Harakiri for the Sky - Scorched Earth (2025)

Dit album tikt niet de lat aan die eerder is gelegd. Het voelt alsof de band een stapje terug heeft genomen om meer rustmomenten in te bouwen en de uitbarstingen spaarzamer in te zetten. De bewogen vocale ontlading die zo kenmerkend is voor de band voelt getemperd, terwijl de zanger zijn kunsten toch zeker niet verleerd is gelet op de overtuigende features in 2024. Wel fijn dat de speelduur gereduceerd is tot een overzichtelijk uur. Een lichte tegenvaller dus, hoewel genietbaar, biedt het weinig extra's naast de eerdere werken.

Mære, mijn ‘instapplaat’, liet in 2021 een diepe indruk achter en prijkte hoog op mijn jaarlijst op gepaste afstand na The Work van Rivers Of Nihil. Het duurde dan ook niet lang alvorens ik de gehele discografie van de band op vinyl aan mijn collectie toevoegde. Echter, geen enkel ander album van dit duo kan vooralsnog aan Mære tippen. Verandert dat met Scorched Earth?

De luxe uitgave van het vinyl-artbook zorgt er in ieder geval voor dat de stemming al opperbest is voordat er één noot gehoord is. Die stemming slaat enigszins over als de plaat zijn rondjes begint te draaien. Op eerste gehoor mist echt de impact die eerder werk van de band had. Het album komt wat moeilijk op gang met Heal Me en ook Keep Me Longing doet me niet gelijk naar meer verlangen.

Vanaf kant B komt het album een beetje los. Without You I’m Just A Sad Song is een nummer dat bol staat van de afwisseling, dynamiek en meeslepende melodieën. No Graves But The Sea is helemaal een parel van jewelste waar de tempowisselingen het nummer telkens een ander gezicht geven.

With Autumn I’ll Surrender begint wat pop-achtig en niet heel spannend, maar gaandeweg worden steeds meer melodietjes geïntroduceerd en wordt je bijna ongemerkt meegezogen in het nummer. I Was Just Another Promise You Couldn’t Keep ken sterke momenten maar klinkt als geheel soms wat pllichtmatig in de overgangen. In het stuwende Too Late For Goodbyes kent Scorched Earth een sterke afsluiter.

Waar ik na de eerste luisterbeurt enigszins teleurgesteld was, neemt mijn waardering voor dit album toe naarmate ik het album vaker hoor. Of dit er uiteindelijk toe leidt dat dit album zich aan mijn jaarlijst opdringt in december betwijfel ik.

HFTS is op mijn radar gekomen nadat ik het prachtige 'The Traces We Leave ' leerde kennen, al wel helemaal terug in 2017. De jaren daar naar creëerde de band toch een soort relatie met mij, waar de krijsen van Karg door merg en been gaan, je diep in je ziel konden raken en je eigenlijk de pijn die deze band uitte ook echt goed voelde. Toen deze nieuwe plaat werd aangekondigd was ik direct enthousiast. Mede ook omdat een cover van Radiohead er op ging komen, ook omdat ik de band inmiddels al een paar keer live heb mogen zien en volgens mij waren er ook plannen voor de aankomende Hedon show.

Toch weet Scorched niet helemaal mijn verwachtingspatroon te halen, sterker nog, misschien ben ik zelfs lichtelijk teleurgesteld wat ik heb gehoord. Heal Me is een prachtige track, en zet een behoorlijk hoge lat op voor de rest van de plaat alleen, vind ik persoonlijk dat geen nummer die lat nog verder kan bereiken. Ik mis toch de diepgang die ik vroeger voelde bij de band, misschien zelfs een beetje te vlakjes. Maar goed, ik kan ook niet ontkennen dat ik wel gewoon genoten heb van de plaat, en me er wat dat betreft ongeacht de negatieve noten toch nog best mee heb vermaakt. De Radiohead cover is wel gewoon vet geworden, en Heal Me is zeker een blijvertje. De rest van de plaat moet zichzelf misschien nog wel wat meer bewijzen, al denk ik wel dat meer luisterbeurten daar de mogelijkheid toe gaat geven.

Dit gevoel heb ik momenteel ook bij Scorched Earth. Net alsof deze nummers pas tot leven komen na meerdere luisterbeurten, wanneer de structuren en melodieën zich echt langzaam in je hersenpan wringen.

Een nieuwe luisterbeurt met koptelefoon stemt me al wel weer positiever dan dat ik in eerste instantie was, dus ik denk dat dit een groeibriljant is die stukje bij beetje een hogere waardering oplevert. Het wil ook nog wel eens helpen om de nummers live te horen, dat doet vaak veel voor het gevoel dat een plaat oproept en wat ik ervan vind. Ben jij er ook bij in Zwolle? En op wat voor plannen doel je precies?

Meer in de zin dat er plannen waren daar live naar toe te gaan, in Zwolle. Maar ik weet niet of er al kaartjes waren gekocht, lol. Altijd een verassing.

Dan begreep ik je verkeerd. Voor mij wordt het de eerste keer Harakiri for the Sky live. Ik vind het lastig in te schatten wat ik moet verwachten, maar ik ben heel benieuwd en heb er erg veel zin in.

Waanzinnige band live maar, heeft het wel nodig van de compactheid. Ik heb ze twee keer gezien, eerste keer in Willemeen en dat is een perfect zaaltje voor een band als dit. Klein, compact en atmosferische om de pijn en haat van de band goed te voelen. Tivoli vond ik zelf al te groot, daar voelde ik niet het zelfde als dat ik voelde in Willemeen.

Live overigens een strakke en goede band. Misschien ligt het er ook een beetje aan hoe Karg in de wedstrijd zit, een goede dag dan is deze band live echt om te smullen.

Helder. Dan is Hedon de ideale setting voor Harakiri for the Sky heb ik wel in de gaten. De grote zaal in Hedon (800 max) is wel een slagje groter dan Willemeen (200 max), maar het is toch een relatief klein en intiem zaaltje die zich perfect leent voor de intense gevoelsuitspattingen van de band. Zo krijg ik er alleen maar meer zin in!

Had helemaal gemist dat ze in Hedon komen in april. Lekker dichtbij, dus in de agenda gezet .

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.



Gaandeweg neemt de waardering van dit album nog steeds toe. Het album heeft niet de impact van Maere, maar met name Without You I’m Just a Sad Song en No Graves but the Sea zijn wel heel sterk nummers.

Score: 84/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl