Marilyn Manson - One Assassination Under God - Chapter 1 (2024)

HYPED
Eerste 3 singles smaken naar meer!
Hij is terug, en hoe.

Zieke zieke titel hij is echt serious geworden nou.

Nog ruim een week je kan gerust stellen dat ik razend benieuwd ben.

Naar de tekstuele inhoud van de titeltrack ook met name.

Het ene Marilyn Manson album beluister ik en de andere weer niet. Mechanical Animals zal altijd wel mijn favoriet blijven. Deze had mijn interesse wel weer.

Bij dit album krijg ik een beetje het donkere jaren '80 gevoel. The Cure, The Cult, Sisters of Mercy, Depeche Mode: dat werk maar dan met wat meer rock en metal als toevoeging (alhoewel ik dat laatste misschien wat te veel eer vind).
Soms krijg ik een beetje hetzelfde gevoel als dat ik krijg bij de laatste Gavin Friday (maar dan nu met meer gitaarwerk en geschreeuw).

Natuurlijk zijn die namen echt niet volledig gelijkend, daarvoor opereert Marilyn Manson teveel in een andere hoek, maar het industriële en donkere is hier wel hoorbaar, evenals de groove hier en daar.

Best lekker, maar een megafan zal ik ook wel nooit worden.

Ik ben benieuwd, kan niet wachten tot vrijdag!
En ik blijf een megafan, kan alleen maar meer fan worden

Een kleine stap terug na het magistrale we are chaos.
Iets teveel op een automatische piloot helaas, kleine teleurstelling.
Toch zitten er wel parels in!
3,5*

De afsluiter vind ik het hoogtepunt! Meesterlijk nummer zeg...

Die kruipt wel het meest onder de huid inderdaad maar een echt krachtig melancholische piece als Paint You With My Love ontbreekt voor mijn gevoel op dit moment.

Maar hoe dan ook mooi dat het balletje weer rolt dus laat die volgende chapter dan ook maar spoedig komen.

Per ongeluk mijn voorgaande bericht verwijderd en terugzetten ging niet meer.

Mag ook wel iets als een ‘weet je zeker dat’ stap voor gezet worden maar goed we weten hoe de zaken ervoor staan met de personen die dat zouden moeten bewerkstelligen.

Bericht was iets als solide release maar mis nog een echte uitschieter en We Are Chaos overtreft het niet nee.

Eerste deel van wat een tweeluik moet gaan worden zegt hij nu op sociale media.

De songs zijn op komen borrelen vanuit het voorgeborchte en hij leeft voor zijn kunsten en allemaal van dat soort diepe gedachten.

Ja zo ben ik ook wel af en toe ik kan dat wel appreciëren zo.

Ondanks zijn imago en muziek, vind ik het altijd bijzonder prettig om naar Marilyn Manson te luisteren. Zeker zijn recentere werk (vanaf Heaven Upside Down). Stevige, inhoudelijk licht schurende rockmuziek met af en toe een fijne climax zonder dat het overslaat in 'dom' geschreeuw. Eigenlijk prima muziek om ieder moment van de dag te luisteren, ongeacht stemming of bezigheid (al is niet iedereen het daarmee eens). Heel af en toe een tikkeltje cringe, zeker als je bedenkt dat het gezongen wordt door een 50+'er. Maar goed, het blijft natuurlijk Marilyn Manson...

Muzikaal doet het mij trouwens bij vlagen aan de laatste werken van Rammstein denken, bijv. de intro van One Assassination Under God.

Als ik hem nu zie of hoor heb ik dat totaal niet eigenlijk.

Idee dat ik met een 55 plusser te maken zou hebben.

Weet het fris en jeugdig te houden en entert in die hoedanigheid een nieuwe fase van zijn carrière rijk aan de seriousness.

Mic is blessed dat is wel evident.

Ik bedoel ook niet dat ik een 55+’er hoor, maar juist bijna jeugdige gretigheid. Als je daarbij denk dat hij wat ouder is past dat soms niet; alsof het een oudere man is die jong probeert te doen. Mijn gevoel af en toe hoor, en iets om direct weer te vergeten. Doet ook niets aan het luisterplezier.

Deze man transcendeert de gebruikelijke wetten van perceptie en tijd en ruimte wel wat mij betreft.

Toch niet bepaald een gangbaar mens ooit geweest.

Vind dat aangezet zwartgallige van ‘m wel komisch ook vaak.

Meneer Manson mag dan uitgekotst en verguisd zijn; het belet hem er in ieder geval niet van om sterke albums uit te brengen. Dit eerste deel van een beoogd tweeluik is wederom van niveau, met negen prima tracks die bijzonder aangenaam in het gehoor liggen. Het is soms een beetje wennen aan Manson's stem, die overwegend wat lichter klinkt dan we van hem gewend zijn, maar al snel blijkt hij ook hier goed mee uit de voeten te kunnen. Tekstueel is het wat mij betreft ook weer behoorlijk indrukwekkend allemaal. Ik kijk alvast uit naar Chapter 2.

Manson heeft er laatste jaren neiging in om zijn slechtste nummers als singles uit te brengen. Die keuze begrijp ik niet. De 3 singles van dit album Raise the red flag, as thick as secrets within en Sacriligoius vind ik de 3 zwakste nummers van het album. Op basis daarvan was ik bang voor wat komen ging. Ik moet zeggen dat ik precies die overige 6 nummers wel zeer sterk vindt en zodoende is dit een uitstekend album geworden. Mensen noemen een vleugje MA, wat ook zo is maar toch ligt dit album vooral in het verlengde van zijn voorganger. Je wilt Manson niet per se cathy hebben maar hij flikt het toch maar wel met dit album. Hopelijk volgt chapter 2 snel

De titelsong is recent ook als single uitgebracht

Blijft toch wel een erg fijne plaat, maar helaas ligt het tempo wel continu op ongeveer hetzelfde niveau. Prijsnummers zijn voor mij het One Assassination Under God, No Funeral Without Applause, As Sick as the Secrets Within en Raise the Red Flag.

Ben benieuwd naar chapter 2!