Harakiri for the Sky - Scorched Earth (2025)

Mære, mijn ‘instapplaat’, liet in 2021 een diepe indruk achter en prijkte hoog op mijn jaarlijst op gepaste afstand na The Work van Rivers Of Nihil. Het duurde dan ook niet lang alvorens ik de gehele discografie van de band op vinyl aan mijn collectie toevoegde. Echter, geen enkel ander album van dit duo kan vooralsnog aan Mære tippen. Verandert dat met Scorched Earth?

De luxe uitgave van het vinyl-artbook zorgt er in ieder geval voor dat de stemming al opperbest is voordat er één noot gehoord is. Die stemming slaat enigszins over als de plaat zijn rondjes begint te draaien. Op eerste gehoor mist echt de impact die eerder werk van de band had. Het album komt wat moeilijk op gang met Heal Me en ook Keep Me Longing doet me niet gelijk naar meer verlangen.

Vanaf kant B komt het album een beetje los. Without You I’m Just A Sad Song is een nummer dat bol staat van de afwisseling, dynamiek en meeslepende melodieën. No Graves But The Sea is helemaal een parel van jewelste waar de tempowisselingen het nummer telkens een ander gezicht geven.

With Autumn I’ll Surrender begint wat pop-achtig en niet heel spannend, maar gaandeweg worden steeds meer melodietjes geïntroduceerd en wordt je bijna ongemerkt meegezogen in het nummer. I Was Just Another Promise You Couldn’t Keep ken sterke momenten maar klinkt als geheel soms wat pllichtmatig in de overgangen. In het stuwende Too Late For Goodbyes kent Scorched Earth een sterke afsluiter.

Waar ik na de eerste luisterbeurt enigszins teleurgesteld was, neemt mijn waardering voor dit album toe naarmate ik het album vaker hoor. Of dit er uiteindelijk toe leidt dat dit album zich aan mijn jaarlijst opdringt in december betwijfel ik.

HFTS is op mijn radar gekomen nadat ik het prachtige 'The Traces We Leave ' leerde kennen, al wel helemaal terug in 2017. De jaren daar naar creëerde de band toch een soort relatie met mij, waar de krijsen van Karg door merg en been gaan, je diep in je ziel konden raken en je eigenlijk de pijn die deze band uitte ook echt goed voelde. Toen deze nieuwe plaat werd aangekondigd was ik direct enthousiast. Mede ook omdat een cover van Radiohead er op ging komen, ook omdat ik de band inmiddels al een paar keer live heb mogen zien en volgens mij waren er ook plannen voor de aankomende Hedon show.

Toch weet Scorched niet helemaal mijn verwachtingspatroon te halen, sterker nog, misschien ben ik zelfs lichtelijk teleurgesteld wat ik heb gehoord. Heal Me is een prachtige track, en zet een behoorlijk hoge lat op voor de rest van de plaat alleen, vind ik persoonlijk dat geen nummer die lat nog verder kan bereiken. Ik mis toch de diepgang die ik vroeger voelde bij de band, misschien zelfs een beetje te vlakjes. Maar goed, ik kan ook niet ontkennen dat ik wel gewoon genoten heb van de plaat, en me er wat dat betreft ongeacht de negatieve noten toch nog best mee heb vermaakt. De Radiohead cover is wel gewoon vet geworden, en Heal Me is zeker een blijvertje. De rest van de plaat moet zichzelf misschien nog wel wat meer bewijzen, al denk ik wel dat meer luisterbeurten daar de mogelijkheid toe gaat geven.