Arch Enemy - Blood Dynasty (2025)

De nieuwe singles zijn weer guitarpicking goed. Kwaliteit gegarandeerd.

Goh, wat is "Paper Tiger" toch een ongelooflijk lekker nummer. Het 'speelse' karakter mede door het ongelooflijk fijne gitaarwerk, maakt dit tot één van de meest opvallende nummers die ik sinds tijden van AE gehoord heb.

Overigens zit het altijd wel goed met deze dame en heren. Ze doen al jaren hetzelfde maar toch weet het altijd weer te bekoren. Toffe band!

De voorganger van 3 jaar terug was uitgegroeid tot één van mijn favoriete Arch Enemy albums. Dat zal deze niet zo snel overtreffen hoewel het ook hier weer prima in elkaar zit hoor. De ideeën achter de songs zijn misschien niet zo heel sterk. Een simpele instrumentale Presage en dan nog een gebrekkig Franse ballad doen het album geen goed. Er ontbreekt ook een echte kraker zoals My Apocalypse, Nemesis, The Eagles flies alone of War eternal. Liar and Thieves komt daar nog het meest bij in de buurt maar daar moeten we wel erg lang op wachten. Voor de occasional fan geen must have.

Als de bonustracks (in dit geval sterke overblijfsels van het vorige album) beter zijn dan de standaard tracks op deze nieuwe schijf moet je je als band toch wel achter de oren krabben. Arch Enemy is een betrouwbare band en komt ook nu weer degelijk uit de hoek, maar te veel tracks hebben van die flauwe refreintjes en lijden aan het anthem-euvel. Men wil blijkbaar graag dat alles live uit volle borst wordt meegezongen. Leuk, maar op plaat werkt het lang niet altijd. Al met al niet één van de betere albums van de band.

Amper een jaar na het toch wat plichtmatige Blood Dynasty-album en een aantal maanden sinds het onverwachte vertrek van Alissa White-Gluz, heeft Arch Enemy in de vorm van Lauren Hart (bekend van de band Once Human) een nieuwe frontvrouw gevonden en hebben ze ook maar meteen een nieuw nummer opgenomen:

https://www.youtube.com/watch?v=WujjCSEJcDk

"To The Last Breath" is meteen een felle, verfrissende binnenkomer en Lauren laat meteen horen (en in de clip zien), wat ze in huis heeft. Haar grommende oerkreten liggen in het verlengde van die van Alissa en voorganger Angela Gossow, maar ze kan los daarvan ook oprecht een goed potje zingen.

Met het aantrekken van een nieuwe frontvrouw zou je kunnen denken dat Arch Enemy weer een soort van gok waagt met het op het spel zetten van hun reputatie en succes als band. En alhoewel ik de band nog steeds hoog heb zitten en de nieuwe zangeres me ook zeker bevalt, kan het zijn dat deze wisseling niet per se bij iedereen in goede aarde valt. Alissa bleek een dijk van een frontvrouw en wist het gemis van Angela ruimschoots te compenseren met haar eigen kwaliteiten. Maar goed, ondanks dat, zal dit nu zeker ook wel weer gebeuren en de band klinkt in ieder geval nog steeds overtuigend.

En het verdere goede nieuws is dat dit nieuwe nummer met gemak de vloer veegt met het minder geïnspireerde leeuwendeel van de tracks vertegenwoordigd op Blood Dynasty (uitzonderingen daargelaten; nummers als "Dream Stealer" en "Paper Tiger" zijn geniaal) en dat maakt toch weer nieuwsgierige prikkels teweeg met wat Arch Enemy gaat doen op een wellicht binnenkort te verwachten komende release.

Ik geef ze ondanks alles toch het voordeel van de twijfel.

Blood Dynasty blijkt dan uiteindelijk de zwanenzang te zijn geweest voor Alissa White-Gluz en dat is jammer. De blauw-harige zangeres wist met haar eigen charme en rebelse, stoere uitstraling overtuigend in de voetsporen te treden van fan-favorite Angela Gossow en haar bijdrage aan de band heeft toch een redelijk aantal memorabele albums opgeleverd.

Blood Dynasty is helaas toch een wat mindere worp gebleken van de band, ondanks dat het album alles-vernietigend van start gaat met "Dream Stealer". Verderop staan her en der ook nog zeker wel een paar geweldige nummers, maar het merendeel is minder memorabel, waaronder de misplaatste ballad "Vivre Libre" waar ik persoonlijk niets mee heb.
Gelukkig heb ik de Japanse uitgave met de bonustracks in huis, die de plaat nog een positieve boost geven, gezien ze beter zijn dan de meeste van de reguliere tracks. En afsluiten met een toffe cover van Death's "Evil Dead" is helemaal zo verkeerd nog niet!

Arch Enemy weet altijd wel een potje bij me te breken en qua flitsend en beukend gitaarwerk e.d. zit het ook wel weer snor. Michael Amott en nieuwkomer gitarist Joey Concepcion die recent Jeff Loomis verving, zorgen weer voor het nodige gitaarvuurwerk en de vaste tandem middels bassist Sharlee D'Angelo en drummer Daniel Erlandsson zijn ook altijd goed.

Slecht is Blood Dynasty dan ook zeker niet, maar het is algeheel gezien een minder memorabel album gebleken. Eentje die over een kleine tien jaar misschien zelfs wel vergeten is.

Toch nog een 3,5!