Slade - Feel the Noize (1997)

Wat ik op deze verzamelaar mis, is het nummer " Shape of things to come".
Origineel niet van The Yardbirds maar van Max Frost & The Troopers.
Voor geinteresseerden: te vinden op de Nuggets box A Classic Collection from the Psychedelic Sixties

Een schitterend nummer en cover van Slade.

Shape of Things to Come staat verder ook op volgende Slade platen;

- Play it Loud (Play it Loud is samen heruitgegeven met Beginnings, op één cd)

- Sladest.

Volgens mij was "Shape of things to come" geen Slade hit. En aangezien dit een greatest hits album is zal "Shape of things to come" er daarom wel niet opstaan. Voor de rest staan alle Slade hits op deze verzamelaar. Als 13, 14 jarige jongeman was ik groot fan van Slade. Mijn sympathie voor deze Engelse rockers is nooit verdwenen. Nu ik dit bericht zit te typen luister ik ondertussen naar "Feel the Noise" en ik galm, net als vroeger, al die lekkere Slade nummers weer woord voor woord mee . 4**** voor dit heerlijke jeugdsentiment.

Ik doe mee aan vier sterren, ik deel je jeugdenthousiasme.

Het aantal sterren is niet overdreven, het is echt een glamrock band geweest die het verdient, voor deze verzamelaar.

De band heeft een beetje een twijfelachtige eer om als een soort rockers voor feesten en partijen door te moeten gaan. Deels is dat misschien wel te verklaren maar oorspronkelijk lag dat niet in de bedoeling.

Misschien dat de onwaarschijnlijke luide vocalen van Noddy Holder hebben bijgedragen aan het idee.

Persoonlijk vind ik dat Slade hun mooiste werk heeft afgeleverd in de jaren '72, '73 en '74 te beginnen met Coz I luv you. Dat de band meer fijnzinnige rocknummers kon brengen bleek iets later met Look what you dun en Gudbuy 't Jane. Voor mij Slade's sterkste periode die dan nog uitloopt in 1973 met Cum on feel the noize, Skweeze me pleeze me en My friend stan.

1974 was het begin van het einde. De band realiseerde zich dat ook en probeerde het tij te keren met wat meer bedachte, serieuzere nummers als How does it feel en In for a penny. Ze werden ongenadig afgestraft door het platenkopende publiek en het duurde tot 1981 (Lock up your daughters) voor ze weer een beetje in genade werden aangenomen.

Het zal niet alleen aan hun muziek hebben gelegen: Glamrock had vooral z'n hoogtijdagen in de periode 1971-1975, daarna was het als stroming voorbij. Uit konden de plateau laarzen, hoge hoeden met spiegeltjes en glimmende leren pakken.

Rond die tijd was het grote succes ook verdwenen voor andere grote "glam" groepen, zoals The Sweet en Mud.

Het is ook nooit meer teruggekomen, sterker nog, het is anno nu erg moeilijk uit te leggen waar de aantrekkelijkheid van de hele stroming nu precies in zat. Maar veel van mijn leeftijdsgenootjes (10,11, 12) liepen er destijds mee weg. Wij waren nog niet toe aan Led zeppelin, Deep purple of Pink floyd en dit was ons alternatief.

Tot grote ergernis van veel van de LP-kopende aanhangers van de groot-rockers: de hits (singles dus) werden gekocht door de jonge generatie. Die hadden geen geld voor LP's, en die brachten dus onder andere Slade aan de top (van de hitlijsten). En bij Toppop op de buis.

Slade heeft dus een prima potje meegespeeld en heeft voor velen nog een speciale betekenis. Deze verzamelaar is precies goed om even van dat gevoel te proeven.

De geluidskwaliteit van deze cd is overigens beduidend beter dan de in 1991 uitgebrachte Wall of hits, een andere compilatie van Slade.

The shape of things to come was wel een single (hun derde om precies te zijn, uit 1970), maar geen hit, en nog van vóór het Cuz I luv you-tijdperk, dus ongetwijfeld daarom niet opgenomen.


Nou, ik mis zelf in ieder geval nog Thanks for the memory uit 1975 (kleine hit bij ons, #7 in Engeland). Misschien een detail, maar was (is) wel een leuk nummer, daar hadden ze wat mij betreft best één van de latere nummers voor mogen offeren. Verder een geweldige verzameling van een ultieme jaren-70-band. Wat een stem had die man toch, net zo uniek-rauw als bijvoorbeeld John Fogerty.

Ik ga mee in deze 4 sterrenslag . Slade was een puike Glamrock band met de nodige ballen , humor en die er live ook nog eens wat van bakte .
Noddy Holder had de grootste bek van allemaal en dat pastte allemaal perfect in de songs .
musician geeft het al aan , de periode 1972 tot 1974 is hun toptijd . Begin jaren 80 hadden de 4 britten een kleine opleving , maar dat kwam vooral omdat Slade live herontdekt werd .
Ik meen dat zij Ozzy Osbourne op het laatste moment vervingen op een soort headbangfestival .
Het dak ging er af en Slade kreeg weer enige herwaardering . Hitjes kwamen weer , maar de toptijd kwam nooit meer terug .
De oude Sladenummers zijn vooral lekkere partysongs , al zat er ook wel weer eens een wat meer poppynummer tussen ( Far Far Away)

Heerlijke band die de Glamrock een fikse schop onder de kont gaf .

Misschien nog een speciale vermelding voor de Kersthit Merry Xmas everybody. Het is van eind 1973 en één van de allergrootste Kerst evergreens. Naar mijn idee wordt het zo'n beetje elk jaar van stal gehaald, het is ook vele malen uitgebracht.

Muzikaal ook niet slecht, het sluit chronologisch aan op de tijd na My friend Stan. Het is jammer dat het een Kerstlied is en zo grijsgedraaid. Maar het is wel één van de meest memorabele Slade-nummers ooit geworden.

Ja , inderdaad . Misschien wel mijn ultieme favo kerstsong . Het jaar daarop ging overigens Mud aan de haal met een kerstsong die nog altijd tot de verbeelding spreekt . Lonely This Christmas . Een Elvis immitatie tot en met . Het zijn wel liedjes van Glambands die elk jaar weer te horen zijn .

En dat terwijl Les Gray ooit heeft toegegeven dat ze dat nummer eigenlijk als parodie bedoeld hadden... Maar het is zeker waar, tegelijkertijd melig (met die "pom pom pom poms") en vanwege die ijzersterke melodie van het refrein toch ontroerend. Wat was dat toch een leuke tijd, ook met de Sweet en Gary Glitter, en dan hebben wij hier in Nederland T. Rex nog grotendeels gemist!

Ik leerde Slade kennen ergens in het begin van de jaren tachtig door middel van de twee hardere rock singles We'll bring the house down en Lock up your daughters,meteen ook de reden dat ik deze verzamelaar heb aangeschaft.De grote hits uit Glam/pop periode van de jaren zeventig kon ik niet maar ik moet zeggen dat daar ook wel een paar leuke nummers zitten.Verder vind ik vooral Far far away erg sterk.Goed overzicht van deze band derhalve die toch wel wat meer in hun mars hadden dan destijds vergelijkbare bands als Mud en The Sweet als was het maar om het feit dat ze alle nummers zelf schreven en de andere twee meer leunden op de capaciteiten van Chinn en Chapman.