Linkin Park - From Zero (2024)

Een heel gevarieerd album waar oud en nieuw elkaar ontmoeten. Het eind van het album gaat perfect over naar het begin van het album, waardoor je terug bent bij af. Perfect om het album dus in loep af te spelen.
Het Intro van From Zero is als een soort bijbelopening waarin Emily vraagt "From Zero, like, from nothing?" waarna de lead-single The Emptiness Machine begint.

Cut The Bridge - die daarop volgt heeft wat weg van Minutes to Midnight's 'Bleed it Out' met de upbeat drums en de raps van Mike. Het refrein heeft wat weg van Pink wat het Linkin Park gevoel er een beetje uit haalt voor mij. Toch een prima stevig nummer. 7.0/10

Hierop volgt het Meteora achtige Heavy Is The Crown en de mooie ballade Over Each Other die we al kennen.

Casualty - is een mix van punk rock en industrial rock vergelijkbaar met Victimized op het album Living Things. Emily en Mike gaan hier beide flink aan de gang wat betreft vocals. De achtergrond sfeer heeft wat van de vroege Linkin Park weg met hun Hybrid Theory EP en Hybrid Theory, een soort sinistere ondertoon. Aan het eind komt Joe Hahn met wat scratches. 7.0/10

Overflow - klinkt het meest experimenteel op het album. Het lied opent met elektronica wat op twee druppels water lijkt op de opening van Everything in it's Right Place van Radiohead waarna het een heel andere richting op duikt met interessante raps van Mike en Emily die harmonieus zingt. Het is een style die ik nog nooit heb gehoord van Linkin Park. Het lijkt het meest op A Thousand Suns. Het lied komt in herhaling met een extra krachtige laag distortion en het einde doet denken aan de climax van When They Come For Me op A Thousand Suns. 8.0/10

Two Faced - voor mensen die van Meteora en de vroege Linkin Park houden. Een Hybrid Theory (EP) sfeer met een Meteora bridge en riffs, met Joe Hahn die op het einde scratched. Wel aardig, maar geen lange levensduur voor mij. Refrein heeft wat weg van Paramore. 6.0/10

Stained - voor sommigen een 10, voor mij een magere 6... zal het in de mainstream waarschijnlijk heel goed doen, het is echt een top 40 hit a la Sia, dat is ook tegelijkertijd wat ik niet kan verdragen. Brengt niet veel nieuws, standaard top 40 uit 2014. 6.0/10

IGYEIH - I gave you everything I have heeft een Hybrid Theory (EP) atmosfeer op de achtergrond. Rage Against The Machine gitaren openen het lied en je kunt hier goed op headbangen. Kan voor mij nog groeien, zal vast super gaaf zijn live. Het lied eindigt in Nirvana. 7.0/10

Good Things Go - Een van de mooiere nummer op het album. Een heel persoonlijk nummer. Geen beschrijving. 7.5/10

Eerste keer luisteren gaat alles vrij snel. Een tweede en derde luisterbeurt is geadviseerd.
Best lekker album.

Eerder bericht over hoe de eerste 3 singles bleven hangen. En eerlijk gezegd is The Emptiness Machine de sterkste. En ben opgegroeid met Hybrid Theory en Meteora en was Minutes to Midnight toen de tijd al een beetje slikken. Waarom? Hier stonden meer 'emo' nummers op. Niks echt op tegen, maar het past Linkin Park niet.

Nu ik het gehele album From Zero 3x gehoord heb. Mijn review.

The Emptiness Machine is gewoon een sterk rock nummer.
Cut The Bridge is een beetje over geproduceerd (iets wat Blink 182 op hun laatste album ook helaas inslaagde) . Dit maakt het een vervelend nummer om naar te luisteren en hoe het voor de rest als 'kinder' rock overkomt.
Heavy is The Crown is zeker een leuk nummer, maar vind het een beetje neigen naar; 'kijk eens wat Emily Armstrong kan.. This is what your ask for!!! (Oké?)
Over Each Other vind ik samen met The Empitness Machine het beste nummer. Voelt meer 'natuurlijk' aan. En sleept je het nummer in.
En dan mogen we weer 'knallen' met Casualty. Hoorde dit nummer al via live opnames. Toen vond ik de distortion op Mike zijn raps goed. Op de studio versie vind ik dit echter raar klinken, het klopt niet. Het zielige tussen gezang van Emily vind ik ook niet passen bij de voor de rest knetter hard Punk hardcore nummer. Had het nummer hier bij gehouden en was een topper geweest.
Overflow, de intro vind ik zeker goed gedaan (ja heeft zeker wat weg van 'Everything is in the right place - Radiohead) . Ik vind de rap echter niet zo op deze track. Het einde daarin tegen met enkel Emily klinkt goed!
Dan weer Nu-metal: Two-Faced. Sterke track wat zo op Hybrid Theory had gepast, als Mike zijn rap wat feller was. Felheid, dat mis je.
Vervolgens gaan we dan weer een stapje terug naar pop(rock) met Stained. En wat ik eerder al noemde, het 'emopop' past Linkin Park niet. Te pop, past de band dood weg totaal niet.
En dan met IGYEIH mogen we weer back in memory lane. Aardig rock nummer. Gelukkig wordt tegen het einde van de plaat toch nog een aardig niveau gehaald.
Maar dan, wat ik dus al meerdere keren aanhaalde, het 'emopop' past Linkin Park niet en haalt zijn dieptepunt op 'Good Things Go'

De conclusie is dan toch wel dat de 3/4 nummers zeker Linkin Park waardig zijn en dan mag je zeker afvragen hoe deze stevige nummers wel niet hadden geklonken met Chester Bennington achter de microfoon.
Maar helaas staat er te veel crap op het album, tenenkrommende zang en raps, een behoorlijke overproductie.
Hybrid Theory en Meteora zijn boegbeelden. En deze doorstart had potentie, helaas wordt deze niet ingelost. Ergens wellicht prima ook, want als ik eerlijk ben was de band al te veel afgedreven na de 3 eerste albums.

2,5 ster.

Eindelijk is de nieuwe plaat er dan. Een aantal rondjes verder en het is gelukkig geen volle throwback naar de sound van Hybrid Theory/Meteora. Uiteraard verwijzen sommige songs er naar, maar als mensen gaan verwachten dat ze weer klinken zoals vroeger, dan zullen ze teleurgesteld zijn. En gezien het mediacircus rondom de nieuwe zangeres gaan veel mensen die de band allang links hebben laten liggen toch stiekem weer even luisteren, om vervolgens te concluderen dat dit nog steeds niet voor hen is.

Wie de albums na Meteora echter een warm hart toedraagt zal hier echter wel wat mee kunnen. Het klinkt allemaal op zich bekend, maar het is toch geen herhaling van zetten. Het gaat van hele catchy rock nummers als 'Emptiness Machine' naar snoeiharde nu-metal als 'Casualty', met nostalgische tracks als 'Heavy is the Crown', maar ook R&B-achtige vibes in 'Overflow'. Van begin tot eind is de band lekker in vorm, en waar een nummer als 'Two-Faced' me op zichzelf een beetje saai af deed, valt die binnen de albumcontext op de juiste plek.

Ik ben blij dat een van mijn favoriete bands weer een doorstart heeft gemaakt, en Emily Armstrong blijkt een fijne toevoeging op het totaalgeluid. Chester blijft natuurlijk onvervangbaar, en dat zal voor sommige fans een probleem blijven, maar zelf kan ik er goed van genieten als dit de toekomst van Linkin Park betekent.

The_CrY, wij zijn het eens over deze plaat! Leuk, eindelijk dat ik me eens in jouw woorden of smaak kan voegen! Ik voel me er soms een beetje schuldig onder op het forum haha, goed hier schudden wij de handen!

Linkin Park en ik gaan al een hele tijd mee. Ik denk dat er velen zich kunnen voegen hier, omdat ik misschien toch wel wat jonger ben dan het algemene publiek hier, ik ben behoorlijk fan geweest van deze band. En nog steeds trouwens. Maar, Hybrid Theory en Meteora blijven mijn favorietjes, omdat ik deze platen heb leren kennen tijdens het skaten, en mijn muzieksmaak daar ook begon. Toen Linkin Park in 2017 het album One More Light uitbracht was het voor mij wel mooi geweest, ik vond dat echt een zeikplaat waar ik helemaal niks mee kon. Niet wetende dat één van mijn muziekhelden er kort na besloot een einde aan te maken, en ik eigenlijk altijd met een nare smaak aan die mening vast zat.

Toen Linkin Park dit jaar een comeback aankondigde was ik niet direct enthousiast. Ik was geen fan van het hele female fronted idee, en ik was voornamelijk wel bang dat ik echt een Bennington 2.0 verwachtte, en me maar moeilijk over kon zetten op een zangeres. Na het luisteren van de eerder uitgebrachte singles blijkt mijn voorgevoel totaal niet te kloppen, en vind ik het allemaal niet zo verkeerd. Tuurlijk klinkt het wel alsof men het probeert te evenaren maar, het heeft door Emily wel zijn eigen sound gekregen.

Ik snap het negatieve commentaar ook zeker. En ik ben ook wel echt eens met het feit dat dit wel 'kinderrock' is zoals men hier onder al benoemt, alleen vind ik dat op zijn tijds wel echt gewoon lekker. Nummers als 'The Emptiness Machine', 'Heavy Is the Crown' en 'Two Faced' zijn nummers die direct mijn playlist in kunnen komen, ook al vond ik 'The Emptiness Machine' op het begin wel heel cliché klinken, en zelfs helemaal niet zo overtuigend als nu. Alleen ik denk dat deze plaat precies is wat ik in 2017 zocht bij Linkin Park. Heel leuk, ik denk ook wel echt dat dit een groeiplaat gaat worden.

Kende al wel redelijk wat singles van Linkin Park, maar sinds kort pas alle albums volledig beluisterd. Waaronder deze om mee af te sluiten. Ik moet zeggen dat dit album gelijkwaardig is aan hun eerste 2 albums (die het beste zijn) en zet ze weer opnieuw op de kaart.

Chester Bennington is niet meer helaas, maar de zangeres Emily is een goede opvolgster. Vind het wel dapper dat ze voor een vrouw hebben gekozen, iets wat je niet zou verwachten.

Leukste nummers: The Emptiness Machine, Heavy is the Crown, Over Each Other en Good Things Go.

Ietwat opzichtige poging om de gloriedagen van Hybrid Theory en Meteora te laten herleven. De nieuwe zangeres doet niets verkeerd, probeert een beetje als Chester te klinken. Het is vooral het inwisselbare en weinig verheffende songmateriaal dat leidt tot een nogal flets plaatje. Het klassieke recept, maar met mindere ingrediënten.

Iets meer afwisseling had dit album wel goed gedaan. Ze hebben in het verleden toch wel laten zien andere afslagen te durven nemen. Hoewel dat m.i. zeker niet altijd geslaagde keuzes waren krijg je daarmee wel wat meer verrassing. Nu wordt op safe gespeeld met weinig indrukwekkend materiaal. Maar wie weet is het, ook gezien de albumtitel, een bewuste keuze om weer even bij de basis te starten en volgen later interessantere dingen.

Linkin Park is weer terug, yeeh.

Eens kijken of ze zich weer kunnen herpakken na het dramatische One More Light. Na de remasters van Hybrid Theory en Meteora de afgelopen paar jaar is die stijl een beetje blijven hangen. Want ze grijpen hier toch wel weer redelijk terug naar die tijd. Zo af en toe komt dat gevoel ook weer een beetje naar voren merk ik. NFS Most Wanted springt soms weer in gedachte (goede oude tijd was dat) en Mike klinkt weer herkenbaar als vanouds. Dat zijn leuke dingen natuurlijk, maar ze halen niet het niveau van toen. Iets wat ze bij Meteora ook al niet helemaal meer lukte, dus heel gek is het niet.
Gelukkig is de muziek hier, voor mij dan, een stuk genietbaarder dan hun vorige worp. Hier kan ik weer wat meer mee merk ik. Volgens de band moeten we het zien als een nieuwe start, daar heeft de titelnaam ook wat mee te maken begreep ik. En dat is prima, het is een degelijk debut in die zin. Maar vergelijken met hun oude werk is onmogelijk om niet te doen. En dan is merkbaar dat ze hier toch iets teveel op safe spelen en op oude successen vertrouwen. Aan de andere kant past dat natuurlijk prima bij de band. Maar het zorgt er hier vooral voor dat ik dan toch liever die oude platen weer eens opzet.

En dan is er natuurlijk het verhaal van de nieuwe zangeres. Interessante keuze om voor Emily Armstrong te gaan. Ik ken haar van Dead Sara, waar ze mij bij hun debut goed verraste. Maar sindsdien is ze eigenlijk steeds minder sterk gaan zingen. En de screams missen hier toch echt impact. Het valt hier vaak weg in de muziek en het klinkt te geforceerd. Als ik dan naar Weatherman of Lemon Scent van Dead Sara luister klinkt ze daar veel beter bij stem dan hier. Krijg het gevoel dat ze haar stem zelf overschreeuwd heeft aangezien in de latere Dead Sara nummer ze ook al minder goed klonk. Het is jammer, want de plek van Chester opvullen is best een opgave. En qua zang red ze het wat mij betreft dus niet.

Doch kan ik hier best van genieten, dus het is eventjes aankijken hoe dit zich gaat ontwikkelen. Maar ik ben wel blij dat LP weer muziek aan het maken is. Ze blijven toch een jeugdsentiment band voor mij.

Op 1 juli 2017 stond hij nog jumpend en blij Rock Werchter aan te vuren. Amper 3 weken later volgde hij zijn vriend Chris Cornell al op in de zelfmoord. Chester Bennington, gevierde brulboei van Linkin Park deed daarmee tegelijk ook helemaal het licht uit voor de flamboyante Amerikaanse nu-metal-, rap- en rockband Linkin Park. En meteen ook voor het pak intrieste fans.

Helemaal? Niet dus. Na de lancering dit jaar van eerst een paar nieuwe singletjes, moet de bevestiging van Linkin Park's comeback met een heus achtste album voor al die miljoenen dan toch wel het onwaarschijnlijkste event van het jaar 2024 zijn geworden. Met als surplussurprise in het pakket de vaststelling dat Chester's lege plaats, daar frontaal aan de microfoon naast Mike Shinoda, door ene blonde Emily Armstrong wordt opgenomen. Linkin Park zowaar verder met een bevallige dame aan hun roer.

Voor een muzikaal rimpelvrije aanname van dit toch niet evidente nieuwsfeit is weliswaar een globale suggestie op zijn plaats. Vergeet alles wat je muzikaal ooit van Linkin Park hebt gehoord, vergeet hun door eenieder afgekraakte laatste album 'One More Light' en de inmiddels opgekleefde etiketten als 'kindermetal', vergeet ook alle ruis die je in aanloop tot deze release toch over hen zou kunnen hebben opgevangen. Pijnlijke uitlatingen bijvoorbeeld van Chester Bennington's moeder en zoon aan het adres van de groep, boude beweringen over mogelijke foute bindingen van het nieuwe zangeresje met bedenkelijke lui en/of sekten, zure oprispingen bovendien over de met zijn half uur lachwekkend veel te korte duur van het nieuwe plaatje. En dergelijke meer. Slik alles mild, geef hen eens vlakweg het voordeel van de twijfel en beoordeel zonder cynisme deze risicovolle doorstart op zijn muzikale verdiensten. Zo zal de eventueel glorieuze opstap naar een hoger schavotje van een band die bij het overlijden van Bennington nog vertwijfeld zoekend was al niet bij voorbaat zijn gefnuikt.

Al heeft ze evenveel power in de longen als Bennington, met haar energieke geluid is die Emily Armstrong zeker al geen klakkeloze copy-cat van haar voorganger. Een elegante sirene is ze, die het recept van Linkin Park als die voor eenieder vriendelijk klinkende nu-metalband voor de stadions perfect naar zich heeft toegetrokken. Ze heeft alle stijlen haar voorgeschoteld gedwee opgenomen, heeft alles opgezogen en uiteindelijk met het nodige respect naar haar hand gezet. Hier staat iemand die een goede chemie heeft gevonden met de hele band en die met hen alle richtingen opgaat, een popdiva die kan performen, een operazangeres met een scala tot en met screamen als een Dead Sara.

'From Zero' start met een tweeëntwintig seconden a capella-intro, wat cryptisch geneuzel tussen Shinoda en Armstrong om de nieuwe Linkin Park te introduceren.

Dan is het de beurt aan de nu al klassieker 'The Emptiness Machine'. Inderdaad de grootste topper van het album, enerzijds een vintage Linkin Park-song, anderzijds een song die binnenroffelt met een kersvers energieke vibe. Vocale clash ook tussen de twee vocalisten Shinoda en Armstrong die door de collega's tot op barre hoogten worden opgestuwd.

De geagiteerd scanderende punker 'Cut the Bridge' trekt op langs een spoorlijn van ongenadig aangemepte drumslagen, een pad met daarop de beide vocalisten heen en weer slingerend tussen de mistnevels.

'Heavy Is the Crown' zweeft aanvankelijk wat symfonisch binnen, tot gezapig Shinoda's rap invalt en ook de warrige elektronica, maar dan wordt het vooral heerlijk samen rocken met een Armstrong die er steeds oorverdovend bovenuit komt.

Even wat zachtheid en melodie inbouwen dan met 'Over Each Other', hoedanook door Armstrong vurig gecroonde elektropop, helemaal dramatisch solo deze keer, tussen wild tekeergaande rockgitaren en drums.

De grootste metalklets op de plaat komt van het van metalcore riffende en bruisende 'Casualty'. Armstrong, hevig oerschreeuwend in het rond, geeft Shinoda zuiver het nakijken en nieuwe drummer Brittain toont met zijn keer op keer hevig aanrollende drumpolka's nogmaals wat ie in zijn mars heeft. Zalig, extreem en met een dierlijke Armstrong volledig in haar sas.

Het fraaie 'Overflow', een hoekige poprocker opstartend in een bad van psychedelische Nine Inch Nails-industrial. Beklijvend verre piano en elektronica en in echo omhulde vocals galmend à la Ghost.

Het extra-knoestige, van scherpe kartelmessen voorziene 'Two Faced' is opnieuw een classic woedende rock-hiphop-potpourri. In staccato rappen, scratchen en helemaal tot aan de climax duivels krijsen in een pittige Rage Against The Machine-modus.

'Stained' is net als 'Overflow' nog zo'n hartstochtelijke Shinoda-Armstrong-interactie gewikkeld in een strak industrial-popkleedje.

Ook in het met vlijmende gitaarriffs razend gemaakte 'IGYEIH' is DJ Joe Hahn goed scratchend op dreef. "I Gave You Everything I Have" debiteert Armstrong terwijl ze weer het diepste van haar keel opzoekt.

Een supersterk 'Good Things Go' is de afsluiter in typische Linkin Park-stijl. Een weemoedig en sierlijk kronkelend duet waarin Armstrong en Shinoda, begeleid door de vol gas vooruit stuwende gitaren, steeds steiler de atmosfeer ingaan.

Linkin heeft met 'From Zero' tegelijk achteruit gekeken én vooruit. Bij leven en welzijn kan deze band - weze het nu echt 'from zero' of een gewoon als een geslaagde nostalgische reprise - nog jaren mee met de stroom des tijds. De huidige upgrade in de rangen blijkt na alles alvast een bijzonder staaltje van veerkracht. De inschuiving van Emily Armstrong daarbij gaat gepaard met een intense explosie van grinta en daarmee komt Linkin Park niet alleen uit op de best mogelijke opvolging voor de betreurde Chester Bennington, maar muzikaal steekt het het Linkin Park versie 2017 zelfs royaal voorbij.

Op dit fascinerende album zijn er immers momenten te over om verrukt achterover te leunen op het machtig opgevoerde geluid. Dan wel geen miljardenstreamers hier à la 'In The End' of 'Numb', maar de nieuwe bevat voldoende absolute toppers om er zonder meer een sterke aanvulling op te zijn. Met 'From Zero' brengen ze dus vooral succesvol hulde aan zichzelf. Met een dergelijke magie kan Linkin Park niet bleekjes maar zonder blozen weer de wereldpodia op.

Line-up:
Mike Shinoda - zang
Emily Armstrong - zang
Brad Delson - gitaar
Dave “Phoenix” Farrell - bas
Joe Hahn - DJ en video
Colin Brittain - drums

Dit album klopt gewoon! Het oude Linkin Park en zero’s gevoel is weer helemaal terug!

Lekkere catchy nummers. Ik kan niet zo gauw een een slecht nummer opnoemen maar als ik moest kiezen dan ga ik voor Casualty. De nummers Two Faced en het tedere Good things go staan hier geregeld op repeat. Vooral dat laatste nummer is echt een groeiplaat.

Ben blij er bij te zijn in het GelreDome!

Bij de eerste luisterbeurt was het wat wennen, maar stiekem is dit toch een leuk nu-metal plaatje geworden. Emily Armstrong is een geweldige aanwinst als zangeres, wat kan zij een heerlijk potje schreeuwen op o.a. Heavy Is the Crown, Casualty, Two Faced en IGYEIH. Op andere nummers is de popkant van LP, die vooral sinds Minutes to Midnight de kop opsteekt, dan weer meer vertegenwoordigd, wat mij minder ligt, maar na een paar keer luisteren stoort ook dat eigenlijk niet.

Op een half uurtje zit het er alweer op en heb ik mij eigenlijk niet verveeld. Linkin Park is natuurlijk nooit hetzelfde zonder het stemgeluid van Chester en vernieuwing moet je allang niet meer verwachten na een kwarteeuw, maar op From Zero maakt de groep wat mij betreft een prima doorstart na het teleurstellende One More Light.

Kort maar redelijk krachtig comeback-album, met Emily Armstrong als acceptabele vervanging voor de overleden Chester Bennington. Ze heeft een aangenaam stemgeluid en kan ook het ruigere brulwerk prima aan. Het songmateriaal kan ermee door maar is qua productie wel wat meer uitgekleed en rauw dan we van deze doorgaans gelikte rockband gewend zijn. Hierdoor luistert niet alles even lekker weg. Maar goed, tracks als The Emptiness Machine, het zware Heavy Is The Crown en de sfeervolle, ingetogen afsluiter Good Things Go mogen er zeker zijn.