Iotunn - Kinship (2024)

Mijn oordeel over het debuut was niet bijster positief. Toch heb ik Kinship een kans gegeven, al was het alleen maar om de geweldige Jon Aldera.

Tot mijn verrassing en verbazing is Kinship een geweldig album geworden! De composities zijn een stuk interessanter, afwisselender en ook de algehele klank van het album is een stuk aangenamer. De 70 minuten vliegen voorbij!

Ik denk dat ik het debuut toch ook maar weer eens op moet leggen.

Misschien is het voor sommigen ook wel eens interressant te horen hoe een productie ervoor kan zorgen dat een plaat exeptioneel klinkt en intenser wordt ervaren ten opzichte van een andere. Deze plaat is het voorbeeld hoe zowel muzikaal als vocaal de ene cd beter klinkt dan de ander. Luister bevoorbeeld eens " Access All Worlds" en dan "Kinship" nog eens een keer. Muzikaal en compositioneel zijn beide platen goed, maar de beleving van "Kinship" is veel intenser en maakt daardoor ook meer indruk.

Althans, zo denk ik erover...

In vrijwel ieder opzicht een verbetering ten opzichte van het toch al niet verkeerde debuut van deze progressieve deense metalband. Wellicht een tikkeltje minder heavy, maar evengoed wordt er flink van leer getrokken. Er zijn ditmaal gewoonweg wat meer rustpuntjes ingebouwd. Het songmateriaal is unaniem sterk, er is veel meer dynamiek binnen en tussen de tracks en productie is oneindig veel beter. Daarnaast zijn de zangpartijen veel krachtiger, zowel in de melodieuze partijen als de brute. Dat belooft wat voor de toekomst van deze band.

Wat een zanger! Heel gepassioneerd ook. Verder is dit een bak herrie waar je u tegen zegt. Het kan zomaar gebeuren dat de plantjes deze nacht nog van de vensterbank afkukelen. Maar dat neem ik dan maar voor lief.

Iotunn zal hoogstwaarschijnlijk (nog) geen dagelijkse kost worden in dit buitenhuis. Maar de toekomst ziet er zonnig uit. Want muzikaal zit het hier wel snor.