Soms moet je de spammers in je pm-box laten zien dat je hun tips opvolgt dus laat ik dat bij deze doen (hoi Janine

).
Qua naam deed deze band wel wat bellen rinkelen maar verder eigenlijk ook niet.
Vol frisse moed maakte ik vandaag dan ook een duik in het diepe.
Als op
Domed al wat zware klanken (door de contrabas) worden tevoorschijn getoverd omlijst met luchtig dwarrelende bellen is dat voor mij reden om rechtop te gaan zitten en aandachtiger te luisteren. Daar doorheen prima rustgevend gitaarwerk doet ook al veel goed. Voeg daarbij de sprookjeachtige opbouw van het nummer en dan kan ik zeggen dat de toon gezet is. Het fundament ligt er in elk geval al. Prachtige song!
Dat sprookjesachtige gaat door op
The Beautiful Silence, want beautiful is het zeker. De laatste sneeuwvlokjes dwarrelen nog rond terwijl de eerste knoppen aan de bomen al zichtbaar zijn. Heerlijk helder nummer dat me weet mee te voeren op een manier zoals ook Kate Bush dat wel eens doet, niet dat deze muziek daar ook maar enigszins op lijkt maar de ervaring is hetzelfde. Prachtige song nummer 2!
Twee ijzersterke nummers aan het begin schept natuurlijk nog meer verwachtigen en
Rive Droite doet niet lastig en gaat gewoon door met mooi zijn. Wat een subtiele ritme-sectie met daaroverheen schitterend gitaarwerk. Sprookjes bestaan niet zegt men. Ik geloof dat nu niet meer.
Mary of the Woods lijkt aanvankelijk wat depressiever, maar halverwege slaat dat gevoel toch weer om. Ik denk dat de donkere stem daar wel een beetje debet aan is, maar met donkere stemmen heb ik gelukkig nooit enige moeite.
The Way the Land Lies klinkt als een zijdezachte zeebries die je het gevoel geeft dat de kleine dingen in het leven soms heel erg de moeite waard zijn. Het nummer klinkt klein en tegelijkertijd heel majestueus. Een groot contrast ja, maar dat vind ik voor de hele sfeer van dit album opgaan.
The Legend of Mucklow kent een mooi basgeluid. Ook hier krijg ik weer allerlei natuur-associaties waar ik niemand verder mee zal lastig vallen, maar deze muziek staat voor mij toch echt gelijk aan aarde en lucht.
Untitled lijkt een soort tussendoortje maar vormt een mooi verbindingsstuk naar
Candace waar de cello prachtig werk aflevert. Hier wordt een mens rustig van en nergens kan ik zeggen dat het saai of vervelend begint te worden.
Als je de titel leest van
Stay Away from the Accordion Girl verwacht je dat instrument ook te horen te krijgen. Niet dus. Wel horen we een fijn vervolg op al de voorgaande nummers. Dwarrelende klanken met een donkere ondertoon zorgen ook op dit nummer voor dat bijzondere contrast.
The Saracen's Head heeft iets spannends, alsof je midden in een film zit waarbij de rest van de wereld even is buitengesloten. De mandoline-achtige gitaar (ik neem aan dat dit geen echte mandoline is) geeft het nummer een bijzonder extraatje.
On This Day is wederom een verbindingsachtig nummer en vormt de aanloop naar
A Man with a Drum wat door de bas en drums iets jazzy's heeft. Al snel komt het nummer in een rustig voortgaande cadans terecht wat wederom voor een rustgevend sfeertje zorgt zonder dat we in lounge-sferen belanden.
Als ik dan toch zo over die natuurassociaties praat is
Under the Stars qua titel natuurlijk perfect voor dit album. Onder de sterrenhemel afsluiten op deze manier kan alleen maar goed zijn.
Na afloop staar ik nog even dromerig voor me uit en kost het even om uit trance te raken.
Het was een fijne trip die ik snel over wil doen.