Moteh Parrott - The Stones Are Merely Sleeping (2024)

Moteh Parrott. De naam zou me echt niks zeggen als oud-Revere bandleden Kath en Marc niet zouden optreden met Moteh en dus ook bijdragen aan dit debuutalbum.

Het schijnt dat deze artiest uit Edinburgh er tien jaar over heeft gedaan om dit album eindelijk het levenslicht te laten zien. In 2018 konden we al kennis maken met de EP Afterglow. Die nummers keren terug op dit debuut.

Indie-folk met wat Keltische invloeden (Chorus of the Birds) waar mij vooral de cello opvalt, en ja daar is Kathleen Rollins McKie voor verantwoordelijk. Gelijk komen er dan allerlei mooie Revere herinneringen naar boven waarmee duidelijk wordt dat haar spel behoorlijk herkenbaar is. Haar man Marc is te horen op drums.
Verder zien we de niet onbekende naam Rachel Sermanni opduiken en is Paul Savage de producer die we kunnen kennen van Mogwai en Arab Strap.

The Stones Are Merely Sleeping is een zeer fraai album geworden. De nummers zijn voornamelijk wel te vinden in de meer uptempo hoek, maar door de fraaie muzikale inkleuring heeft het toch ook iets melancholisch.

Ja, het is lastig om in deze alternatieve folk-hoek nog echt op te vallen en dat zorgt er geheid voor dat dit album onder de radar blijft. Dat zou jammer zijn, want het verdient zeker de schijnwerpers!

Wellicht een tip voor muziekobsessie, deric raven, henrie9, Lura, blur8, erwinz, Chameleon Day, Culture VBJ en bommel.

U zegt, wij draaien….. (straks, hopelijk later op de avond/vroege nacht, als de eters het huis verlaten hebben).

Ga eens luisteren, Eric, doordat de door mij zeer gewaardeerde Rachel Sermanni eraan meegewerkt heeft maakt me nieuwsgierig.

De gehele plaat is op You tube te beluisteren(sommige liedjes nog maar 2 weergave haha). intrigerend album Eric en wat een bizarre naam.
Ik moet in eerste instantie aan Revere/Bearpark denken, dit ligt in het verlengde daarvan. Ook echt engels klinkend, dat lijkt wel een bepaalde stijl. Ene kant iets te poppie en iets te dichtgesmeerde mix voor mij echter er gebeuren teveel interessante melodieën te gelijk waardoor het me toch boeit. Tel daar de prachtig gearrangeerde strijkers bij op en ik ben verkocht! Mooie ontdekking hoor, wat is musicmeter toch een geweldige site, dit had ik anders nooit gehoord waarschijnlijk. Deze blijft de komende dagen/weken op repeat in mijn auto/mp3 speler/huiskamer

Echter weet ik nu al dat je dit live niet gaat zien. ligt het aan mij ? want mijn lijst van live graag te zien groeit de laatste jaren wel erg hard. Vroeger kon je voor je nieuwe ontdekking nog naar paradiso maar een of andere manier lukt dat niet meer....

wacht ik zie nu dat hij huiskamerconcerten geeft misschien toch wel mogelijk

Ik nu ook, mochten ze de oversteek willen wagen!

Verder herken ik me helemaal in wat jij schrijft. Denk dat er best wel wat mensen geïnteresseerd zouden kunnen zijn in dit album, maar omdat het niet opvalt is wat extra aandacht nodig dat te genereren. Weet niet zo snel wie ik verder zou kunnen aanschrijven.

Wat een fijne tip, aERodynamIC! Goed album!! Sympathieke gast, zie zijn Insta. Geboren in Kameroen, waar zijn ouders werkten voor het behoud van het regenwoud. Dat en het overlijden van zijn broer - hij verdronk in een rivier - hebben hem aangezet tot het schrijven van liedjes. Nu dus zijn eerste volwaardige album, die inderdaad volle aandacht verdient.

Het is al besproken en er zijn oren naar, dus laten we het hopen!

Ondertussen ga ik dit album mooier en mooier vinden. Laat ik daarom eens wat taggen onder de mensen die Revere of Bony Man waarderen (ook al is het wat anders, maar je weet maar nooit): vinylbeleving, SOAD, brt, Musico Pinjo, luigifort, sillus, Francesco, Gerben61, Broem, Kevinski79, Juul1998B, Maartenn, Casartelli, Madjack71, likeahurricane, Brunniepoo, LucM en vigil (als bekende van Kathleen en Marc uiteraard).

Sorry voor de spam als het niks voor jullie is en ben ik je vergeten te taggen terwijl het wat voor je is: geef me maar op m'n lazer dan

Bij deze: zonder toetje naar bed jij!

Fijn dat het dan toch wat voor je is! Van mij mogen dit soort albums best een succes worden op deze site. Moteh gaf zelf al aan dat het nog niet overloopt met reviews. Logisch als je het allemaal op eigen kracht moet doen. Dan kunnen sites met liefhebbers als deze daar misschien een positieve bijdrage aan leveren. Ik gun het indie artiesten altijd net even wat meer dan. De Coldplays van deze wereld redden het wel

Sympathiek verhaal, van een volgens mij al even sympathieke gast. Album geprobeerd, maar het is niet echt mijn kopje thee. Wel gek want ik kan dit soort muziek normaal best vaak hebben. Een beetje een combinatie van te overdadige productie en liedjes die me niet zo boeien denk ik. Maar ik gun hem natuurlijk van harte het succes!

Dat kan natuurlijk altijd. Misschien is het gewoon niks voor je. Overigens kwam ik er zelf wel achter dat het album groeide na meerdere draaibeurten (daarmee niet gezegd dat dat bij jou ook zo zou kunnen zijn).

Dank voor de tag zoals gewoonlijk! Wordt erg gewaardeerd!

Mooie indie folk waar ik best van kan genieten, helemaal op zn regen- en onweerachtige dag als vandaag. Nergens super nieuw ofzo maar dat hoeft uiteraard ook niet. Juist dan vind parels van. Nummers
3,5* voor nu

Mooi album, gaat nog wel wat worden. Bedankt voor de tip. Luister zelf veel naar Clay van Flo Perlin. Prachtig album vind ik, maar staat (nog) niet op MuMe.

Dit album een paar keer geluisterd de afgelopen week. Moest er even aan wennen maar het valt behoorlijk goed. Moet denken aan de albums van King Creosote. Uiteraard door het schotse accent maar ook de stijl is best vergelijkbaar. Muzikaal klinkt het allemaal lekker en goed verzorgd. Had een beetje gehoopt op de stijl van zijn acoustic EP uit 2018. Die stijl hoor ik niet terug. Geeft niks, schaar ik onder veelzijdigheid. Enfin, fraai album van een artiest die op mijn ‘volg’ lijstje gaat. Mooie tip aERodynamIC. Thanx.

Herkenbaar. De eerste keer denk je: niet zo bijzonder toch?! De tweede keer gaan dingen opvallen en daarna wordt het steeds beter. Eigenlijk verwacht je niet dat dit album een groeiplaat zou kunnen zijn, maar voor mij was het dat dus wel. Ik hoop dus ook dat mensen het een kans geven....

Hierboven mijn recensie op Written In Music.

Uit Edinburgh, Schotland komt een verrassende, nieuwe singer-songwriter met de opmerkelijke naam Moteh Parrott. Met een lijntje naar Afrika, want wat blijkt, hij is geboren In Kameroen, waar hij de lokale naam Mnkongmoteh kreeg. Zijn debuutalbum is geproduceerd door Paul Savage, bekend van zijn werk met Mogwai, Arab Strap en King Creosote.

Het speelveld voor singer-songwriters is drukbevolkt en zeker als je ook nog je album in eigen beheer uitbrengt, is het lastig om aandacht te genereren in de mainstream pers. Een opvallende naam is dan een begin, maar het zijn toch vooral ook de kwaliteit van de liedjes èn teksten alsook de smaakvolle muzikale uitvoering, waardoor we dit veelbelovende debuut hier heel graag in de schijnwerpers willen zetten.

Zijn Afrikaanse roots en met name het werk van zijn ouders in het behoud van het regenwoud gecombineerd met het verdriet over de dood van zijn broer, staan aan de basis van de voor hem helende kracht van zijn muziek en zijn liedjes. Na het instrumentale gitaarminiatuurtje Syd Barret volgt een tiental bijzondere indiefolkrock songs, die bij herhaaldelijke beluistering steeds meer gaan glimmen en glinsteren. Enkele willen we er hier alvast graag uitlichten.

De openingsregel van Seven Generations bevat de titel van het album. Het lijkt ons duidelijk dat dit liedje een van de sleutelnummers is, want het is een beginselverklaring die stelt dat beslissingen die we nu nemen moeten leiden tot een duurzame wereld over zeven generaties. Het is een van de nummers waarbij de strijkersarrangementen zorgen voor een extra fraai klankbeeld. “If we could but take our own advice, lay down our guns and halt pipelines. Our time is now, so don’t think twice, all our drops from oceans could save life”.​

Ook Undertow is tekstueel en muzikaal een van de hoogtepunten, van dit album èn van dit jaar! Wat een topnummer! Een echte earcatcher… Moteh vraagt zich af, staan we los van de natuur of zijn we er onderdeel van? Het antwoord moge duidelijk zijn. “And so is your soul a part of the whole, or apart from it all?”

Het kleine, ingetogen en ontroerende Map The Lines is het fraaie slotnummer en zijn meest persoonlijke liedje. Over loslaten en je overgeven. “To loosen up our hold and let go, fall into one another’s plans, through changing tides and shifting sands. Whatever life demands, I’ll roam with you into the unknown”. En we mogen niet vergeten twee schitterende en bijzondere nummers te noemen, waarbij de teksten worden gesproken door een andere Schotse singer-songwriter en multi-instrumentalist, Nicky Murray.

The Day The Den Burned Down is een gedicht uitgesproken tegen de achtergrond van een knisperend vuur en eenvoudige gitaarakkoorden. En… Still ontvouwt zich met vogelgeluiden en langgerekte celloklanken, om over te gaan in het volgende nummer The Chorus Of The Birds , wat uitmondt in een mooie climax met een uitbundige folk viool.

Hoe meer je The Stones Are Merely Sleeping beluistert, hoe meer je ontdekt, zowel wat muziek als teksten betreft, en hoe meer je je realiseert dat dit album het gemiddelde singer-songwriter album ver overstijgt. Over de achtergrond en inspiraties van deze fascinerende nieuwe artiest hopen we binnenkort in een interview meer te weten te komen. Tot die tijd is het genieten van dit fijne album. Aanbevolen dus!

Moteh Parrott - The Stones Are Merely Sleeping | World | Written in Music - writteninmusic.com

Ik weet het, mierenneukerij, maar het is toch echt Syd Barrett, Moteh!

Ik zal het hem binnenkort vragen… foutje of bewust? Trouwens, parrot is met één T, dus waarom is die achternaam met dubbele T?

Moth to the Flame met strijkkwartet: https://www.youtube.com/watch?v=8e2hsUsWOzk

Mooi hoor!!

Heb vandaag Moteh geïnterviewd. Het was geen fout, maar wel degelijk een bewuste keuze. Meer hierover als het interview wordt gepubliceerd op Written In Music.

Bedankt, interessant, ben benieuwd!

Vandaag een leuk, boeiend en interessant gesprek gehad met Moteh. Ik ga het interview verwerken voor een artikel binnenkort op Writteninmusic!

Ik kijk er naar uit. Mijn vinyl verwacht ik elk moment op de mat (is nu voorbij de douane, plus deze keer niet enorm veel extra kosten).

Nog vijf stemmen te gaan om de 20 te halen (goed voor de lijstjes). Wie oh wie?!

Mijn interview met Moteh is nu online:
Moteh Parrott: Natuurlijk! | Written in Music - writteninmusic.com
Enjoy! En… luister naar het prachtige album!
Ik ben zo vrij om een paar mensen te taggen: muziekobsessie, deric raven, henrie9, Lura, blur8, Chameleon Day, bommel, vigil, LucM, Broem, Juul1998B, Francesco, Poles Apart

Had het interview al gelezen, Hans.

Interessant stuk en nu is duidelijk waarom het Syd Barret met één t is

Had je nooit zo kunnen bedenken! Leuk ook de Revere connectie.

Zeker. Revere concert bezoekers kennen dit echtpaar vast nog wel

Het is en blijft lastig om dit soort artiesten aan te bevelen. Soms lukt het (denk aan Revere of Bony Man) en soms gaat het moeizaam zoals hier. Maar elke nieuwe liefhebber is er toch maar weer eentje.

Door de lading (grote) nieuwe releases dreigt dit album te verzuipen zonder enige promo. Zou jammer zijn. Er zijn wel degelijk kandidaten voor dit album op de site te vinden denk ik, alleen weten zij dit album niet te vinden.