Modest Mouse - This Is a Long Drive for Someone with Nothing to Think About (1996)

Na bijna anderhalf jaar MusicMeter pas nu het eerste berichtje hier; wat leven we toch in een rare wereld. Het bewijst dat goede muziek vaak niet voor het oprapen ligt.

Na de EP Interstate 8 die motorisch af en toe nog een beetje rammelt als een bromfiets die nog warm gereden moet worden, is Modest Mouse met dit eerste echte abum meteen op temperatuur.

Met ontspannen en uitgesponnen instrumentaal gepingel en gepokkel (het ultieme voorbeeld is het nummer Lounge) is dit een album om heerlijk in af te dwalen. Voor mensen die dit afdwalen niet kunnen, schijnt dit een lang album zijn, maar daar ondervind ik zelf gelukkig maar geen last van. Er is een overschot aan wonderbaarlijk mooie rock te observeren hier.

Wat is die opener Dramamine van dit album toch meteen al sterk en pakkend bijvoorbeeld. Hoewel alle nummers me zeer kunnen bekoren, zijn andere persoonlijke favorieten wat mij betreft Custom Concern en Talking Shit About a Pretty Sunset. Bij die laatste wordt in het tweede deel de werking van mijn traanvocht altijd weer lichtelijk op de proef gesteld...

Ik zag dit in een aflevering van The O.C.

Ik ook. Een traumatische ervaring.

Eigenlijk wel, ja.

Tijd om eens wat te gaan schrijven over dit album die al sinds het begin van MusicMeter keihard gebeiteld staat in mijn top 10.

This Is A Long Drive is een rauw, ongepolijst, dissonant, tegendraads, schreeuwerig en tegelijk zwaar ontroerend meesterwerk, één van de mooiste en ontroerendste albums die ik ooit gehoord heb. Het zit 'm niet in de netjes afgewerkte songs, want die zijn er niet op deze plaat. Alles kraakt zich onder een dikke Pixies-distortion van opener Dramamine naar afsluiter Space Travel Is Boring. Maar de brute kracht die ervan uitgaat, die binnen één nummer verstilt en plotseling weer voortdendert, is weergaloos. Modest Mouse begeeft zich op nog niet eerder betreden paden, kiest niet voor makkelijk in het gehoor liggende nummers... zoals Isaac Brock zich een weg brult door Beach Side Property, godsallemachtig ijs- en ijskoud kippenvel. Terwijl het eigenlijk, muzikaal gezien, voor geen meter klopt. Ohio verschiet ook zo heerlijk van kleur gedurende het nummer. In Head South horen we zowaar een achtergrondzangeres door het geschreeuw heen. Zich geen ene drol aantrekkend van hoe songs in elkaar horen te zitten smijt Modest Mouse hier het meest inventieve, avontuurlijke, onweerstaanbare rockalbum sinds gesneden brood op de mat.

Eén van de beste albums aller tijden, hatsa.

Heerlijk melancholische brakke plaat voor brakke ochtenden, waarop je niks heb om over na te denken, en op de automatische piloot de gebeurtenissen om je heen je laat voltrekken, terwijl je een slok neemt van een ongelooflijk vieze bak koffie, en je niet eens koffie lust, waardoor je je nog veel brakker voelt.

"WEEE-oooowh, said the broken Californian down."

Wat een plaat. Deze plaat is zoals een bergrit in de Tour de France: van het ene hoogtepunt naar het andere.

Er zonder afdalingen

Ik heb lang getwijfeld (nou ja, dat klinkt of ik de hele dag niks anders deed dan hierover twijfelen. Ik at en dronk ook wel eens tussendoor.) of ik dit nu een beter album vind dan zijn opvolger, The Lonesome Crowded West. Ik heb ze allebei grijsgedraaid, ken elke nuance in de CD's, en ze slagen er maar niet in me te vervelen. Toch ben ik eruit: dit is de beste Modest Mouse-plaat. Te beginnen met de geweldige opener 'Dramamine'. De luchtige gitaarlijn, maffe gitaarvibrato's en drammerige zanglijn zet de vroege MM-sound al op het eerste nummer van de eerste plaat op de kaart.

De plaat klinkt brak, verrassend, melancholisch, rammelig, je moet maar durven anderhalf uur van dit soort ongein op CD te zetten. Absolute hoogtepunten zijn Lounge (het gepokkel, de vocalen), Dog Paddle (In al zijn lelijkheid catchy), Novocain Stain (Mooie verandering van zanglijn, intrigerende tekst ook) en het schitterende en meeslepende Talking Shit About A Pretty Sunset. Wow, het outro van dat nummer blijft maar duren . Vijfsterrenplaat.

ik vind alleen The Lonesome Crowded West beter van Modest Mouse, echt een geweldig album dit!
Hoe slagen de muisjes er toch in om gewoon te blijven boeien? Hoe ze het ook flikken, ik vind het geweldig!

Mijn favoriet was ook "The Lonesome Crowded West".
Maar na deze uitbundig te hebben gehoord is deze mijn favoriet
geworden.
Het zijn gewoon beide topplaten van "Modest Mouse"
Spijtig dat ik ze zo laat heb ontdekt.
Ik denk iets te lang blijven hangen bij "Sonic Youth" en "The Pavement".
Die wel ook nog altijd bij men favorieten blijven.

Ik zet Lounge nog eens op.

His clothes were shining! SHINING!

Goede plaat,
heerlijke nummers,
hoef ik niets meer over te zeggen

Tja, dit is een moeilijk te beoordelen plaat. Er staan enkele parels op, Dramamine, Breakthrough en Lounge bijvoorbeeld, maar over de algehele lijn vind ik 'm gewoon te lang. Ik blijf toch volharden in de hoop dat dit gaat groeien, want het heeft wel degelijk de kansen ervoor. Over twee weken moet ik een reis van 2000km doorstaan om m'n familie te Bosnië weer eens te bezoeken. Dat is een lange rit voor iemand die niks heeft om aan te denken.

nou dan is dit album perfect
staan heel wat meer pareltjes op dan alleen degene die je net zelf al noemde en het is idd een groeiplaatje, dus dat moet helemaal goedkomen

die gitaar 'solo' van make everyone happy/mechanical birds doet mij sterk denken aan het Neil Young - Like a hurricane. Alleen wordt het in dit geval nog piepender, hakkeriger, meer gebruik van de tremolo, sneller, en aggressiever gespeeld. waardoor het geluid nog ruiger overkomt. Ik vind het echt heerlijk klinken. het drumwerk is ook lekker aggressief. Je kan horen dat die bekkens en trommel worden afgerost.

Zoals in Talking Shit About A Pretty Sunset had ik Modest Mouse nog niet eerder gehoord. Fabeltastisch.

Ik vind het heel moeilijk om hier een oordeel over te vellen. Het is allemaal nogal rommelig en niet-kloppend, maar juist daarom ook zo charmant. Soms misschien zelfs wel wat langdradig of saaiig. Wat heel knap is, is dat de emoties die de band over probeert te brengen, in ieder geval heel erg 'eerlijk' overkomen. De teksten zijn hier en daar prachtig. Voor mijn favoriete Modest Mouse ben ik denk ik het beste af met de twee platen die hierop zouden volgen, maar elke keer word ik weer geraakt door Talking Shit About A Pretty Sunset. Dat nummer heeft iets heel vreemds. De meeste Modest Mouse nummers zijn heerlijk cynisch, schreeuwerig en 'to the point'. Dat laatste is Talking Shit About A Pretty Sunset ook, maar het heeft ook een soort van droevigheid, met bovendien de twee mooiste Modest Mouse zinnen ever:

Changed my mind so much I can't even trust it
My mind changed me so much I can't even trust myself

En de gitaaroutro... waanzinnig mooi. In ieder geval is mij wel duidelijk dat er geen band is die ik zo onderschat heb als Modest Mouse. Helden.

Nu alleen nog een plekje in je top 10 reserveren voor één van hun albums dan

Goede cd die me van begin tot eind weet te boeien. Lekker rauw en "anders" . Ver boven gemiddeld rock bandje dit.

Dat gaat me nog net iets te ver, maar The Lonesome Crowded West komt bij vlagen in aanmerking.

Maar oh oh oh, wat is Beach Side Property toch een geweldig nummer. Zelden zulk afgrijselijk geschreeuw gehoord dat zo mooi klinkt.

Vooral het eerste deel is wonderschoon. En aan dat 'gekrijs' stoorde ik mij opmerkelijk genoeg totaal niet. Interessante band Modest Mouse.

Serieus het beste album van Modest Mouse, vind ik.
Alles klopt op deze plaat, instrumentale solo's zijn te gek, hij klopt gewoon.
Ik kan deze plaat echt altijd luisteren, ik ben hem na al de tijd dat ik hem heb nog niet zat.
Heerlijk hectisch op een goede manier, meer kan ik er niet van maken

Lovende woorden!!! En Terecht!!! Schitterende plaat. Instrumentaal van hoge waarde. Hierop werden de ideeën voor Teeth Like God's Shoeshine gevormd. De opener op de volgende plaat en nog steeds met mijlen voorsprong het beste nummer. Althans voor mij

Dit album kent een schitterende opening met zeer mooi gitaarwerk. Voor de rest doet dit album mij niet zo veel en dat ligt toch vooral aan de zang die ik nogal tegen het schreeuwige aan vind.

3,0*

Aan de schreeuwerige zang van Isaac Brock ben ik inmiddels wel gewend en ik vind het in de meeste gevallen totaal niet storend. Dit geldt ook op dit debuut met de lange titel. Hoewel ik met lange titels geen moeite heb, geldt dat niet voor albums die daardoor teveel missers bevatten. Helaas geldt dat wel in zekere zin voor deze plaat, aangezien ik gemakkelijk een vijftal nummers kan uitkiezen die ik had kunnen missen. Ik noem een Head South, Exit Does Not Exist en Dog Paddle. Gelukkig zijn er genoeg nummers die dit goedmaken, zoals de klassieker Dramamine en het geweldige Breakthrough. Maar dit betekent wel dat een topscore er niet inzit.

Wat is Talking Shit About a Pretty Sunset toch een weergaloos mooi nummer. Tranen in m'n ogen gewoon. Deze gasten stellen me nooit teleur en bieden niets meer dan kwaliteit. Bizar genoeg lijkt dit ook gewoon weer een hele hoge score te worden.

Absoluut de beste van Modest Mouse.

Voor de vinyl liefhebbers. The Lonesome Crowded West en This Is a Long Drive for Someone with Nothing to Think About worden voor de eerste keer op vinyl herdrukt.

Modest Mouse Glacial Pace Re-Issues – Glacial Pace Recordings - store.glacialpace.com

Alle ingrediënten die Modest Mouse bijzonder maakt zitten in deze plaat vervat: het wringt, schuurt, het hijgt en piept, het hangt en het wurgt, het slaat en zalft,... De weerbarstigheid en de desolate wanhoop straalt er werkelijk vanaf, maar heel af en toe breekt er ook een straaltje zon door.

Als je de plaat op de achtergrond hebt opstaan kabbelt ze misschien iets teveel voorbij, maar als je je oren spitst, in het bijzonder bij de instrumentale outro's van Lounge en Talking Shit About a Pretty Sunset, of Custom Concern in zijn geheel (mijn favoriet), hoor je klanktapijten van een werkelijk wonderbaarlijke Schoonheid (mét hoofdletter ja).

Mijn enige bemerkingen:
-Na Head South zakt de plaat wat in, tot aan het prachtige duo Talking Shit... en Make Everyone Happy / Mechanical Birds.
-In vergelijking met The Lonesome Crowded West - als een van mijn favoriete platen ooit - vind ik deze net iets te rustig, ik mis het total loss gaan van de band. De Modest Mouse van Beach Side Property, Teeth Like God's Shoeshine en Doin' the Cockroach, quoi.
The Moon & Antartica en Good News for People Who Love Bad News missen dat nog een stuk meer en zijn daarom mn minst favoriete albums.

ja wat kan ik zeggen, diep onder de indruk ben ik. Wat een sfeer, ik rijd gewoon op een snelweg ergens in een verlaten landschap van Zuid-West Amerika. Voorlopig mijn favoriet, consistenter dan Lonesome Crowded West naar mijn mening. De plaat is lang maar enkel Ohio, breakthrough en Space travel is Boring mochten weggelaten worden.
en wat blijft er dan nog over, een vulgaire schoonheid aan nummers: Dramamine, Custom Concern, Lounge, Beach Side Property, She Ionizes, Dog Paddle, Exit Does not Exist, Talking Shit ... allemaal favorieten. Ik hoop dat ik deze plaat nooit meer uit het oog verlies