van Lancaster (als dat letterlijk zou zijn gebeurd). Daar ligt ook precies de pijn betreffende de productie van de vocale lijnen op deze cd.

Over de hele linie klinkt het album wat saai. De band was in het verleden sterk in melodieuze doom, maar de productie zorgt voor een vlak landschap van tracks. Die rauwe doomsound met veel melancholie en melodie is niet verdwenen, maar wel afgezwakt. Zelfs een break in Tonight Pain Believes klinkt daardoor amateuristisch. Op de cd staan veel songs die niet langer dan vier minuten klokken. De titeltrack duurt iets langer dan acht minuten, daarnaast worden er twee tracks op zes minuten afgetikt.

Under The Moon & Sun is eveneens een weemoedig gedrocht dat wordt gedragen door een middenstuk dat glittert en sprankelt, met kitscherig pianospel op het einde. De rauwe grunts van Kotamäki verhelpen dat geenszins. De negen minuten durende titeltrack Shining begint bijzonder, met elektronische beats en melancholische toetsen. Een diepe grom leidt een typerende gitaarlijn in. In essentie is dit intro een kenmerkend aspect van de band, maar hier word je dubbelzinnig geconfronteerd met het gegeven dat de band een modernere sound wil doorvoeren. Het klinkt opgewekt, het leeft, het roept optimisme op, de tekst is ook hoopgevend. Door het elektronische aspect wordt gesuggereerd dat de track een ballade is, nog eens extra versterkt door de melodie. Op het einde een ‘betoverende’ fase, als een rebellerende Disney soundtrack. Het is even wennen voor deze recensent: een positief ingestelde Swallow The Sun. Nu sta ik niet negatief tegenover optimisme, maar de omslag van een specifiek geluid kan soms heftiger uitpakken dan je wilt. Of aankan. We houden het op het midden.

Er zijn zeker positieve aspecten te vinden in deze recensie. Een track die gezien de titel ook wat klef in de productie mag klinken is Velvet Chains en dit nummer heeft een balladachtige aanpak. Je kunt het cynisch opvatten dat die aanpak dan ook uitermate goed is gelukt. Het klinkt zoals het bedoeld moet zijn, glad, maar is desondanks aardig te noemen.

Het mag duidelijk zijn dat ik niet gecharmeerd ben van de productie van deze plaat. Het haalt alle rauwe randjes af van een band die in mijn ogen stoere en ongepolijste muziek maakte, althans tot aan “Shining”, of in ieder geval “Moonflowers”. Een band die geen concessies aan een kenmerkend metalgeluid zou willen doen. Nooit. Je kunt dat een producer kwalijk nemen, maar ook de band zelf. Ik kan mij niet voorstellen dat Juha Raivio en de zijnen dit eindresultaat voor ogen hadden. Zo ja, dan is het businessplan waarschijnlijk belangrijker dan het artistieke aspect. Een compliment moet ik de band wel maken: de titel en de hoes van het album zijn in ieder geval een schot in de roos.

Om de teleurstelling een beetje goed te maken, moet je zeker dit even checken: Aiwaz - Darrkh​.​.​. It Is! => heerlijke melancholische, sfeervolle sound

(Ayreonfreak, namsaap, legian en ik denk dat ook Alicia hier wel wat mee kan... )

Op een bizare wijze leidt spotify mij heel vaak naar een nummer van Swallow The Sun. Charcoal Sky, Melancholy, ik krijg steeds meer een afkeer tegen de productie.

Hier en daar wat te gelikt qua productie, wat extra jammer is omdat het songmateriaal over de hele linie genomen best sterk is. Luister maar eens naar de eerste twee tracks. De grunts in What I Have Become zorgen wederom voor kippevel, maar worden vervolgens te spaarzaam ingezet. De band hinkt een beetje op twee gedachten maar pakt nergens door, waardoor het album een gevalletje vlees noch vis is geworden. Maar ach, mooi en heerlijk melancholisch is het weer wel.

Prachtige plaat met heel veel sfeer.
Over het algemeen, gelukkig, veel cleane zang.
Sowieso is de zanger echt geweldig.
Prachtig gitaarwerk ook.
Favoriet van mij is melancHoly, wat een prachtige song.