Modest Mouse - This Is a Long Drive for Someone with Nothing to Think About (1996)

Er zonder afdalingen

Ik heb lang getwijfeld (nou ja, dat klinkt of ik de hele dag niks anders deed dan hierover twijfelen. Ik at en dronk ook wel eens tussendoor.) of ik dit nu een beter album vind dan zijn opvolger, The Lonesome Crowded West. Ik heb ze allebei grijsgedraaid, ken elke nuance in de CD's, en ze slagen er maar niet in me te vervelen. Toch ben ik eruit: dit is de beste Modest Mouse-plaat. Te beginnen met de geweldige opener 'Dramamine'. De luchtige gitaarlijn, maffe gitaarvibrato's en drammerige zanglijn zet de vroege MM-sound al op het eerste nummer van de eerste plaat op de kaart.

De plaat klinkt brak, verrassend, melancholisch, rammelig, je moet maar durven anderhalf uur van dit soort ongein op CD te zetten. Absolute hoogtepunten zijn Lounge (het gepokkel, de vocalen), Dog Paddle (In al zijn lelijkheid catchy), Novocain Stain (Mooie verandering van zanglijn, intrigerende tekst ook) en het schitterende en meeslepende Talking Shit About A Pretty Sunset. Wow, het outro van dat nummer blijft maar duren . Vijfsterrenplaat.

Aan de schreeuwerige zang van Isaac Brock ben ik inmiddels wel gewend en ik vind het in de meeste gevallen totaal niet storend. Dit geldt ook op dit debuut met de lange titel. Hoewel ik met lange titels geen moeite heb, geldt dat niet voor albums die daardoor teveel missers bevatten. Helaas geldt dat wel in zekere zin voor deze plaat, aangezien ik gemakkelijk een vijftal nummers kan uitkiezen die ik had kunnen missen. Ik noem een Head South, Exit Does Not Exist en Dog Paddle. Gelukkig zijn er genoeg nummers die dit goedmaken, zoals de klassieker Dramamine en het geweldige Breakthrough. Maar dit betekent wel dat een topscore er niet inzit.

Alle ingrediënten die Modest Mouse bijzonder maakt zitten in deze plaat vervat: het wringt, schuurt, het hijgt en piept, het hangt en het wurgt, het slaat en zalft,... De weerbarstigheid en de desolate wanhoop straalt er werkelijk vanaf, maar heel af en toe breekt er ook een straaltje zon door.

Als je de plaat op de achtergrond hebt opstaan kabbelt ze misschien iets teveel voorbij, maar als je je oren spitst, in het bijzonder bij de instrumentale outro's van Lounge en Talking Shit About a Pretty Sunset, of Custom Concern in zijn geheel (mijn favoriet), hoor je klanktapijten van een werkelijk wonderbaarlijke Schoonheid (mét hoofdletter ja).

Mijn enige bemerkingen:
-Na Head South zakt de plaat wat in, tot aan het prachtige duo Talking Shit... en Make Everyone Happy / Mechanical Birds.
-In vergelijking met The Lonesome Crowded West - als een van mijn favoriete platen ooit - vind ik deze net iets te rustig, ik mis het total loss gaan van de band. De Modest Mouse van Beach Side Property, Teeth Like God's Shoeshine en Doin' the Cockroach, quoi.
The Moon & Antartica en Good News for People Who Love Bad News missen dat nog een stuk meer en zijn daarom mn minst favoriete albums.