1
geplaatst: 22 januari 2025, 23:46 uur
Asphodels lijkt in veel opzichten een reactie op het vorige album And Out of the Void Came Love.
9 nummers in slechts een half uur, waar de voorganger bijna 2x zo lang was. Ook is Asphodels een bijzonder coherent geheel. Allemaal subtiele, ingetogen nummers (vooruit, Mortal Wound en Melancholy Moon zijn ietsje bombastischer/uitbundiger), daar waar de voorganger alle kanten uitwaaierde. Uiteindelijk is dat toch een puntje van kritiek op dat vorige album: materiaal dat gedurende meerdere jaren en sessies was opgenomen en niet echt één geheel wilde vormen. Asphodels is in slechts 5 dagen opgenomen en heeft daardoor een vrij ongedwongen, minimalistische, intieme sfeer, met een centrale rol voor Finn Andrews en zijn piano, overigens wel mooi aangevuld met prachtige strijkersarrangementen van componiste Victoria Kelly. Het zal dan ook geen verrassing zijn dat Ashpodels nog het dichtst in de buurt komt bij zijn solo plaat One Piece At a Time uit 2019. Op het vorige album waren er nog wel (wat geforceerd klinkende) uitspattingen ('Bullfighter', 'Epoch') maar die worden hier wijselijk achterwege gelaten. Poetische teksten over liefde en over dood. Voor Andrews bekende thematiek.
Asphodels is geen plaat die z'n best doet om je van je stoel te blazen. Zeker niet bij een eerste beluistering. Het is wel een plaat die onder je huid gaat kruipen door authentiek te klinken. En juist de meest ingetogen nummers blijken dan de meeste indruk te maken. De opener van het album bijvoorbeeld, titeltrack 'Asphodels', begint met voorzichtige pianoklanken en een ijl zingende Andrews. Voorzichtig doen strijkers hun intrede, de bas volgt subtiel de piano. De Asphodels zijn bloemen die worden geassocieerd met de Griekse mythologie, waar ze verwijzen naar de onderwereld. Het is een rauw en intiem nummer over een stervende ziel die uiteindelijk rust vindt in die onderwereld. Kippenvel.
"And when my soul arrrived,
it looked just like they said,
with the ringing bells and the asphodels in the valley of the dead."
'Fortune Teller' werd al een tijdje live gespeeld, een onheilspellend nummer over het (niet) willen weten wat het leven voor je in petto heeft. 'The Ladder' als eerste single, ook weer over die zoektocht door het leven en geinspireerd door de schilderijen van Jeroen Bosch.
'The Dream of Life' is ook een prijsnummer waarin de strijkers een mooie rol spelen. 'Mortal Wound' klinkt wat dramatischer en is ook een logische single keuze. 'The Sum' klinkt als een tussendoortje dat met zijn praatzang Leonard Cohen in herinnering roept, maar toch duidelijk het minste nummer is op deze plaat. 'Melancholy Moon' zal het meest verassende nummer zijn hier; zo luchtig heb ik Finn Andrews niet eerder gehoord, in ieder geval het meest poppy nummer van de plaat. Maar 'Concrete After Rain' en 'A Land Beyond' laten vervolgens weer horen waar de kracht van dit album werkelijk zit: nummers gestript tot hun essentie, maar ze weten per beluistering meer indruk te maken.
Asphodels is geen nieuwe The Runaway Found of Nux Vomica, echte klassiekers uit hun oeuvre. Deze kan daar niet aan tippen. Andere fase, andere sound. Maar de directheid en oprechtheid van de nummers maakt het voor mij een interessantere plaat dan zijn voorganger, al kan ik me goed voorstellen dat fans van de band de harde intense nummers van weleer missen of het zelfs saai vinden. Maar ik heb er zin in om dit werk live te horen volgende week.
9 nummers in slechts een half uur, waar de voorganger bijna 2x zo lang was. Ook is Asphodels een bijzonder coherent geheel. Allemaal subtiele, ingetogen nummers (vooruit, Mortal Wound en Melancholy Moon zijn ietsje bombastischer/uitbundiger), daar waar de voorganger alle kanten uitwaaierde. Uiteindelijk is dat toch een puntje van kritiek op dat vorige album: materiaal dat gedurende meerdere jaren en sessies was opgenomen en niet echt één geheel wilde vormen. Asphodels is in slechts 5 dagen opgenomen en heeft daardoor een vrij ongedwongen, minimalistische, intieme sfeer, met een centrale rol voor Finn Andrews en zijn piano, overigens wel mooi aangevuld met prachtige strijkersarrangementen van componiste Victoria Kelly. Het zal dan ook geen verrassing zijn dat Ashpodels nog het dichtst in de buurt komt bij zijn solo plaat One Piece At a Time uit 2019. Op het vorige album waren er nog wel (wat geforceerd klinkende) uitspattingen ('Bullfighter', 'Epoch') maar die worden hier wijselijk achterwege gelaten. Poetische teksten over liefde en over dood. Voor Andrews bekende thematiek.
Asphodels is geen plaat die z'n best doet om je van je stoel te blazen. Zeker niet bij een eerste beluistering. Het is wel een plaat die onder je huid gaat kruipen door authentiek te klinken. En juist de meest ingetogen nummers blijken dan de meeste indruk te maken. De opener van het album bijvoorbeeld, titeltrack 'Asphodels', begint met voorzichtige pianoklanken en een ijl zingende Andrews. Voorzichtig doen strijkers hun intrede, de bas volgt subtiel de piano. De Asphodels zijn bloemen die worden geassocieerd met de Griekse mythologie, waar ze verwijzen naar de onderwereld. Het is een rauw en intiem nummer over een stervende ziel die uiteindelijk rust vindt in die onderwereld. Kippenvel.
"And when my soul arrrived,
it looked just like they said,
with the ringing bells and the asphodels in the valley of the dead."
'Fortune Teller' werd al een tijdje live gespeeld, een onheilspellend nummer over het (niet) willen weten wat het leven voor je in petto heeft. 'The Ladder' als eerste single, ook weer over die zoektocht door het leven en geinspireerd door de schilderijen van Jeroen Bosch.
'The Dream of Life' is ook een prijsnummer waarin de strijkers een mooie rol spelen. 'Mortal Wound' klinkt wat dramatischer en is ook een logische single keuze. 'The Sum' klinkt als een tussendoortje dat met zijn praatzang Leonard Cohen in herinnering roept, maar toch duidelijk het minste nummer is op deze plaat. 'Melancholy Moon' zal het meest verassende nummer zijn hier; zo luchtig heb ik Finn Andrews niet eerder gehoord, in ieder geval het meest poppy nummer van de plaat. Maar 'Concrete After Rain' en 'A Land Beyond' laten vervolgens weer horen waar de kracht van dit album werkelijk zit: nummers gestript tot hun essentie, maar ze weten per beluistering meer indruk te maken.
Asphodels is geen nieuwe The Runaway Found of Nux Vomica, echte klassiekers uit hun oeuvre. Deze kan daar niet aan tippen. Andere fase, andere sound. Maar de directheid en oprechtheid van de nummers maakt het voor mij een interessantere plaat dan zijn voorganger, al kan ik me goed voorstellen dat fans van de band de harde intense nummers van weleer missen of het zelfs saai vinden. Maar ik heb er zin in om dit werk live te horen volgende week.
5
geplaatst: 23 januari 2025, 17:41 uur
Als er één hoes is welke perfect past bij het weer dat ons land al weken teistert dan is het deze wel. Als er één liedje perfect is om daarvan de soundtrack te zijn dan is het opener Asphodels wel: kristalhelder, mysterieus en kalm.
Ik heb bij The Veils elke keer het gevoel dat ik het nu wel gehoord heb en vervolgens betrap ik mezelf erop dat ze eigenlijk nooit teleurstellen. Ik zeg wel 'ze', maar Asphodels voelt wel heel erg aan als een Finn solo-album. Dat terzijde.... dit album staat vol bloedmooie nummers. Ingetogen en sfeervol. Neem een O Fortune Teller: veeg mij maar op: dit is zo prachtig.
Misschien is het niet zo'n klassieker als The Runaway Found of Nux Vomica, maar dat is dan te wijten aan het lot van een band wiens discografie nu eenmaal beetje bij beetje groeit.
En zal ik u eens wat zeggen?! Het lukt Finn om mij te raken en ontroeren met dit half uur aan prachtmuziek.
En daarmee dames en heren is dit na The Runaway Found en Nux Vomica het derde album dat boven de 4* weet te komen. Ik hou van de eenvoud van Asphodels. En ik hou van deze hoes. Prachtalbum!
Ik heb bij The Veils elke keer het gevoel dat ik het nu wel gehoord heb en vervolgens betrap ik mezelf erop dat ze eigenlijk nooit teleurstellen. Ik zeg wel 'ze', maar Asphodels voelt wel heel erg aan als een Finn solo-album. Dat terzijde.... dit album staat vol bloedmooie nummers. Ingetogen en sfeervol. Neem een O Fortune Teller: veeg mij maar op: dit is zo prachtig.
Misschien is het niet zo'n klassieker als The Runaway Found of Nux Vomica, maar dat is dan te wijten aan het lot van een band wiens discografie nu eenmaal beetje bij beetje groeit.
En zal ik u eens wat zeggen?! Het lukt Finn om mij te raken en ontroeren met dit half uur aan prachtmuziek.
En daarmee dames en heren is dit na The Runaway Found en Nux Vomica het derde album dat boven de 4* weet te komen. Ik hou van de eenvoud van Asphodels. En ik hou van deze hoes. Prachtalbum!
1
geplaatst: 24 januari 2025, 11:06 uur
Prachtig allemaal: de composities, zang, violen, piano etc. Rapportcijfer 8.
Maar ik mis wel het authentieke geluid van de Veils.
Niet leuk als ze de 30e in Amsterdam alleen maar dit soort nummers spelen. Gaap.
Verlang naar nummers als: Through the deep dark wood.
Maar blijven hopen dat er voldoende afwisseling is
Maar ik mis wel het authentieke geluid van de Veils.
Niet leuk als ze de 30e in Amsterdam alleen maar dit soort nummers spelen. Gaap.
Verlang naar nummers als: Through the deep dark wood.
Maar blijven hopen dat er voldoende afwisseling is
1
geplaatst: 26 januari 2025, 12:49 uur
Jackonder schreef:
Beetje spijt dat ik de ticket voor komende week in Paradiso heb gekocht. Laatste plaat is mooi maar voor mij te eenzijdig en te quiet. Zeker Live.
Beetje spijt dat ik de ticket voor komende week in Paradiso heb gekocht. Laatste plaat is mooi maar voor mij te eenzijdig en te quiet. Zeker Live.
Ze hebben gisteravond 20 nummers gespeeld waarvan 6 van de laatste worp, dus dat komt vast goed.
6
geplaatst: 27 januari 2025, 16:19 uur
Juist het gebrek aan onderlinge chemie leverde bij een band als The Veils veel spanning op die ze op de platen zo krachtig gebruikten. De wispelturigheid van Finn Andrews en de onverschillige houding van de overige bandleden werken niet echt consequent in het voordeel mee, zodat je live een ijzersterk optreden kon meemaken of kon meemaken dat Finn voortijdig het podium verliet. Over beide situaties kan ik meepraten en een zo onder de huid kruipende plaat als Nux Vomica zullen ze nooit meer maken.
Zeker niet nadat de frontman na het gedreven exorcistische Total Depravity de band voor een tweede keer ontbindt en een berustende soloplaat aflevert. Er is niks mis met One Piece at a Time, Finn verlegde vervolgens het accent naar meer pianogericht singer-songwriter werk. Des te verrassender was het dat alweer bijna drie jaar geleden And Out of the Void Came Love uitkwam. Met een nieuwe samenstelling van The Veils leek alle onrust verdwenen te zijn. Sterker nog, toen bij een optreden in Breda het geluid in het bloedhete MEZZ uitviel, improviseerde hij er ontspannen op los. Finn Andrews oogde gelukkiger dan ooit.
Het is prima zo. Finn Andrews is een getrouwde familieman en woont met vrouw en dochter in Nieuw Zeeland. Dat slopende avontuur heeft hij achter zich gelaten. Maar dan verschijnt toch wel onverwachts de aankondiging van een nieuwe The Veils plaat. Finn Andrews heeft er nog steeds zin in. Het is wel stukken bescheidener. Zo groot uitpakken als het bijna een uur durende And Out of the Void Came Love doet hij deze keer niet meer. Hij trakteert ons op een negental nummers en met de lengte van een half uur, sluit deze eerder op One Piece at a Time aan. Zeker nu hij zelf het heft helemaal in handen neemt en als producent de eindverantwoording draagt. Eigenlijk heeft hij genoeg aan enkel Victoria Kelly, die het prachtige strijkersarrangement verzorgt. Meer is er niet nodig om een indrukwekkend resultaat neer te zetten. Sober, maar wel rijkelijk gevuld sober.
Als het goed aanvoelt, dan komen de nummers vanzelf. Meer dan vijf dagen in de studio bivakkeren is er niet bij. Victoria Kelly stelt zich op de voorganger And Out of the Void Came nog bescheiden op. Dat ze nu alle vrijheid krijgt om zich uit te leven, zegt meer dan genoeg over de verstandhouding tussen de twee. Toch is het jammer dat het manische onverwachte kenmerkende in de stempartijen van Finn Andrews geminimaliseerd is. Hij introduceert zichzelf tegenwoordig als een beeldende verhalenverteller, een bijna klassiek geschoolde vocalist. Dat hij een geweldige zanger is, weten we allang, het siert hem dat hij deze kwaliteiten volledig benut. Het bezit nog steeds dat stukje aan zielsbeleving, zingen vanuit je hart en niet vanuit uitgeschreven toonladders.
Asphodels bewaakt als onkruid de onderwereld. Deze plant vindt geworteld in de buurt van begraafplaatsen zijn stekkie, waar zielen van hun eeuwige rust genieten. Ook de rusteloze Finn Andrews doolt niet meer langer rond en voedt zich op deze plaat vooral met de nalatenschap van vergeten inspirerende dichters. Leven en dood zijn nauw met elkaar verbonden en de enige zekerheden waar een mens geen invloed op kan uitoefenen. Het lichaam bepaalt zelf wanneer het klaar is om geboren te worden en wanneer het bereid is om te sterven. Als je dit aanvaardt dan valt het met de zwaarte van de songs op Asphodels best wel mee en blijft er vooral een geromantiseerde kijk op het bestaan over.
The Veils - The Ladder [Official 4K Video]The Veils – The Ladder [Official 4K Video]
Ondanks het gejaagde Asphodels titelstuk intro, voel je bij elke gesproken zin meer druk van Finn Andrews schouders afvallen. Elk stukje aan angst glijdt letterlijk van hem af en hij is tevreden met het vooruitzicht op het hiernamaals. De poëet doorbreekt het taboe en maakt de dood bespreekbaar. De door hem beschreven onderwereld bevindt zich aan de onderkant van de aarde en er zijn geen directe associaties met de hel. Een oude eik schept uit zijn resten een staande bas die als krachtige bewaker van de albumtrack de zinnen beschermt.
In O Fortune Teller voorspelt de waarzegster in stilte slechts stilte en besef je dat het verhaal verteld is. Er hangt een grijze treurnis overheen. De dagen worden korter en donkerder, de nachten langer totdat een winterse kilte het overneemt. The Ladder is zijn weg naar de hemel, waar gelovigen en ongelovigen elkaar treffen en schuchter en onwetend door die laatste poort wandelen. Er zit een optimistische jazzy driekwarts twist in, die het net wat lichter maakt. Die jazz invloeden zitten ook in het luchtigere The Dream Of Life verscholen. Een prachtige pianoballad over de schoonheid van het achterlaten, de schoonheid van het geleefde leven.
Liefde geneest de pijn. Het is misschien cliché, maar die liefde bepaalt ook dat je niet vergeten wordt. Het is de eenvoudige boodschap achter de Mortal Wound postpunk benadering, een titel die luguber aanvoelt, terwijl er een hoop vreugde en melancholisch verlangen uit naar voren komt. Het heeft de diepgang van het latere Nick Cave werk, maar dan zonder het gedragen leed. The Sum bezit nog enige twijfel en is zachter qua opzet. Uiteindelijk kan je je nooit bewapenen voor de toekomst en biedt een dikke wollen jas geen bescherming. Het is slechts een omhulsel, de kou zit diep van binnen verborgen.
Het vreugdevolle evangelische Melancholy Moon is de soundtrack van het leven, een film met een open einde. Het dromerige Concrete After Rain plaatst Finn Andrews in een observerende en beschouwende rol. Een buitenstaander die van de wereld afscheid neemt en die in de regen in een onzichtbare schim transformeert. Na die bui is hij nog slechts een schaduw die zich alleen nog in de helende zonnestralen laat zien. A Land Beyond draagt zorg over een ieder die naar een vredig rustpunt verlangt. Het onbekende lacht ons toe en wenkt ons voor een laatste keer. Asphodels zou goed de laatste The Veils plaat kunnen zijn, maar die uitspraak heb ik vaker gedaan. Geen idee wat Finn Andrews hier nog aan toe kan voegen.
The Veils - Asphodels | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com
Zeker niet nadat de frontman na het gedreven exorcistische Total Depravity de band voor een tweede keer ontbindt en een berustende soloplaat aflevert. Er is niks mis met One Piece at a Time, Finn verlegde vervolgens het accent naar meer pianogericht singer-songwriter werk. Des te verrassender was het dat alweer bijna drie jaar geleden And Out of the Void Came Love uitkwam. Met een nieuwe samenstelling van The Veils leek alle onrust verdwenen te zijn. Sterker nog, toen bij een optreden in Breda het geluid in het bloedhete MEZZ uitviel, improviseerde hij er ontspannen op los. Finn Andrews oogde gelukkiger dan ooit.
Het is prima zo. Finn Andrews is een getrouwde familieman en woont met vrouw en dochter in Nieuw Zeeland. Dat slopende avontuur heeft hij achter zich gelaten. Maar dan verschijnt toch wel onverwachts de aankondiging van een nieuwe The Veils plaat. Finn Andrews heeft er nog steeds zin in. Het is wel stukken bescheidener. Zo groot uitpakken als het bijna een uur durende And Out of the Void Came Love doet hij deze keer niet meer. Hij trakteert ons op een negental nummers en met de lengte van een half uur, sluit deze eerder op One Piece at a Time aan. Zeker nu hij zelf het heft helemaal in handen neemt en als producent de eindverantwoording draagt. Eigenlijk heeft hij genoeg aan enkel Victoria Kelly, die het prachtige strijkersarrangement verzorgt. Meer is er niet nodig om een indrukwekkend resultaat neer te zetten. Sober, maar wel rijkelijk gevuld sober.
Als het goed aanvoelt, dan komen de nummers vanzelf. Meer dan vijf dagen in de studio bivakkeren is er niet bij. Victoria Kelly stelt zich op de voorganger And Out of the Void Came nog bescheiden op. Dat ze nu alle vrijheid krijgt om zich uit te leven, zegt meer dan genoeg over de verstandhouding tussen de twee. Toch is het jammer dat het manische onverwachte kenmerkende in de stempartijen van Finn Andrews geminimaliseerd is. Hij introduceert zichzelf tegenwoordig als een beeldende verhalenverteller, een bijna klassiek geschoolde vocalist. Dat hij een geweldige zanger is, weten we allang, het siert hem dat hij deze kwaliteiten volledig benut. Het bezit nog steeds dat stukje aan zielsbeleving, zingen vanuit je hart en niet vanuit uitgeschreven toonladders.
Asphodels bewaakt als onkruid de onderwereld. Deze plant vindt geworteld in de buurt van begraafplaatsen zijn stekkie, waar zielen van hun eeuwige rust genieten. Ook de rusteloze Finn Andrews doolt niet meer langer rond en voedt zich op deze plaat vooral met de nalatenschap van vergeten inspirerende dichters. Leven en dood zijn nauw met elkaar verbonden en de enige zekerheden waar een mens geen invloed op kan uitoefenen. Het lichaam bepaalt zelf wanneer het klaar is om geboren te worden en wanneer het bereid is om te sterven. Als je dit aanvaardt dan valt het met de zwaarte van de songs op Asphodels best wel mee en blijft er vooral een geromantiseerde kijk op het bestaan over.
The Veils - The Ladder [Official 4K Video]The Veils – The Ladder [Official 4K Video]
Ondanks het gejaagde Asphodels titelstuk intro, voel je bij elke gesproken zin meer druk van Finn Andrews schouders afvallen. Elk stukje aan angst glijdt letterlijk van hem af en hij is tevreden met het vooruitzicht op het hiernamaals. De poëet doorbreekt het taboe en maakt de dood bespreekbaar. De door hem beschreven onderwereld bevindt zich aan de onderkant van de aarde en er zijn geen directe associaties met de hel. Een oude eik schept uit zijn resten een staande bas die als krachtige bewaker van de albumtrack de zinnen beschermt.
In O Fortune Teller voorspelt de waarzegster in stilte slechts stilte en besef je dat het verhaal verteld is. Er hangt een grijze treurnis overheen. De dagen worden korter en donkerder, de nachten langer totdat een winterse kilte het overneemt. The Ladder is zijn weg naar de hemel, waar gelovigen en ongelovigen elkaar treffen en schuchter en onwetend door die laatste poort wandelen. Er zit een optimistische jazzy driekwarts twist in, die het net wat lichter maakt. Die jazz invloeden zitten ook in het luchtigere The Dream Of Life verscholen. Een prachtige pianoballad over de schoonheid van het achterlaten, de schoonheid van het geleefde leven.
Liefde geneest de pijn. Het is misschien cliché, maar die liefde bepaalt ook dat je niet vergeten wordt. Het is de eenvoudige boodschap achter de Mortal Wound postpunk benadering, een titel die luguber aanvoelt, terwijl er een hoop vreugde en melancholisch verlangen uit naar voren komt. Het heeft de diepgang van het latere Nick Cave werk, maar dan zonder het gedragen leed. The Sum bezit nog enige twijfel en is zachter qua opzet. Uiteindelijk kan je je nooit bewapenen voor de toekomst en biedt een dikke wollen jas geen bescherming. Het is slechts een omhulsel, de kou zit diep van binnen verborgen.
Het vreugdevolle evangelische Melancholy Moon is de soundtrack van het leven, een film met een open einde. Het dromerige Concrete After Rain plaatst Finn Andrews in een observerende en beschouwende rol. Een buitenstaander die van de wereld afscheid neemt en die in de regen in een onzichtbare schim transformeert. Na die bui is hij nog slechts een schaduw die zich alleen nog in de helende zonnestralen laat zien. A Land Beyond draagt zorg over een ieder die naar een vredig rustpunt verlangt. Het onbekende lacht ons toe en wenkt ons voor een laatste keer. Asphodels zou goed de laatste The Veils plaat kunnen zijn, maar die uitspraak heb ik vaker gedaan. Geen idee wat Finn Andrews hier nog aan toe kan voegen.
The Veils - Asphodels | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com
4
geplaatst: 31 januari 2025, 17:00 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: The Veils - Asphodels - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: The Veils - Asphodels
Het vorige album van The Veils was meer een soloalbum van voorman Finn Andrews dan een echt bandalbum en dat geldt ook weer voor het ingetogen maar echt bijzonder mooie en sfeervolle Asphodels
Het is bijna niet te geloven dat het al weer meer dan twintig jaar geleden is dat de Nieuw-Zeelandse band The Veils opdook. Dat deed de band rond Finn Andrews met twee verpletterend mooie albums, die werden gevolgd door een aantal prima albums. Twee jaar geleden keerde Finn Andrews na een lange stilte en een soloalbum terug met een nieuw album van The Veils, maar het klonk meer als een volgend soloalbum. Het geldt ook weer voor Asphodels, waarop de prachtige stem van Finn Andrews vooral wordt gecombineerd met sfeervolle maar ook behoorlijk ingetogen klanken. De songs op het album zijn ook dit keer van hoog niveau, waardoor ook Asphodels me uitstekend bevalt.
Bij de Nieuw-Zeelandse band The Veils denk ik nog altijd in eerste instantie aan de eerste twee albums van de band. Zowel The Runaway Found uit 2004 als Nux Vomica uit 2006 lieten een grootse band horen, die uiteindelijk terecht de jaarlijstjes bestormde. Voorman Finn Andrews, zoon van voormalig XTC en Shriekback toetsenist Barry Andrews, maakte diepe indruk met zijn gepassioneerde zang en ook de songs van de band overstegen het gemiddelde niveau van een beginnende band op alle fronten ruimschoots.
Sun Gangs (2009) en Time Stays, We Go (2013) vond ik net wat minder imponerend dan de eerste twee albums, maar het waren nog altijd uitstekende albums, waarna Total Depravity (2016) weer een stap omhoog was. Hierna was het een flinke tijd stil rond de band, tot in het prille voorjaar van 2023 het buitengewoon stemmige ..And Out Of The Void Came Love verscheen.
Het door piano en strijkers gedomineerde album deed me qua zang en ook qua sfeer afwisselend aan Nick Cave en Bryan Ferry denken en was meer een soloalbum van Finn Andrews dan een bandalbum. Dat was aan de ene kant jammer, maar ..And Out Of The Void Came Love was wat mij betreft een mooi en interessant album.
Ook het deze week verschenen Asphodels klinkt meer als een soloalbum van Finn Andrews dan als een bandalbum, maar ik vind het wederom een heel mooi album. Vergeleken met ..And Out Of The Void Came Love neemt Finn Andrews op Asphodels nog wat meer gas terug. In de openingstrack en titeltrack is de muziek fraai maar uiterst zacht en ook de stem van Finn Andrews klinkt zacht en breekbaar.
Het zet de toon voor de rest van het album, dat grotendeels in het verlengde ligt van zijn voorganger, maar nog wat minder uitbundig is ingekleurd. De vooral door piano, strijkers en wat subtiele klanken op de achtergrond ingekleurde songs klinken sober en melancholisch en het zijn klanken die veel vragen van de zang van Finn Andrews. Ik heb de Britse muzikant, die opgroeide in Nieuw-Zeeland, altijd hoog aangeslagen als zanger en op Asphodels vind ik de zang nog wat mooier en intenser dan op het vorige album van The Veils.
Op dat album schoof Finn Andrews af en toe wel erg dicht tegen Nick Cave aan en dat is op het nieuwe album minder het geval. Asphodels bevat een aantal songs die ook in het oeuvre van Nick Cave niet zouden hebben misstaan, maar waar ik de zang en de muziek van Nick Cave vaak wat teveel van alles vind, is het nieuwe album van The Veils wat mij betreft meer in balans en spreekt de zang van Finn Andrews mij persoonlijk meer aan.
Het heeft niet zoveel meer te maken met de geweldige muziek die de band twintig jaar geleden maakte, want het intense bandgeluid van destijds heeft plaatsgemaakt voor ingehouden songs met hier en daar klassiek aandoende arrangementen en slechts een enkele uitbarsting.
Door de mooie klanken, de wat mij betreft zeer aangename en emotievolle stem van Finn Andrews en de intieme en intense songs op het album doet Asphodels het hier uitstekend, zeker wanneer de zon onder is. En als ik het bandgeluid van The Veils wil horen, pak ik gewoon de memorabele albums uit het verleden erbij. De meningen over het nieuwe album van The Veils lijken wat verdeeld, maar ik vind Asphodels prachtig. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Review: The Veils - Asphodels - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: The Veils - Asphodels
Het vorige album van The Veils was meer een soloalbum van voorman Finn Andrews dan een echt bandalbum en dat geldt ook weer voor het ingetogen maar echt bijzonder mooie en sfeervolle Asphodels
Het is bijna niet te geloven dat het al weer meer dan twintig jaar geleden is dat de Nieuw-Zeelandse band The Veils opdook. Dat deed de band rond Finn Andrews met twee verpletterend mooie albums, die werden gevolgd door een aantal prima albums. Twee jaar geleden keerde Finn Andrews na een lange stilte en een soloalbum terug met een nieuw album van The Veils, maar het klonk meer als een volgend soloalbum. Het geldt ook weer voor Asphodels, waarop de prachtige stem van Finn Andrews vooral wordt gecombineerd met sfeervolle maar ook behoorlijk ingetogen klanken. De songs op het album zijn ook dit keer van hoog niveau, waardoor ook Asphodels me uitstekend bevalt.
Bij de Nieuw-Zeelandse band The Veils denk ik nog altijd in eerste instantie aan de eerste twee albums van de band. Zowel The Runaway Found uit 2004 als Nux Vomica uit 2006 lieten een grootse band horen, die uiteindelijk terecht de jaarlijstjes bestormde. Voorman Finn Andrews, zoon van voormalig XTC en Shriekback toetsenist Barry Andrews, maakte diepe indruk met zijn gepassioneerde zang en ook de songs van de band overstegen het gemiddelde niveau van een beginnende band op alle fronten ruimschoots.
Sun Gangs (2009) en Time Stays, We Go (2013) vond ik net wat minder imponerend dan de eerste twee albums, maar het waren nog altijd uitstekende albums, waarna Total Depravity (2016) weer een stap omhoog was. Hierna was het een flinke tijd stil rond de band, tot in het prille voorjaar van 2023 het buitengewoon stemmige ..And Out Of The Void Came Love verscheen.
Het door piano en strijkers gedomineerde album deed me qua zang en ook qua sfeer afwisselend aan Nick Cave en Bryan Ferry denken en was meer een soloalbum van Finn Andrews dan een bandalbum. Dat was aan de ene kant jammer, maar ..And Out Of The Void Came Love was wat mij betreft een mooi en interessant album.
Ook het deze week verschenen Asphodels klinkt meer als een soloalbum van Finn Andrews dan als een bandalbum, maar ik vind het wederom een heel mooi album. Vergeleken met ..And Out Of The Void Came Love neemt Finn Andrews op Asphodels nog wat meer gas terug. In de openingstrack en titeltrack is de muziek fraai maar uiterst zacht en ook de stem van Finn Andrews klinkt zacht en breekbaar.
Het zet de toon voor de rest van het album, dat grotendeels in het verlengde ligt van zijn voorganger, maar nog wat minder uitbundig is ingekleurd. De vooral door piano, strijkers en wat subtiele klanken op de achtergrond ingekleurde songs klinken sober en melancholisch en het zijn klanken die veel vragen van de zang van Finn Andrews. Ik heb de Britse muzikant, die opgroeide in Nieuw-Zeeland, altijd hoog aangeslagen als zanger en op Asphodels vind ik de zang nog wat mooier en intenser dan op het vorige album van The Veils.
Op dat album schoof Finn Andrews af en toe wel erg dicht tegen Nick Cave aan en dat is op het nieuwe album minder het geval. Asphodels bevat een aantal songs die ook in het oeuvre van Nick Cave niet zouden hebben misstaan, maar waar ik de zang en de muziek van Nick Cave vaak wat teveel van alles vind, is het nieuwe album van The Veils wat mij betreft meer in balans en spreekt de zang van Finn Andrews mij persoonlijk meer aan.
Het heeft niet zoveel meer te maken met de geweldige muziek die de band twintig jaar geleden maakte, want het intense bandgeluid van destijds heeft plaatsgemaakt voor ingehouden songs met hier en daar klassiek aandoende arrangementen en slechts een enkele uitbarsting.
Door de mooie klanken, de wat mij betreft zeer aangename en emotievolle stem van Finn Andrews en de intieme en intense songs op het album doet Asphodels het hier uitstekend, zeker wanneer de zon onder is. En als ik het bandgeluid van The Veils wil horen, pak ik gewoon de memorabele albums uit het verleden erbij. De meningen over het nieuwe album van The Veils lijken wat verdeeld, maar ik vind Asphodels prachtig. Erwin Zijleman
* denotes required fields.